Ako si Lianna, dalawampu’t limang (25) taong gulang. Sa loob ng pitong taon, ibinuhos ko ang aking buong oras at pagmamahal sa aking nobyong si Carlos. Nagsimula kami noong labingwalong taong gulang pa lamang ako, mga panahong pareho pa kaming walang-wala. Nang makapagtapos siya at maging isang Senior Manager sa isang sikat na kumpanya sa Imperial Tower, naging abala siya.

Upang maiparamdam ang aking suporta, araw-araw akong gumigising ng alas-kwatro ng madaling araw upang ipagluto siya ng kanyang paboritong baon. Ngunit sa loob ng pitong taon, hanggang lobby lamang ng gusali ang nararating ko.

“Hanggang dito ka na lang, Lianna. Mahigpit ang security sa taas. Baka mapahiya pa ako sa mga boss ko kung makita nilang ganyan ang suot mo, amoy sibuyas ka pa,” iyan ang palaging palusot ni Carlos tuwing iniiaabot ko ang kanyang lunchbox.

Tiniis ko ang pangmamaliit na iyon dahil inakala kong sadyang istrikto lamang sa kanyang trabaho. Inakala kong pinoprotektahan niya lang ang kanyang karera. Ngunit sa araw ng aming ika-pitong anibersaryo, natuklasan ko ang isang karumal-dumal na katotohanan na bumasag sa aking pagkatao—at nagtulak sa akin upang ilabas ang kapangyarihang matagal kong itinago.

Ang Lihim na Pag-akyat at Ang Basurahan

Dahil anibersaryo namin, nagpasya akong surpresahin si Carlos. Hindi ako nagsuot ng simpleng t-shirt at maong. Nagsuot ako ng isang mamahaling black designer pantsuit, inayos ko ang aking buhok, at isinuot ang mga diyamanteng hikaw na matagal ko nang itinatago. Bitbit ang isang magandang bento box na naglalaman ng pinakamasarap na Wagyu beef steak na niluto ko nang tatlong oras, pumasok ako sa Imperial Tower.

Hindi ako pinigilan ng mga security guards. Sa halip, yumuko sila nang 90-degrees nang makita ako. Dahil ang totoo, ang dalawampu’t limang taong gulang na babaeng tinatawag ni Carlos na “amoy sibuyas” ay ang palihim na nag-iisang tagapagmana ng Imperial Conglomerate—ang mismong kumpanyang nagmamay-ari ng buong gusali at ng kumpanyang pinagtatrabahuan niya.

Umakyat ako sa ika-limampung palapag (50th floor). Dahan-dahan akong naglakad patungo sa executive pantry. Inasahan kong makikita ko ang ngiti sa kanyang mga labi.

Ngunit pagdating ko sa pinto ng pantry, tila huminto ang pagtibok ng aking puso.

Nakatayo si Carlos malapit sa basurahan. Hawak niya ang lunchbox na ibinigay ko sa kanya kaninang umaga sa lobby. Walang pag-aalinlangan, hindi man lang binubuksan, diretso niyang inihagis sa loob ng basurahan ang pagkain na pinaghirapan kong lutuin.

Bumagsak ang lunchbox, kumalat ang sabaw at ang masarap na steak na ginugulan ko ng pagmamahal.

Lumapit si Carlos sa lamesa kung saan nakaupo ang isang magandang babae na nakasuot ng masikip na pulang damit. Siya si Stella, isa sa mga junior executives sa kumpanya.

“Yuck, amoy mantika na naman ‘yung baon na ibinigay ng patay-gutom kong girlfriend,” natatawang sabi ni Carlos, sabay halik sa labi ni Stella. “Buti pa ‘tong dala mong pagkain, babe. Galing pa sa mamahaling restaurant. Ito ang nararapat sa isang katulad kong successful na lalaki.”

“Bakit ba kasi hindi mo pa hiwalayan ‘yung yaya mo na ‘yon, Carlos?” mapang-asar na tanong ni Stella, sinusubuan si Carlos ng pagkain. “Pitong taon ka nang nagtitiis sa babaeng walang ambisyon! Baka mamaya nakakahawa ang pagiging mahirap n’yan.”

“Hinihintay ko lang ‘yung promotion ko bilang Regional Director next week, babe,” nakangising sagot ni Carlos. “Kapag nakuha ko na ‘yung posisyon, itatapon ko na ‘yung babaeng ‘yon pabalik sa probinsya. Wala namang silbi ‘yon kundi magluto at maglaba. Ikaw ang reyna ko.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Pitong taon. Pitong taon akong nagpanggap na simpleng babae upang makasiguro na mahal niya ako nang totoo. Pitong taon ko siyang pinagsilbihan nang walang hinihinging kapalit. At ito? Ito ang igaganti niya sa akin?!

Hindi ako umiyak. Sa halip, isang nakakamatay na lamig ang bumalot sa aking kaluluwa. Itinulak ko ang pintuan ng pantry.

Ang Paghaharap at ang Matapobreng Kabit

“Masarap ba ang pagkain, Carlos?” malamig at matigas kong bati.

Nanlaki ang mga mata ni Carlos. Muntik na niyang maibuga ang kape na iniinom niya. Namutla siya na parang nakakita ng multo nang mapagtanto niyang nakatayo ako sa kanyang harapan.

“L-Lianna?! A-Anong ginagawa mo rito?! Paano ka nakapasok sa taas?!” naguguluhang sigaw ni Carlos, pilit na itinatago si Stella sa kanyang likuran. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, gulat na gulat sa aking mamahaling kasuotan.

Tumayo si Stella at tinaasan ako ng kilay. “Oh, so ikaw pala ‘yung patay-gutom na girlfriend? Ang lakas ng loob mong umakyat dito! Hanggang lobby ka lang dapat, ‘di ba? Umalis ka nga rito, nakakadiri kang tingnan!”

Naglakad ako papalapit sa kanila. Tiningnan ko ang basurahan kung saan nakakalat ang niluto ko.

“Pitong taon, Carlos,” malamig kong bulong. “Pitong taon akong gumising ng madaling araw para siguraduhing may malinis at masarap kang pagkain. Inakala ko, ipinagbabawal mo akong umakyat dahil sa trabaho. Iyon pala, itinapon mo na ang pagkain ko, itinapon mo pa ang dignidad ko.”

“L-Lianna, wag kang gumawa ng eksena rito! Nakakahiya sa mga boss ko!” nanggagalaiting bulong ni Carlos, pilit akong hinihila palabas ng pantry. “Umuwi ka na! Mag-uusap tayo sa bahay! Isa ka lang palamunin, wala kang karapatang ipahiya ako rito!”

Hinarang ko ang kanyang kamay at pinalo ito nang napakalakas.

“Palamunin?” Isang nakakakilabot na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Ganyan ba ang tingin mo sa babaeng nagmamay-ari ng sahig na inaapakan mo ngayon?”

Kumunot ang noo ni Carlos at Stella. “Anong pinagsasasabi mong baliw ka?!” sigaw ni Stella.

Pumalakpak ako ng dalawang beses.

Eksakto sa sandaling iyon, bumukas ang pinto at pumasok ang Chief Executive Officer (CEO) ng kumpanya, kasama ang apat na matitipunong security guards. Nang makita ng CEO si Carlos at Stella, hindi siya nagalit sa akin. Sa halip, mabilis siyang naglakad palapit at yumuko nang malalim sa aking harapan.

“Magandang hapon po, Señorita Lianna. Ano po ang maipaglilingkod namin sa inyo?” magalang na tanong ng CEO.

BAM.

Tila pinasabugan ng granada ang utak ni Carlos. Nalaglag ang kanyang panga at halos lumuwa ang mga mata ni Stella.

“S-Señorita…?! Sir, b-bakit po kayo yumuyuko sa patay-gutom na ‘yan?!” nanginginig na tanong ni Carlos, nanlalambot ang mga tuhod.

Humarap ang CEO kay Carlos nang may matinding galit. “Umayos ka ng pananalita mo, Carlos! Ang babaeng tinatawag mong patay-gutom ay si Miss Lianna Imperial! Ang nag-iisang anak ng may-ari ng buong Imperial Conglomerate at ang pinakamataas na tagapagmana ng kumpanyang ito!”

Ang Katapusan ng Isang Mayabang na Traydor

Nawalan ng kulay ang mukha ni Carlos. Tila siya binuhusan ng nagyeyelong tubig. Gumapang ang matinding teror sa kanyang mga mata.

“L-Lianna… b-babe… h-hindi totoo ‘yan, ‘di ba?” umiiyak na nauutal ni Carlos. Bumagsak siya sa kanyang mga tuhod, pilit na inaabot ang aking sapatos. “Patawarin mo ako! Nagkamali lang ako! Ikaw ang mahal ko, Lianna! Pitong taon tayo, ‘di ba?!”

Umatras si Stella na parang nakakita ng halimaw. Nanginginig siya sa takot habang pilit na nagtatago sa likod ng lamesa.

Tiningnan ko si Carlos mula sa itaas, walang kahit isang patak ng awa sa aking mga mata.

“Pitong taon mong pinakain sa basurahan ang pagmamahal ko, Carlos,” malamig at matigas kong sagot. Tiningnan ko ang pagkain na kinakain nila ni Stella. “At ang mas nakakatawa? Ang mamahaling pagkain na ipinagmamalaki ng kabit mo na galing sa Le Blanc Restaurant… ay pagmamay-ari rin ng pamilya ko. Kinakain ninyo ang luto ng sarili kong mga tauhan.”

Napasinghap si Stella, halos himatayin sa matinding kahihiyan.

Humarap ako sa CEO. “Mr. Santos, tanggalin ninyo sa pwesto ang dalawang ito ngayon din. Kanselahin ang lahat ng benepisyo, bawiin ang company car, at ilagay ang mga pangalan nila sa blacklist ng lahat ng korporasyon sa Pilipinas. Gusto kong makita ang lalaking ito na naghahalungkat ng tunay na basura para may makain.”

“Masusunod po, Señorita,” sagot ng CEO. Sumenyas siya sa mga gwardya.

“HINDI! LIANNA! PARANG AWA MO NA! WALA AKONG PERA! MAAWA KA!” humahagulgol at nagwawalang sigaw ni Carlos habang walang-awa siyang kinakaladkad ng mga gwardya palabas ng pantry. Umiiyak at nagmamakaawa rin si Stella, ngunit walang sinuman ang nakinig sa kanila.

Pinanood ko silang itapon palabas ng aking gusali. Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa aking dibdib. Ang basurahan ay para sa mga basura, at ngayon, naibalik ko na ang dalawang pinakamalaking basura sa lugar kung saan sila nararapat. Sa edad kong dalawampu’t lima, napatunayan ko na ang katapatan ay hindi nabibili ng pagmamahal—ngunit ang kapangyarihan ay kayang durugin ang sinumang magtangkang tapakan ang iyong dangal.