Hindi nagsalita si Clarisse. Nagkunwari siyang natatakot at naguguluhan.

 

Dahil sa katarantahan ng mga tauhan na baka maantala ang kasal, hindi nila naisip na siyasatin ang mismong damit-pangkasal na nakasabit sa gilid ng silid.

 

Bumalik ang eksena sa kasalukuyan.

 

Sa harap ng altar, habang nilalagdaan nila ni Julian ang marriage certificate, biglang lumapit si Don Fernando mula sa likuran.

 

Ipinatong ng matanda ang mabigat at malamig nitong kamay sa balikat ni Clarisse para sa isang litrato ng pamilya.

 

“Magpakabait ka sa bago mong asawa, Clarisse,” pabulong na sabi ng matanda habang nakangiti sa mga kamera. “Huwag mong kalilimutan kung kaninong pera ang bumubuhay sa’yo… at kung ano ang pwedeng mangyari sa’yo kapag sumubok ka ulit magmarunong.”

 

Sa sandaling iyon, biglang nanginig nang matindi ang buong katawan ni Clarisse.

 

Bumagsak ang mamahaling bolpen mula sa kaniyang mga daliri.

 

Napaatras siya nang bahagya habang mabilis ang paghinga.

 

Napansin iyon ni Julian.

 

Tinitigan ni Julian ang ama ni Clarisse, at nakita niya ang isang mabilis ngunit nakakakilabot na pagbabanta sa mga mata ng matanda.

 

Kinagabihan, sa malaking mansyon kung saan ginanap ang pribadong pagtitipon ng dalawang pamilya, isang kasambahay ang nagulat habang nililinis ang hallway sa ikalawang palapag.

 

Nakita ng kasambahay si Clarisse na naglalakad patungo sa kaniyang silid.

 

Sa likod ng kaniyang napakagandang puting gown, sa may bahagi ng kaniyang baywang, ay may malaking nangingitim na amoy-kalawang na mantsa ng dugo.

 

Mabilis na nagkulong si Clarisse sa loob ng silid.

 

Ilang minuto ang lumipas, pilit na pinapapasok ng ama ni Clarisse ang pampamilyang doktor upang turukan ito ng sedative at suriin ang sugat.

 

Ngunit nagwala si Clarisse sa loob at isinara ang pinto gamit ang double lock.

 

Dahil sa kaguluhan, lumapit si Julian sa pinto.

 

Pinaalis niya ang mga doktor at ang mga tauhan ni Don Fernando.

 

Nang makalayo ang lahat, marahang kumatok si Julian sa kahoy na pinto.

 

“Clarisse… si Julian ‘to,” mahinang sabi ng lalaki. “Hindi ako papasok kung ayaw mo. Pero pakiusap, kailangan kong malaman kung nasaktan ka ba.”

 

Matagal na tumahimik ang kabilang dulo ng pinto.

 

Narinig ni Julian ang mabigat at paputol-putol na paghinga ng babae.

 

Pagkaraan ng halos limang minuto, dahan-dahang umikot ang susi sa doorknob.

 

Bumukas ang pinto nang kaunti.

 

Pumasok si Julian at agad na isinara ang pinto sa likod niya.

 

Nakatayo si Clarisse sa tabi ng malaking kama.

 

Nakatanggal na ang ilang lock ng kaniyang damit sa likod.

 

Tumagos pala ang matulis na dulo ng maliit na gintong susi sa makapal na tela ng corset dahil sa matinding pagkakadiin nito sa kaniyang balat habang ginaganap ang kasal.

 

Bumaon ito sa kaniyang baywang at patuloy na umaagos ang dugo.

 

Ngunit hindi ang dugong iyon ang dahilan kung bakit napahinto si Julian sa kaniyang paghakbang.

 

Hindi siya nakagalaw sa kaniyang kinatatayuan.

 

Dahil nang bumaba ang takip ng damit sa likod ni Clarisse, nakita ni Julian ang buong katotohanan.

 

Sa magkabilang pulsuhan ng babae, may mga malalalim at pabilog na lumang peklat—mga bakas ng matitigas na bakal na kadena.

 

May parehong mga marka sa kaniyang mga bukung-bukong.

 

At sa buong likod ng kaniyang maputing balat, mula sa bahikat hanggang sa baywang, ay naroon ang napakaraming mapuputla at mangingitim na guhit.

 

Mga bakas ng latigo at mga strap ng balat na ginagamit sa mga pasyente sa nakalilitong pasilidad.

 

Itinali siya. Ikinulong siya. Pinahirapan siya nang maraming taon.

 

“Diyos ko…” nanginginig na bulong ni Julian.

 

Dahan-dahang lumuhod si Julian sa harap ng nakatatayong babae upang hindi siya magmukhang nananakot o nakikialam.

 

Tumingin siya sa mga mata ni Clarisse na ngayon ay pumapatak na ang luha.

 

“Sinong… sinong gumawa nito sa’yo, Clarisse?” mahina ngunit puno ng matinding galit na tanong ni Julian.

 

Mariing ipinikit ni Clarisse ang kaniyang mga mata.

 

Inilabas niya ang maliit na gintong susi na nanggaling sa loob ng kaniyang sugatan at duguang balat.

 

Inabot niya ito kay Julian bago halos pabulong na sumagot:

 

“Ang tatay ko… at ang mga doktor na binabayaran niya para sabihing ginagawa nila iyon dahil ‘baliw’ ako.”

 

Hawak ang duguang susi, napatingin si Julian sa dokumentong nasa ibabaw ng lamesa—ang marriage contract na katatapos lang nilang lagdaan.

 

At doon, napansin ni Julian ang isang napakalit na probisyon sa ilalim ng seksyon ng inheritance clause na hindi sinabi sa kaniya ng abogado ng mga Ilustre.

 

Isang probisyon na nagsasaad na kapag mamatay si Clarisse sa loob ng unang taon ng kanilang kasal dahil sa “kanyang mental illness,” ang LAHAT ng ari-arian na minana nito sa kaniyang ina ay awtomatikong mapupunta sa kaniyang ama…

 

Habang si Julian naman ang siyang makukulong at masasakdal bilang pangunahing suspek dahil sa kaniyang mga umiiral na utang!

 

Sa sandaling iyon, naintindihan ni Julian ang buong katotohanan.

 

Hindi siya binayaran ng matanda para maging asawa ni Clarisse.

 

Binayaran siya ng matanda para maging pampalit na suspek sa nakatakdang pagpatay sa sarili nitong anak!

 

At ang babaeng tinatawag ng buong mundo na “halimaw”?

 

Siya lang pala ang tanging nakaligtas sa isang pamilyang handang pumatay para sa pera.

 

Tumingin si Clarisse sa kaniya gamit ang nanginginig na boses: “Julian… pinalagdaan ka niya para patayin ako. Ngayong gabi… nakatakda nilang tapusin ang buhay ko.”

 

 

PART 2

 

Mabilis na tumibok ang dibdib ni Julian habang hawak ang maliit at duguang susi na ibinigay sa kaniya ni Clarisse.

 

Nabalot ng nakatutulid na katahimikan ang kwarto.

 

Sa labas ng pinto, naririnig pa rin ang mahihinang usapan ng mga bisita sa ibaba, ang tunog ng mga baso ng alak na nagtatama, at ang malamig na boses ni Don Fernando habang nakikipag-usap sa kaniyang mga negosyanteng kasosyo.

 

Nasa loob sila ng isang marangyang kulungan.

 

“Tumingin ka sa akin, Clarisse,” mahinang sabi ni Julian habang nakaluhod pa rin sa harap ng babae.

 

Inabot ni Julian ang malinis na tuwalya mula sa banyo at marahang ipinunas ito sa paligid ng sugat sa baywang ni Clarisse.

 

Napaingit si Clarisse sa sakit, ngunit hindi siya gumalaw.

 

“Julian… alam mo na ang totoo,” pabulong na sabi ni Clarisse, habang ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding takot at pagod. “Pinalagdaan ka ni Papa sa kontratang iyon dahil alam niyang wala kang laban. Kapag namatay ako ngayong gabi o sa mga susunod na araw, ikaw ang ituturo ng lahat. Ikaw ang may motibo dahil sa pera ng pamilya niyo na nawala. At ikaw ang makukulong habang makukuha niya ang lahat ng ari-arian na iniwan ng nanay ko.”

 

Tinitigan ni Julian ang mga peklat sa likod ng babae.

 

Ang mga guhit ng latigo, ang mga marka ng bakal sa kaniyang mga pulso at bukung-bukong—lahat ng ito ay patunay ng labindalawang taong sikretong pagpapahirap na sinapit ng isang babaeng walang laban.

 

“Hindi ako papayag,” malamig ngunit matatag na sabi ni Julian.

 

Tumingin si Clarisse sa kaniya, tila hindi makapaniwala. “Ano?”

 

“Nang tanggapin ko ang alok ng tatay mo, ginawa ko iyon dahil desperado akong iligtas ang kapatid ko at linisin ang pangalan ng tatay ko,” paliwanag ni Julian habang maingat na itinatali ang malinis na tela sa baywang ni Clarisse para pigilan ang pag-agos ng dugo. “Pero hindi ako killer. At lalong hindi ako papayag na gamitin ako ng ama mo para takpan ang mga krimen niya.”

 

“Hindi mo kilala si Fernando Ilustre, Julian,” umiling si Clarisse. “Nasa ilalim ng bulsa niya ang mga pulis, ang mga doktor, at ang mga huwes sa lungsod na ito. Ang doktor na nasa labas ngayon… si Dr. Alcantara… siya ang nag-iinjection sa akin ng mga gamot na pumipigil sa pag-iisip ko nang maayos. Kapag pumasok siya dito, tuturukan niya ako ng sedative. Sasabihin nila sa media na nagkaroon ako ng violent episode… at bukas ng umaga, makikita na lang akong patay sa kwartong ito.”

 

Kumunot ang noo ni Julian. “Bakit ngayon? Bakit ngayong gabi mismo?”

 

Inituro ni Clarisse ang duguang susi na hawak pa rin ni Julian.

 

“Dahil nalaman ng ama ko na nahanap ko ang susing iyan kahapon,” sagot ni Clarisse. “Iyan ang susi sa isang luma at lihim na safety deposit box sa Swiss Bank na nakapangalan sa nanay ko. Bago mamatay si Mama, itinago niya doon ang mga orihinal na dokumento na nagpapatunay na ang buong Ilustre Corporation ay pagmamay-ari ng pamilya ng nanay ko, at pinalabas lang ni Papa na kaniya iyon sa pamamagitan ng pamemeke ng mga lagda. Naroon din ang audio recording noong gabing patayin ni Papa si Mama.”

 

Nanlaki ang mga mata ni Julian. “Napatunayan mo na ba iyon?”

 

“Narinig ko ang lahat noong gabing iyon,” patuloy ni Clarisse habang tumutulo ang mga luha sa kaniyang mukha. “Twelve years old ako noon. Nakatago ako sa ilalim ng hagdan. Nakita ko noong itulak ni Papa si Mama mula sa ikalawang palapag matapos tumanggi si Mama na pirmahan ang paglilipat ng lahat ng ari-arian sa pangalan ni Papa. At nang makita ako ni Papa na nakatayo sa kadiliman… doon nagsimula ang impyerno ko.”

 

Huminga nang malalim si Julian.

 

Ang lahat ng pira-pirasong palaisipan ay biglang nabuo sa kaniyang isip.

 

Ang dahilan kung bakit pilit na pinalalabas ng lipunan na “baliw” at “halimaw” si Clarisse.

 

Hindi dahil sa birthmark sa kaniyang mukha.

 

Kundi dahil kailangang sirain ni Don Fernando ang kredibilidad ng kaniyang anak upang walang sinuman ang maniniwala sa oras na magsalita ito!

 

“May kasama akong pwedeng pagkatiwalaan,” mabilis na sabi ni Julian. “Si Atty. Ramon Velez. Isa siyang lumang kaibigan ng tatay ko na matagal nang nag-iimbestiga sa pagkabangkarote ng pamilya namin. Naniniwala si Atty. Velez na si Don Fernando rin ang nasa likod ng pagbagsak ng kumpanya ng tatay ko upang mabili nito ang mga share namin sa napakababang presyo.”

 

Kinuha ni Julian ang kaniyang telepono mula sa bulsa ng kaniyang tuxedo.

 

Mabilis siyang nag-type ng mensahe kay Atty. Velez, kalakip ang litrato ng probisyon sa marriage contract at ang litrato ng kakaibang ukit sa gintong susi.

 

Ilang segundo lang ang lumipas, tumawag ang abogado.

 

“Julian!” mahinang boses ng abogado sa kabilang linya. “Nasaan ka ngayon? Huwag kang pipirma sa kahit anong karagdagang papeles! Nakita ko ang ipinadala mong litrato ng kontrata. Trap iyan! May nakatagong indemnification clause na naglilipat ng lahat ng legal na pananagutan sa’yo kapag nagkaroon ng anumang ‘unforeseen accident’ ang babae sa loob ng bahay mo!”

 

“Alam ko na, Atty.,” sagot ni Julian habang nakatingin kay Clarisse. “Nasa silid kami ngayon. Kasama ko si Clarisse. Naka-lock ang pinto pero nasa labas ang doktor at ang mga tauhan ni Don Fernando. Gusto nilang turukan ng sedative si Clarisse.”

 

“Makinig ka sa akin, Julian,” mabilis na sabi ng abogado. “Kapag naturukan ng gamot na iyan si Clarisse, hindi na natin siya mailalabas nang buhay. Ang susing ipinadala mo… kilala ko ang markang iyon. Iyan ang simbolo ng Vesper Vaults sa Zurich Bank branch sa Binondo. Ang deposit box na iyan ay nakarehistro sa pangalan ng yumaong si Doña Alicia. Pero kailangan ng DALAWANG bagay para mabuksan iyon: ang susing hawak niyo, at ang mismong biometric scanner na nakatali sa fingerprint ni Clarisse!”

 

Tumingin si Julian kay Clarisse. “Kailangan nating makalabas dito ngayong gabi.”

 

“Paano?” tanong ni Clarisse. “May apat na armadong tauhan si Papa sa ibaba ng hagdan. At ang pampamilyang doktor ay may dalang dalawang bodyguard sa labas mismo ng pintong ito.”

 

Biglang narinig ang malakas na katok sa pinto.

 

“Mr. Del Rosario?” ang boses ni Dr. Alcantara mula sa labas. “Kailangan na naming pumasok. Nag-aalala na ang Don sa lagay ng kaniyang anak. Kailangan na naming bigyan ng gamot si Clarisse para kumalma ang kaniyang nervous system.”

 

“Maghintay kayo d’yan!” sigaw ni Julian mula sa loob. “Nagtatapis pa ang asawa ko!”

 

Tumingin si Julian sa paligid ng malaking silid-tulugan.

 

Ang kwarto ay nasa ikalawang palapag ng mansyon.

 

May isang malaking bintana na humahantong sa balisbisan ng bubong sa itaas ng garahe.

 

“Clarisse,” bulong ni Julian habang hawak ang mga balikat ng babae. “Tiwala ka ba sa akin?”

 

Tinitigan siya ni Clarisse. Sa kabila ng matinding takot, nakita niya ang kauna-unahang pagkakataon na may isang taong handang itaya ang sariling buhay para iligtas siya.

 

“Wala na akong ibang mapagkakatiwalaan sa mundong ito kundi ikaw, Julian,” sagot ni Clarisse.

 

“Sige. Hubarin mo ang mabigat mong wedding gown. Magsuot ka ng simpleng damit at sapatos,” utos ni Julian habang mabilis na pumupunta sa bintana. “Gagamitin natin ang daan sa bubong papunta sa likod ng garahe. Doon naghihintay ang sasakyan ko.”

 

Mabilis na kumilos si Clarisse. Inalis niya ang mabigat na damit-pangkasal at nagsuot ng isang itim na hoodie at maong na pantalon mula sa kaniyang lumang cabinet.

 

Itinago niya ang gintong susi sa kaniyang bulsa.

 

Samantala, naging mas marahas ang katok sa labas ng pinto.

 

“Julian! Buksan mo ang pinto!” narinig na ang galit na boses ni Don Fernando mula sa hallway. “Anak ko ‘yan! Wala kang karapatang ipagkait sa kaniya ang medikal na atensyon! Sirain niyo ang pinto!”

 

“Bilis!” bulong ni Julian.

 

Ibinukas ni Julian ang bintana.

 

Malamig na hangin sa gabi ang pumasok sa silid.

 

Inalalayan niya si Clarisse na lumabas sa bintana papunta sa madulas na bubong ng garahe.

 

Dahan-dahan silang gumapang sa kadiliman habang naririnig ang malakas na pagkakabasag ng pinto sa loob ng silid!

 

“Nasaan sila?!” galit na sigaw ni Don Fernando mula sa loob ng kwarto. “Nakasara ang bintana! Mabilis, pumunta kayo sa garahe! Huwag niyo silang hahayaang makalabas ng gate!”

 

Nang marating nila Julian at Clarisse ang gilid ng bubong, tumalon si Julian pababa sa isang bunton ng mga tuyong dahon at panggatong sa ibaba.

 

Mabilis siyang tumayo at pinalawak ang kaniyang mga braso.

 

“Talon, Clarisse! Poprotektahan kita!” sigaw ni Julian sa mahinang boses.

 

Pumikit si Clarisse at tumalon.

 

Bumagsak siya nang diretso sa mga braso ni Julian.

 

Muntik nang mawalan ng balanse si Julian ngunit mahigpit niyang niyakap ang babae upang hindi ito tumama sa semento.

 

“May tao sa likod!” sigaw ng isang guard mula sa kabilang bahagi ng bakod.

 

“Takbo!” sigaw ni Julian.

 

Hawak ang kamay ng isa’t isa, mabilis silang tumakbo patungo sa itim na sedan ni Julian na nakaparada sa labas ng perimeter wall.

 

Mabilis na pumasok si Clarisse sa passenger seat habang pumasok naman si Julian sa driver’s seat.

 

Iniharurot ni Julian ang sasakyan bago pa man makalabas ang mga armadong tauhan ni Don Fernando sa pangunahing gate!

 

Habang mabilis na bumabagtas ang sasakyan sa madilim na kalsada papunta sa Binondo, napasandal si Clarisse sa upuan, mabilis at mabigat ang paghinga.

 

Tumingin siya sa kaniyang mga kamay na nanginginig pa rin.

 

“Hindi pa rin ako makapaniwala…” bulong ni Clarisse. “Nakalabas ako… nakalabas ako sa bahay na ‘yon.”

 

Tumingin si Julian sa kaniya sandali bago ibinalik ang pansin sa kalsada. “Hindi ka na babalik doon kailanman, Clarisse. Pangako ko sa’yo.”

 

“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ni Clarisse, habang tumutulo ang luha sa kaniyang pisngi, na tumatama sa malaking birthmark na matagal nang naging dahilan ng kaniyang paghihirap. “Pambayad lang ako ng utang mo, ‘di ba? Pwede mo akong iwan sa mga pulis. Pwede mong kunin ang pera ng tatay ko at magpanggap na wala kang alam.”

 

Umiling si Julian. Ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding determinasyon.

 

“Noong namatay ang tatay ko, siniraan siya ng buong mundo. Lahat ng tao, itinuring siyang magnanakaw at manloloko,” mahinang sabi ni Julian. “Wala man lang naniwala sa kaniya. Wala man lang tumulong sa amin. Alam ko ang pakiramdam ng walang pumapanig sa’yo habang ang buong mundo ay nakaturo sa’yo at tumatawa.”

 

Tumingin si Julian kay Clarisse gamit ang malambot at tapat na tingin.

 

“Nang makita ko ang mga peklat sa likod mo… at nang makita ko kung paano ka tumitig sa akin nang walang takot kahit sugatan ka… nalaman kong hindi ka ‘halimaw’ tulad ng sinasabi nila. Mas matapang ka pa sa kahit sinong taong nakilala ko. At hindi ko hahayaang sirain ng ama mo ang buhay mo tulad ng ginawa niya sa pamilya ko.”

 

Napatigil si Clarisse.

 

Sa kauna-unahang pagkakataon sa kaniyang buhay, naramdaman niya ang isang mainit at tunay na proteksyon mula sa isang tao na hindi humihingi ng kahit anong kapalit.

 

Makalipas ang kalahating oras, nakarating sila sa isang lihim na basement parking sa Binondo kung saan naghihintay si Atty. Ramon Velez.

 

Mabilis na bumaba ang matandang abogado mula sa kaniyang sasakyan at lumapit sa kanila.

 

“Salamat sa Diyos at ligtas kayo,” sabi ni Atty. Velez. “Nakausap ko na ang branch manager ng Vesper Vaults. Isa siyang matapat na kaibigan ng yumaong ina mo, Clarisse. Naghihintay siya sa loob ng bangko. Sarado ang bangko ngayong gabi, pero binuksan niya ang pinto para sa atin.”

 

Mabilis silang pumasok sa underground entrance ng lumang gusali ng bangko.

 

Inakay ni Julian si Clarisse habang naglalakad sila sa mahahabang pasilyo hanggang sa marating nila ang napakapal na bakal na pinto ng vault room.

 

Isang matandang lalaki na may puting buhok ang naghihintay doon—si Mr. Chen, ang branch manager.

 

“Clarisse…” halos maiyak na sabi ng matanda nang makita ang dalaga. “Kamukhang-kamukha ka ng iyong ina na si Alicia. Patawarin mo ako kung hindi kita natulungan nang mabilis. Nabalitaan ko ang mga ginawa ng iyong ama… ngunit wala akong hawak na ebidensya para lumapit sa kaporasyon.”

 

“Mr. Chen,” sabi ni Clarisse. “Nandito po ang susi.”

 

Inilabas ni Clarisse ang duguang gintong susi mula sa kaniyang bulsa.

 

Inilagay ito ni Mr. Chen sa pangunahing lock ng Safety Deposit Box 088.

 

Pagkatapos, inihanda ni Mr. Chen ang biometric scanner.

 

“Ipatong mo ang iyong kaliwang hinlalaki dito, Hija,” sabi ng matanda.

 

Nanginginig na ipinatong ni Clarisse ang kaniyang hinlalaki sa salamin ng scanner.

 

Isang berdeng ilaw ang gumana.

 

BZZZZT. CLICK.

 

Tumunog ang mabigat na bakal na mekanismo ng vault box.

 

Dahan-dahang bumukas ang maliit na pinto ng kahon.

 

Sa loob ng kahon ay may isang makapal na kulay brown na folder, isang lumang micro-cassette tape, at isang maliit na USB flash drive.

 

Mabilis na kinuha ni Atty. Velez ang mga dokumento at binuksan ito sa ilalim ng ilaw.

 

Habang binabasa ng abogado ang mga papel, unti-unting nanlaki ang kaniyang mga mata sa matinding gulat.

 

“Diyos ko…” bulong ni Atty. Velez. “Hindi lang pamemeke ng dokumento ang ginawa ni Fernando Ilustre!”

 

“Ano ‘yan, Atty.?” tanong ni Julian.

 

“Ito ang orihinal na huling habilin ni Doña Alicia,” paliwanag ng abogado habang nanginginig ang mga kamay. “Nakalagay dito na ang LAHAT ng ari-arian—ang mansyon, ang Ilustre Shipping Lines, ang mga lupain sa probinsya, at ang mahigit limang bilyong pisong cash at stocks—ay direktang ipinamana kay Clarisse sa oras na sumapit siya sa edad na dalawampu’t isa!”

 

Napahawak si Clarisse sa kaniyang dibdib. “Ano?”

 

“At hindi lang iyon,” patuloy ng abogado habang binabasa ang panibagong dokumento. “May kasamang ulat mula sa isang independyenteng forensic pathologist mula sa ibang bansa. Bago mamatay si Doña Alicia, nakuhaan niya ng sample ang mga gamot na ibinibigay sa iyo ni Dr. Alcantara at Fernando!”

 

Mabilis na kinuha ni Julian ang medikal na ulat at binasa ito.

 

“Ito… ito ay isang uri ng neurotoxin na nagdudulot ng skin inflammation, matinding pamumula ng balat, at pansamantalang pagkalito ng isip kapag ininom nang matagalan!” sigaw ni Julian sa galit.

 

Tumingin si Julian kay Clarisse, at doon niya nalaman ang pinakamasakit na katotohanan.

 

Ang malaking mapulang birthmark sa mukha ni Clarisse…

 

Hindi iyon tunay na birthmark!

 

Iyon ay isang patuloy na reaksyon ng balat sa chemical poisoning na ginagawa ng kaniyang ama sa kaniya mula pa noong bata siya, upang magmukha siyang may sakit, maging pangit sa mata ng lipunan, at ituring na baliw!

 

“Walang hiya…” nanginginig sa galit na sabi ni Julian. “Binabalaan at nilalason niya ang sarili niyang anak para lamang makuha ang mana!”

 

Napatakip ng mukha si Clarisse at napahagulhol nang matindi.

 

Bumagsak siya sa mga tuhod sa malamig na semento ng vault room.

 

Ang lahat ng taon ng kaniyang paghihirap, ang lahat ng pangungutya ng mga tao, ang pagtawag sa kaniya ng “halimaw”—lahat ng iyon ay likha lamang ng isang masamang plano ng taong pumatay din sa kaniyang ina!

 

Lumuhod si Julian sa tabi ni Clarisse at mahigpit siyang niyakap.

 

“Tahan na, Clarisse…” bulong ni Julian habang hinahagkan ang tuktok ng ulo ng babae. “Nandito na ang lahat ng ebidensya. Tapos na ang impyerno mo. Ako ang maniningil para sa’yo.”

 

Ikinabit ni Atty. Velez ang USB drive sa kaniyang laptop.

 

Lumabas sa screen ang napakaraming bank statements na nagpapatunay na ginamit din ni Don Fernando ang pondo ng pamilya Del Rosario—ang pamilya ni Julian—upang takpan ang kaniyang mga ilegal na transaksyon sa abroad bago niya ibagsak ang kumpanya ng tatay ni Julian.

 

“May sapat tayong ebidensya para ipakulong si Fernando Ilustre, si Dr. Alcantara, at ang lahat ng kasabwat nila habambuhay,” pahayag ni Atty. Velez. “Pero kailangan natin itong gawin sa tamang paraan. Bukas ng umaga ay ang Taunang General Shareholders Meeting ng Ilustre Corporation sa Manila Hotel. Doon ilalabas ni Fernando ang balita na nawawala ka at ipapahuli ka bilang isang ‘mapanganib na pasyente’.”

 

Tumingin si Julian sa abogado. “Kailan natin ilalantad ito?”

 

“Sa mismong harap ng media at ng board of directors,” malamig na sagot ng abogado. “Doon natin siya wawasakin.”

 

Kinaumagahan, sa Grand Ballroom ng Manila Hotel, punong-puno ang silid ng mahigit limang daang tao—mga mamamahayag, mga senador, mga kasosyo sa negosyo, at ang buong pamilya ng mataas na lipunan.

 

Nakatayo si Don Fernando sa entablado, nakasuot ng mamahaling barong, at nakangiti sa harap ng mga kamera.

 

“Mga kababayan at mga kasama sa negosyo,” malungkot na pahayag ni Don Fernando gamit ang mikropono. “Ngayong umaga, lubos na nagdadalamhati ang aking puso. Ang aking mahal na anak na si Clarisse… na may malubhang sakit sa pag-iisip… ay tumakas kagabi kasama ang kaniyang bagong asawa na si Julian Del Rosario. Naniniwala ang aming mga doktor na biktima ng manipulasyon ang aking anak at nasa ilalim siya ng matinding panganib—”

 

“SINO ANG MAS MAPANGANIB, DON FERNANDO?!”

 

Isang malakas at matatag na boses ang umahon mula sa likod ng malaking ballroom.

 

Lumingon ang lahat ng tao.

 

Ang mga kamera ng media ay mabilis na itinutok sa pintuan ng ballroom.

 

Doon, nakatayo si Julian Del Rosario, nakasuot ng eleganteng itim na suit.

 

At sa kaniyang tabi ay nakatayo si Clarisse.

 

Ngunit hindi na ito ang Clarisse na nakita ng lahat sa simbahan kahapon.

 

Nakatayo siya nang may mataas na noo, nakasuot ng isang napakagandang pulang gabi-gown.

 

At sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, wala na ang makapal na pulang mantsa sa kaniyang pisngi!

 

Matapos linisin ng mga doktor sa ospital kagabi ang kaniyang balat at bigyan siya ng tamang gamot para mailabas ang neurotoxin sa kaniyang katawan, lumabas ang tunay niyang ganda—isang napakagandang babae na may matatapang at makinang na mata.

 

Napatayo ang lahat ng bisita. Nabalot ng matinding bulungan ang buong silid!

 

“Diyos ko… si Clarisse ba ‘yan?!”

 

“Nasaan ang mark sa mukha niya?!”

 

“Napakaganda pala niya!”

 

Namutla si Don Fernando sa ibabaw ng entablado. Bumaon ang kaniyang mga kuko sa podium. “Kayo… paano kayo nakapasok dito?! Guard! Hulihin niyo ang dalawang ‘yan! Baliw ang babaeng ‘yan!”

 

“ANG BUKOD TANGING BALIW AT MUKHANG PERA DITO AY IKAW, FERNANDO ILUSTRE!” sigaw ni Julian habang naglalakad sila patungo sa gitna ng silid.

 

Kasabay nito, pumasok sa ballroom ang sampung opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI), kasama si Atty. Ramon Velez at ang mga kinatawan ng Department of Justice.

 

Inihagis ni Atty. Velez ang isang makapal na folder ng mga dokumento sa mesa ng board of directors.

 

“Ito ang warrants of arrest para kay Don Fernando Ilustre at Dr. Eduardo Alcantara sa mga kasong Plunder, Murder ni Doña Alicia Ilustre, Attempted Murder, at Poisoning kay Clarisse Ilustre!” malakas na anunsyo ng NBI Director.

 

Naglabas ng malaking projector screen ang mga tauhan ng NBI.

 

Mabilis na ipinalabas sa malaking screen ng ballroom ang mga forensic report, ang audio recording kung saan narinig ang boses ni Don Fernando habang itinutulak ang kaniyang asawa sa balkonahe, at ang mga resibo ng pagbili ng neurotoxin na ipinapainom kay Clarisse!

 

Narinig ng buong mundo ang pabulong na boses ni Don Fernando sa tape: “Kapag mamatay ka, Alicia, akin na ang lahat. At ang anak mo? Sisiguraduhin kong walang paniniwalaan ang mundo sa kaniya!”

 

Nagsigawan ang mga tao sa loob ng ballroom!

 

Ang mga mamamahayag ay walang tigil sa pagkuha ng litrato at video!

 

“Hindi totoo ‘yan! gawa-gawa lang ‘yan ng mga Del Rosario para pagtakpan ang utang nila!” sigaw ni Don Fernando habang naghahabol ng hininga.

 

Ngunit bago pa man siya makagalaw, lumapit si Clarisse sa entablado.

 

Umayos siya ng tayo sa harap ng kaniyang ama.

 

Wala nang kahit anong bakas ng takot sa kaniyang mga mata.

 

“Labindalawang taon mo akong ikinulong sa dilim, Papa,” malamig at matatag na sabi ni Clarisse habang nakatitig sa lalaking pumuksa sa kaniyang kabataan. “Pinalabas mo sa buong mundo na halimaw ako. Nilason mo ang katawan ko. Pinahirapan mo ako sa piling ng mga bayarang doktor. Pero nakalimutan mo ang isang bagay.”

 

Lalong lumapit si Clarisse at inilabas ang gintong susi na hawak niya.

 

“Hindi kailanman mamamatay ang katotohanan,” patuloy ni Clarisse. “Ngayong araw na ito, binabawi ko na ang lahat ng ninakaw mo sa akin… at sa nanay ko.”

 

Mabilis na pinalibutan ng mga armadong pulis si Don Fernando.

 

Pinusasan ang kaniyang mga kamay sa harap ng daan-daang kamera.

 

Pilit siyang nagpupumiglas habang pinalalabas ng ballroom, kasabay ng pag-aresto kay Dr. Alcantara na sinusubukan pa sanang tumakas sa likod ng entablado.

 

Habang hinihila ng mga pulis si Don Fernando, tumingin ang matanda kay Clarisse at kay Julian nang may matinding pait at pagsisisi, ngunit huli na ang lahat.

 

Nang makalabas ang mga mamamatay-tao, pinalakpakan ng buong silid sina Clarisse at Julian.

 

Lumapit si Atty. Velez sa kanila.

 

“Nalinis na ang pangalan ng tatay mo, Julian,” nakangiting sabi ng abogado habang tinataptap ang balikat ng binata. “Lahat ng ari-arian na ninakaw ni Fernando sa pamilya niyo ay maibabalik na. At ang operasyon ng kapatid mo sa Amerika ay ganap nang naisasaayos.”

 

Tumingin si Julian sa abogado. “Salamat, Atty.”

 

Nang kumalma ang kaguluhan sa ballroom, lumabas sina Julian at Clarisse patungo sa malaking balkonahe ng Manila Hotel na nakatutok sa magandang tanawin ng Manila Bay.

 

Malamig ang simoy ng hangin.

 

Ang araw ay dahan-dahang sumisikat, nagbibigay ng bagong liwanag sa buong lungsod.

 

Tumingin si Julian sa babaeng nakatayo sa kaniyang tabi.

 

Wala na ang takot sa mukha ni Clarisse.

 

Ang kaniyang balat ay malinis, makinang, at punong-puno ng buhay.

 

“Ano nang gagawin mo ngayon, Clarisse?” mahinang tanong ni Julian. “Hawak mo na ang buong Ilustre Corporation. Malaya ka na. Wala nang nananakit sa’yo.”

 

Tumingin si Clarisse sa kaniya.

 

Pagkaraan ng napakahabang panahon ng kadiliman, umukit ang isang napakatamis at tunay na ngiti sa kaniyang mga labi.

 

“Gusto kong matutong mabuhay nang totoo, Julian,” sagot ni Clarisse. “Gusto kong tuparin ang mga pangarap na itinago ko noong nakakulong ako.”

 

Dahan-dahang inabot ni Julian ang kamay ni Clarisse.

 

Pinagdugtong niya ang kaniyang mga daliri sa mga daliri ng babae.

 

“At ang kontrata natin?” tanong ni Julian habang tinititigan ang mga mata ni Clarisse. “Nagsimula tayo sa isang kasinungalingan at terrible na kasunduan.”

 

Bahagyang ngumiti si Clarisse at hinawakan din nang mahigpit ang kamay ni Julian.

 

“Punitin na natin ang kontratang iyon,” mahinang sabi ni Clarisse. “Dahil ayaw ko nang maging asawa mo dahil sa pera o dahil sa paghihiganti.”

 

Lumapit si Julian sa kaniya, at marahang ipinatong ang kaniyang kamay sa pisngi ni Clarisse—ang pisngi na dating tinawag ng mundo na pangit, ngunit para kay Julian ay ang pinakamagandang mukha sa buong mundo.

 

“Kaya mo ba akong tanggapin… bilang tunay mong asawa?” tanong ni Julian gamit ang boses na puno ng pagmamahal.

 

Tumingin si Clarisse sa kaniyang mga mata at tumango.

 

“Opo, Julian. Dahil ikaw ang taong nagligtas sa akin noong ang buong mundo ay gustong ibaon ako sa dilim.”

 

Sa ilalim ng pagsikat ng bagong araw, hinalikan ni Julian si Clarisse sa mga labi—isang halik na walang kasamang pait, walang takot, at walang kasinungalingan.

 

Isang simula ng bagong buhay na buo, malaya, at punong-puno ng pag-ibig.