SINUNOG NG MISTER ANG MAMAHALING BESTIDA NG KANYANG MISIS UPANG HINDI ITO MAKADALO SA KANYANG PROMOTION PARTY—NGUNIT HALOS HIMATAYIN SIYA NANG BUMUKAS ANG PINTO AT PUMASOK ANG KANYANG ASAWA BILANG BAGONG MAY-ARI NG KUMPANYA!

Ako si Diana, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Sa loob ng limang taon, naging isang tahimik at sunud-sunurang asawa ako kay Victor. Nang magpakasal kami, isa lamang siyang junior employee sa Zenith Innovations, isang malaking tech at real estate company. Upang suportahan siya, nagpanggap akong isang simpleng maybahay na nagbebenta lamang ng mga baked goods online.

Ang hindi niya alam, ang maliit kong “online business” ay isang front lamang. Ako ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Group, ang pinakamalaking investment firm sa Asya na siyang bumili sa Zenith Innovations anim na buwan na ang nakalipas. Pinili kong itago ang yaman ko dahil gusto kong makita kung mamahalin ako ni Victor kahit wala akong pera, at gusto ko siyang tulungang umasenso gamit ang sarili niyang kakayahan.

Ngunit nang ma-promote si Victor bilang Senior Vice President—isang posisyon na palihim kong in-approve sa board—unti-unti siyang nagbago. Naging mapagmataas siya, laging nagagalit, at madalas na itinuturing akong pabigat sa kanyang buhay.

ANG PANANADYA AT ANG APOY SA LIKOD-BAHAY

Isang gabi, may gaganaping malaking Grand Gala sa isang five-star hotel para pormal na i-anunsyo ang promotion ni Victor at ipakilala ang bagong “Chairwoman” ng kumpanya. Siyempre, bilang asawa, excited akong sumama. Gumastos ako mula sa sarili kong ipon para bumili ng isang napakagandang asul na silk gown.

Habang nag-aayos ako sa kwarto at nakasabit ang gown sa pinto ng cabinet, pumasok si Victor. Nakabihis na siya ng kanyang mamahaling suit. Napakunot ang noo niya nang makita ang damit ko.

“Ano ‘yan, Diana? Susuotin mo ‘yan mamayang gabi?” malamig niyang tanong, tinitingnan ang gown nang may pandidiri.

“Oo, Victor. Nag-ipon ako para bilhin ‘to. Gusto kong maging presentable sa tabi mo mamaya,” nakangiti kong sagot.

Kinuha niya ang gown mula sa hanger. Akala ko ay pupurihin niya ito, ngunit mabilis siyang naglakad palabas ng kwarto papunta sa aming backyard kung saan nakasindi ang maliit na fire pit na ginamit niyang pang-ihaw kanina.

“Victor, anong ginagawa mo?! Akin na ‘yan!” nagpapanik kong sigaw habang sinusundan siya.

Ngunit bago pa ako makalapit, walang-awa niyang itinapon ang aking gown sa nagliliyab na apoy. Mabilis na nilamon ng apoy ang manipis at magandang tela.

Nanlaki ang mga mata ko. Parang piniga ang puso ko habang pinapanood na maging abo ang damit na pinaghirapan kong bilhin.

“Victor! Bakit mo ginawa ‘yon?!” umiiyak kong sigaw.

Hinarap niya ako at tumawa nang mapang-uyam.

“Diana, harapin mo ang reyalidad. Isa ka lang hamak na maybahay na amoy kusina. Hindi ka nababagay sa mundo ko ngayon. Kung isasama kita sa party, ipapahiya mo lang ako sa harap ng mga bilyonaryo at board members!”

Nilapitan niya ako at dinuro sa balikat.

“Huwag ka nang sumama. Dito ka lang sa bahay kung saan ka nababagay. Isasama ko si Valerie bilang partner ko ngayong gabi. Siya ang babagay sa imahe ko bilang Vice President.”

Si Valerie. Ang kanyang bata at magandang sekretarya. Matagal ko nang pinaghihinalaan na may relasyon sila, at ngayon, lantaran na niyang ipinamumukha sa akin.

Tinalikuran niya ako, sumakay sa kanyang sasakyan, at iniwan akong umiiyak sa harap ng nasusunog na bestida. Inakala niyang sinira niya ang aking gabi. Inakala niyang tinapakan niya nang tuluyan ang aking dignidad.

Ngunit nang makalabas ang sasakyan niya sa gate, pinunasan ko ang aking mga luha. Ang Diana na mahina at sunud-sunuran ay namatay kasama ng mga abo ng bestidang iyon.

Kinuha ko ang aking cellphone at nag-dial ng isang numero.

“Mr. Gomez, ihanda mo ang aking styling team at ang pinakamahal kong custom-made gown na galing pa sa Paris. Ipadala mo rin ang convoy ng mga bodyguards. Pupunta ako sa party.”

ANG PARTY NG KASINUNGALINGAN

Sa loob ng napakalaking ballroom ng hotel, punong-puno ang paligid ng mga elitista, mga negosyante, at mga sikat na personalidad. Tuwang-tuwa si Victor habang naglalakad, hawak ang kamay ni Valerie na nakasuot ng isang napakaikling pulang dress.

“Congratulations, Mr. Victor!” bati ng isang board member. “Napakaganda naman ng partner mo. Asawa mo ba siya?”

Ngumiti nang malapad si Victor.

“Ah, hindi pa po. Si Valerie ang aking fiancé. Inaayos na namin ang hiwalayan namin ng dati kong asawa. Alam niyo na, masyadong toxic at pabigat sa buhay ko,” pagmamayabang ni Victor habang humahalakhak si Valerie.

Maya-maya, umakyat ang CEO ng kumpanya na si Mr. Sy sa entablado. Tumahimik ang buong bulwagan.

“Ladies and gentlemen, salamat sa pagdalo! Ngayong gabi ay ipinagdiriwang natin ang paglago ng Zenith Innovations. Ngunit bago ang lahat, nais kong ipakilala sa inyo ang dahilan kung bakit patuloy tayong nagtatagumpay. Ang nag-iisang may-ari ng Imperial Group at ang ating Supreme Chairwoman… Madam Diana Imperial!”

Nagpalakpakan ang lahat. Inayos ni Victor ang kanyang necktie, sabik na makita ang mukha ng pinakamakapangyarihang babae sa kumpanya.

ANG PAGPASOK NG ISANG REYNA

Bumukas nang malakas ang malaking double doors ng ballroom. Tumigil ang musika. Pumasok ang labinlimang armadong bodyguards na naka-itim na suit at pumalibot sa entrance.

At sa gitna nila, naglakad ako papasok. Nakasuot ako ng isang kumikinang na gold at emerald haute couture gown, may suot na diyamanteng kwintas na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at may ayos na nagpapakita ng tunay na kapangyarihan.

Ang bawat hakbang ko ay umaalingawngaw sa tahimik na bulwagan. Nang magtama ang paningin namin ni Victor, nabitiwan niya ang baso ng champagne na hawak niya. CRASH! Nalaglag ang kanyang panga. Namutla siya na parang inubusan ng dugo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.

“D-Diana?!” nanginginig na tili ni Victor, halos hindi makahinga. “A-Anong ginagawa mo rito?! Bakit ganyan ang suot mo?! Guards! Palabasin niyo ang babaeng ‘yan!”

Ngunit walang gwardiyang kumilos. Sa halip, mabilis na bumaba si Mr. Sy mula sa entablado, lumapit sa akin, at yumuko nang malalim.

“Good evening, Madam Chairwoman. Handa na po ang inyong entablado,” pormal na bati ni Mr. Sy.

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Victor at Valerie. Nanlaki ang mga mata ni Valerie at pilit na nagtago sa likod ni Victor.

“C-Chairwoman?! Si Diana?! Ang asawa ko?!” nagwawalang bulong ni Victor, tila sasabog ang utak sa hindi makapaniwalang katotohanan.

Umakyat ako sa entablado at kinuha ang mikropono. Tinitigan ko si Victor mula sa itaas.

“Magandang gabi sa inyong lahat,” malamig kong panimula. “Totoo ang narinig ninyo. Ako ang asawa ng lalaking iyan. Sa loob ng limang taon, nagpanggap akong isang simpleng maybahay. Ipinagkatiwala ko ang posisyon ng Vice President sa kanya dahil inakala kong may kakayahan siya. Ngunit ang tanging natutunan niyang gawin ay ang maging sakim at ipagpalit ako sa kanyang sekretarya.”

Nagkagulo ang mga bisita. Nag-umpisang magbulungan at pandirihan si Victor.

“Diana… m-mahal… nagkakamali ka!” nanginginig na umabante si Victor, umiiyak at nagmamakaawa. “A-Aksidente lang ‘yung pagkasunog ng damit mo kanina! Promise! Mahal na mahal kita, Diana! Pamilya tayo!”

Ngumiti ako. Isang ngiting malamig at nakakapangilabot.

“Sinunog mo ang damit ko dahil sabi mo, nakakahiya ako at ipapahiya lang kita sa mga bilyonaryong bisita mo,” sagot ko, sapat ang lakas para marinig ng lahat. “Ngayon, Victor, sino ang nakakahiya sa ating dalawa?”

Binalingan ko ang CEO at ang aking mga abogado.

“Mr. Sy. I-terminate ninyo ang kontrata ni Victor at ni Valerie, effective immediately. Walang severance pay dahil sa gross misconduct at embezzlement of company funds na na-audit ko kahapon. Bawiin ninyo ang company car at ang bahay na nakapangalan sa kumpanya.”

“Masusunod po, Madam Diana!”

Napasigaw si Victor sa matinding kawalan ng pag-asa. Napaluhod siya sa sahig, humahagulgol. Si Valerie naman ay mabilis na lumayo sa kanya, sinusubukang tumakas, ngunit hinarang ng mga security.

“DIANA! PARANG AWA MO NA! WALA NA AKONG PERA! WALA NA AKONG PUPUNTAHAN!” hiyaw ni Victor habang kinakaladkad siya ng apat na bodyguards palabas ng ballroom.

Pinanood ko lang siyang alisin sa buhay ko. Ang lalaking sumunog sa aking simpleng bestida ay siya mismong sinunog ko ang buong kinabukasan sa harap ng lahat ng taong gusto niyang impresyunin.

Nang mailabas na ang mga basura, tiningnan ko ang mga bisita at tinaas ang aking baso ng wine.

“Now, shall we enjoy the party?” nakangiti kong sabi.

Nagpalakpakan ang buong ballroom. Sa gabing iyon, napatunayan ko na minsan, kailangan mong hayaang sunugin ng mga mapagmataas ang iyong panlabas na anyo, dahil doon lamang nila makikita ang apoy ng isang nagising na dragon.

MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman abusuhin, itapon, o ikahiya ang taong laging nasa tabi mo sa mga panahong nagsisimula ka pa lamang. Ang panlabas na anyo at simpleng pananamit ay hindi batayan ng halaga ng isang tao. Ang kayabangan at pagtataksil ay laging may katapat na mabilis at malupit na karma. Kapag sinunog mo ang dignidad ng isang taong tapat, asahan mong buong buhay at kinabukasan mo ang magiging kapalit nito.