PARTE 2

Ang malalaking pinto ng ballroom ay biglang bumukas nang may malakas na kalabog. Tumigil ang musika. Ang ingay ng mga nagtatawanang bisita ay biglang napalitan ng katahimikan.

Pumasok ang isang hilera ng mga lalaking nakasuot ng itim na suit—ang mga elite security team ng Vanguard Empire. At sa likod nila, naglalakad ang mga miyembro ng Board of Directors ng kumpanya, pinangungunahan ng isang matandang lalaki na nakasalamin. Si Mr. Alcantara, ang Chief Operating Officer at ang aking pinakapinagkakatiwalaang kanang-kamay.

Nataranta si Marco nang makita sila. Mabilis niyang binitiwan ang kamay ni Christine at nagkandarapang tumakbo patungo sa pintuan para salubungin ang mga bagong dating.

“Mr. Alcantara! Board of Directors!” Sipsip at masayang bati ni Marco habang inilalahad ang kanyang kamay para makipagkamay. “Isang malaking karangalan po na dumalo kayo sa aking promotion party! Handa na po ang VIP table ninyo sa unahan!”

Ngunit hindi siya tinanggap ni Mr. Alcantara. Nilagpasan lamang siya nito na tila ba isa siyang hangin. Ang buong Board of Directors ay sumunod sa COO, naglalakad nang mabilis at pormal patungo sa gitna ng ballroom.

Huminto silang lahat sa mismong harapan ko.

Sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ni Christine na nakanganga, at sa harap ni Marco na nakatayo lang doon, sabay-sabay na yumuko nang halos siyamnapung digri si Mr. Alcantara at ang buong pamunuan ng kumpanya.

“Madame Chairwoman,” malakas at pormal na bati ni Mr. Alcantara. Umalingawngaw ang boses niya sa buong tahimik na silid. “Humihingi po kami ng patawad kung kami ay nahuli. Handa na po ang lahat para sa inyong utos.”

Ang katahimikan sa ballroom ay naging nakakabingi. May ilang bisita na nabitiwan ang kanilang mga baso dahil sa gulat.

Nalaglag ang panga ni Marco. Nanlaki ang kanyang mga mata, palipat-lipat ang tingin sa akin at kay Mr. Alcantara. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.

“C-Chairwoman…?” Nanginginig at utal-utal na bulong ni Marco. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “Mr. Alcantara… mukhang nagkakamali po kayo. Katulong po ’yan… Siya po ang asawa kong walang trabaho…”

Dahan-dahan kong inalis ang aking nameplate bilang tagapagsilbi at itinapon ito sa basang sahig. Tumingin ako sa kanya nang malamig.

“Ang babaeng tinawag mong walang silbi at inutusan mong lumuhod sa harap ng kabit mo ay si Isabella Vanguard,” pahayag ko sa malinaw at mariing boses. “Ang nag-iisang may-ari ng buong kumpanyang pinagmamalaki mo.”

Narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng mga tao sa paligid. Si Christine ay tila naging estatwa sa kanyang kinatatayuan, nanginginig sa takot habang nakatingin sa akin.

“Isabella…?” Napaluhod si Marco sa sahig. Pawis na pawis ang kanyang mukha habang nakatingala sa akin. “Babe… anong ibig sabihin nito? Ikaw ang may-ari ng Vanguard Empire?!”

“Ako ang nag-utos sa board na i-promote ka kahit wala ka namang sapat na galing, Marco. Ginawa ko iyon dahil minahal kita,” sabi ko habang humahakbang paitaas sa kanya. “Pero pinatunayan mo sa akin ngayong gabi kung anong klaseng tao ka kapag nagkaroon ka ng kaunting kapangyarihan.”

“Babe! Patawarin mo ako! Nagkamali lang ako!” Humahagulgol na pagmamakaawa ni Marco. Pilit niyang ginagapang ang sahig para hawakan ang paa ko, ngunit mabilis siyang hinarangan at itinulak palayo ng isa sa aking mga bodyguard. “Asawa mo ako! Pamilya tayo! Si Christine… si Christine ang may kasalanan ng lahat! Siya ang nandarag sa akin!”

Nang marinig iyon ni Christine, nagwala ito at sinampal si Marco sa mukha. “Walanghiya ka! Sabi mo sa akin hiwalay na kayo at patay-gutom ang asawa mo!”

Tiningnan ko silang dalawa na nag-aaway sa sahig. Walang kahit anong awa sa puso ko. Humarap ako kay Mr. Alcantara.

“Mr. Alcantara,” utos ko.

“Ano po ang inyong nais, Madame Chairwoman?”

“I-cancel ang promotion ng lalaking ito. Tanggalin mo silang dalawa sa kumpanya ngayon din. At bukas ng umaga, bawiin ninyo ang lahat ng bank accounts, bahay, at mga sasakyan na nakapangalan kay Marco na galing sa pondo ng kumpanya ko,” malamig kong utos.

Napasigaw sa iyak si Marco. “Hindi! Isabella, parang awa mo na! Wala akong maiiwang pera! Mamumulubi ako!”

Humarap ako sa kanya sa huling pagkakataon. “Gusto mo ng espesyal na bisita ngayong gabi, hindi ba? Sana naging masaya ka. Security, kaladkarin ninyo silang dalawa palabas ng hotel na ito. Nakakasira sila ng hangin sa party ko.”

Nagsisigaw at nagmamakaawa silang dalawa habang walang-awang kinakaladkab ng mga gwardya palabas ng ballroom sa harap ng lahat ng mga bisitang kanina lang ay kasama nilang nagtatawanan.

Sumakay ako sa aking pribadong sasakyan pagkatapos ng party. Habang nakaupo ako sa likod, tumunog ang telepono ko. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag.

Sinagot ko ito.

“Isabella,” isang malalim at pamilyar na boses ng lalaki ang narinig ko sa kabilang linya. Hindi ito boses ni Marco.

“Sino ’to?” Tanong ko.

“Huwag mong isipin na tapos na ang laro dahil lang napaalis mo si Marco,” sabi ng boses. “Ang totoong Vanguard Empire ay hindi sa iyo, Isabella. Ang mga dokumentong pinirmahan ng tatay mo bago siya nawala… nasa akin ang tunay na kopya. At bukas ng umaga, ako na ang uupo sa upuan mo.”

Bago pa ako makapagsalita, namatay na ang tawag. Napatingin ako sa labas ng bintana habang mabilis na tumatakbo ang sasakyan sa kahabaan ng EDSA. Ang akala kong katapusan ng aking paghihiganti ay simula pa lamang pala ng isang mas malaking laban para sa aking buong pagkatao.