Sa Unang Araw Na Natanggap Ng Asawa Ko Ang Kanyang Pensyon, Sinabi Niyang Ibibigay Niya Ito Nang Buo Sa Asawa Ng Kapatid Niya… Inasahan Niyang Magwawala Ako, Ngunit Ngumiti Lang Ako At Ibinunyag Ang Desisyon Na Sumira Sa Kanilang Dalawa
Ako si Elena, limampu’t walong taong gulang. Tatlumpung taon kaming nagsama ng asawa kong si Arturo. Habang nagtatrabaho siya bilang isang supervisor sa isang kumpanya, ako naman ang nagpatakbo ng ilang maliliit na negosyo na kalaunan ay lumago at naging mga sikat na restaurant.
Sa loob ng aming pagsasama, ako ang sumagot sa halos lahat ng gastusin sa bahay, edukasyon ng aming mga anak na ngayon ay may sarili nang pamilya sa abroad, at mga luho namin. Ang sweldo ni Arturo ay madalas niyang itinatabi para sa kanyang “sarili,” ngunit hindi ko iyon pinroblema dahil sapat ang kinikita ko.
Ngunit may isang tinik sa aming pagsasama—ang asawa ng kanyang yumaong kapatid, si Margarita. Mula nang mabiyuda si Margarita sampung taon na ang nakakalipas, palagi na siyang nakaasa kay Arturo. At si Arturo, palaging handang magbigay.
Nang dumating ang araw ng pagreretiro ni Arturo, inakala kong sa wakas ay magkakaroon na kami ng tahimik na oras para sa aming dalawa. Ngunit isang gabi, nagbago ang lahat.
ANG DESISYON SA HAPAG-KAINAN
Nakaupo kami sa dining table. Katatanggap lamang ni Arturo ng kanyang unang pension check, kasama ang kanyang malaking lump sum retirement pay. Inasahan kong pag-uusapan namin kung paano namin ito gagamitin para sa aming bakasyon.
Ngunit tiningnan niya ako nang seryoso at humalukipkip.
“Elena, gusto kong maging malinaw sa’yo ito. Nakuha ko na ang pensyon ko. At simula sa susunod na buwan, ibibigay ko ang buong pensyon ko, pati na ang lump sum ko, kay Margarita,” malamig at kalmadong pahayag ng aking asawa.
Kumunot ang noo ko, ngunit hindi ako nagsalita. Pinanood ko lamang siya.
“Wala nang asawa si Margarita. Kawawa naman siya at ang mga pamangkin ko. Tayo, mayaman na tayo dahil sa mga negosyo mo. Hindi ko na kailangang mag-ambag dito sa bahay. Kaya sa kanya ko na ibibigay ang lahat ng pera ko,” mayabang at pinal na dagdag ni Arturo.
Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. Inaasahan niyang sisigaw ako. Inaasahan niyang mag-iiyak ako, magtatapon ng mga plato, at makikipag-away sa kanya tulad ng mga normal na mag-asawa kapag pinili ng lalaki ang ibang babae kaysa sa kanyang pamilya.
Ngunit sa halip na magwala, huminga ako nang malalim. Dahan-dahan, isang matamis at kalmadong ngiti ang namuo sa aking mga labi.
“Pumapayag ako, Arturo,” mahinahon kong sagot, na siyang nagpalaki sa kanyang mga mata sa gulat.
“P-Pumapayag ka? W-Wala kang reklamo?” nauutal at nagtatakang tanong niya, hindi makapaniwala sa naging reaksyon ko.
“Wala. Pera mo ‘yan. Pinaghirapan mo ‘yan, kaya may karapatan kang ibigay ‘yan kahit kanino mo gusto,” nakangiti kong patuloy. “Ngunit dahil naglabas ka ng desisyon… mayroon din akong sariling desisyon na magpapabago sa buhay nating lahat simula ngayon.”
ANG KATOTOHANAN AT ANG KONTABILIDAD
Kumunot ang noo ni Arturo.
“A-Anong desisyon?” kinakabahan niyang tanong.
Tumayo ako mula sa mesa at naglakad patungo sa aking opisina sa kabilang kwarto. Pagbalik ko, may dala akong isang makapal na folder at inilapag ito sa kanyang harapan.
“Dahil ibibigay mo na ang buong pensyon mo sa asawa ng kapatid mo, ibig sabihin ay siya na ang responsibilidad mo, at hindi na ako. Kaya simula bukas, pinuputol ko na rin ang lahat ng responsibilidad ko sa’yo,” malamig at madiin kong pahayag.
Nalaglag ang panga ni Arturo.
“A-Anong ibig mong sabihin?!”
“Binasa mo ba ang mga dokumento noong binili ko ang bahay na ito, Arturo? Ang titulo ay nakapangalan nang eksklusibo sa akin. Ang mga kotseng ginagamit mo ay nakapangalan sa kumpanya ko. Ang credit cards na ginagamit mo pang-gas at pang-kape araw-araw ay extension lang ng account ko,” nakangisi kong paliwanag habang binubuklat ang folder.
“At dahil ibibigay mo ang pera mo sa iba, hindi na kita pwedeng palamunin nang libre sa sarili kong bahay. Narito ang inihanda kong lease contract. Kung gusto mong manatili sa bahay ko, magbabayad ka ng 50,000 pesos buwan-buwan para sa upa, kuryente, tubig, at pagkain. Kung hindi mo kaya, pwede mo nang kunin ang mga damit mo at lumipat sa bahay ni Margarita tutal siya naman ang susuportahan mo.”
“B.aliw ka ba, Elena?! Asawa mo ako! May karapatan ako sa yaman mo! Conjugal property natin ‘to!” galit na galit na bulyaw ni Arturo habang namumula ang mukha.
Tumawa ako nang mapakla.
“Conjugal? Baka nakalimutan mo ang pre-nuptial agreement na pinirmahan natin tatlumpung taon na ang nakakalipas bago pa ako magtayo ng negosyo. Ang akin ay akin. Ang iyo ay iyo. Ginastos ko ang pera ko para sa pamilya natin dahil asawa kita. Pero ngayon? Isa ka na lang estrangherong nagbibigay ng pera sa K.abit niya.”
Napasinghap si Arturo. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Inakala mo bang hindi ko alam? Inakala mo bang hindi ko alam na matagal na kayong may lihim na relasyon ni Margarita at ginagamit niyo lang ang pagkabiyuda niya bilang palusot?
“K-Kabit?! E-Elena, w-wala kaming relasyon! Tinutulungan ko lang siya!” nanginginig na palusot niya.
“I-save mo na lang ‘yan sa korte, Arturo. Ipina-P.alayas na kita sa bahay ko. At kinausap ko na rin ang mga bata. Alam na nila ang totoo. I-pack mo na ang mga gamit mo.”
ANG KARMA NG MGA T.AKSIL
Wala siyang nagawa kundi umalis sa bahay nang gabing iyon, dala lamang ang kanyang mga damit at ang tseke ng kanyang pensyon. Diretso siyang pumunta sa bahay ni Margarita, inakalang doon siya magiging hari.
Ngunit ang karma ay mabilis maningil.
Nang malaman ni Margarita na wala na si Arturo makukuhang suporta mula sa akin—na wala na siyang libreng kotse, credit cards, at access sa mga negosyo ko—nagbago ang ihip ng hangin.
Ang lump sum na retirement ni Arturo ay naubos ni Margarita sa loob lamang ng tatlong buwan sa pagbili ng mga alahas at pagpapa-renovate ng bahay nito. Nang buwanang pensyon na lang ang natira kay Arturo, napagtanto ni Margarita na hindi ito sapat para sa kanyang maluhong pamumuhay.
Isang araw, nakatanggap ako ng tawag mula kay Arturo. Umiiyak at nagmamakaawa.
“E-Elena… parang awa mo na… tanggapin mo na ako ulit. P-Pinalayas ako ni Margarita. Ginawa niya lang akong katulong sa bahay niya… tapos kinuha niya ‘yung ATM ko. W-Wala na akong pangkain…” humahagulgol na iyak ng aking dating asawa.
Tiningnan ko ang magandang view mula sa balkonahe ng aking bahay habang humihigop ng kape.
“Sorry, Arturo. Pero wala na akong bakanteng kwarto para sa’yo. Sinabi mo na desidido kang ibigay ang pera mo sa kanya ‘di ba? Pwes, panindigan mo. Mag-enjoy ka sa mga desisyon mo,” malamig kong sagot bago ko ibinaba ang telepono at blinock ang kanyang numero.
Nalaman ko na lang kalaunan na nag-aaway araw-araw sina Arturo at Margarita dahil sa pera. Pareho silang walang maayos na buhay at nabaon sa utang. Ako naman, nakuha ko ang aking annulment. Namuhay ako nang malaya, masaya, at napapaligiran ng mga taong tunay na nagpapahalaga sa akin.
MORAL NG KWENTO: Ang bawat desisyon ay may kaakibat na responsibilidad. Huwag mong abusuhin ang pag-unawa at pananahimik ng taong palaging nag-aasikaso sa iyo, dahil sa oras na mapuno ito, kaya niyang bawiin ang lahat ng ginhawang inakala mong karapatan mo. Ang pagtataksil at kasakiman ay kailanman hindi magbibigay ng tunay na kaligayahan; sa huli, iiwan ka nitong walang-wala at nagdudusa sa patibong na ikaw mismo ang gumawa.