“Lolo, Wag Mo Na Pong Bigyan Ng Pera Si Papa,” Sabi Ng Anim Na Taong Gulang Kong Apo Habang Iniwan Ang Kanyang Ice Cream Nang Walang Bawas… Ang Kanyang Sinabi Ang Nagbunyag Ng Malagim Na Sikreto Ng Aking Anak!

Ako si Don Roberto, animnapu’t limang taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Nag-iisa na lamang ako sa buhay matapos P.umanaw ang aking asawa. Ang tanging nagbibigay sa akin ng kaligayahan ay ang aking nag-iisang anak na lalaki, si Anton, at ang kanyang pamilya.

Si Anton ay may asawa, si Elena, at mayroon silang isang napakagwapo at matalinong anak, ang aking anim na taong gulang na apo na si Leo.

Kahit na may asawa na si Anton, palagi pa rin siyang humihingi sa akin ng malaking halaga ng pera. Kesyo pambayad daw sa tuition fee ni Leo, pambili ng gamot ni Elena, o kaya ay pandagdag sa kanyang “maliit na negosyo” na hindi ko naman nakikitang lumalago. Dahil mahal ko ang aking anak at ayaw kong maghirap ang aking apo, palagi akong nagbibigay.

Ngunit isang hapon, nang bumisita si Leo sa aking mansyon, isang nakakabiglang tagpo ang nagpabago sa paningin ko sa lahat.

ANG INIWAN NA ICE CREAM

Pumunta si Anton sa aking bahay upang manghingi na naman ng pera. Sa pagkakataong ito, humihingi siya ng limang daang libong piso para raw i-renovate ang kwarto ni Leo. Habang nag-uusap kami sa aking opisina, iniwan namin si Leo sa sala upang kumain ng paborito niyang ice cream na ipinabili ko pa sa aking kasambahay.

Pagkatapos kong ibigay ang tseke kay Anton, nagpaalam na siyang aalis.

“Sige, Papa. Salamat dito ha. Malaking tulong ‘to para sa kwarto ni Leo. Aalis na kami para makabili ng materyales,” masayang paalam ni Anton.

“O sige, anak. Tawagin mo na si Leo sa sala,” nakangiti kong sagot.

Nang makalabas si Anton, naglakad ako patungo sa sala upang magpaalam sa aking apo. Inasahan kong madadatnan ko siyang masayang inuubos ang kanyang ice cream.

Ngunit pagdating ko, nakaupo si Leo sa sofa, nakayuko, at hindi man lang ginalaw ang ice cream na ngayon ay unti-unti nang natutunaw.

“Leo, apo? Bakit hindi mo kinain ang ice cream mo? Hindi ba paborito mo ‘yan?” nag-aalala kong tanong habang umuupo sa tabi niya.

Tumingala si Leo. Ang kanyang inosenteng mga mata ay puno ng luha. Tumingin siya sa pinto kung saan lumabas ang kanyang ama, pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Hinawakan niya ang aking kamay nang mahigpit.

“Lolo… wag mo na pong bigyan ng pera si Papa,” nanginginig na bulong ng aking anim na taong gulang na apo.

Napakunot ang noo ko.

“Bakit naman, apo? Kinuha ng Papa mo ang pera para ipa-ayos ang kwarto mo. Para sa’yo ‘yon,” paliwanag ko, pilit na pinapagaan ang kanyang loob.

Umiling si Leo. Ang mga sunod na salita na lumabas sa kanyang bibig ay parang mga matatalim na patalim na bumaon sa aking dibdib.

ANG KATOTOHANAN MULA SA BATA

“Hindi po totoo ‘yon, Lolo. Hindi po niya aayusin ang kwarto ko. Yung binigay niyo pong pera last month para sa ospital ni Mama? Hindi rin po ‘yon totoo. Wala pong S.akit si Mama… palagi po siyang umiiyak sa gabi kasi wala na raw po kaming pambili ng pagkain,” humahagulgol na sumbong ni Leo.

Nalaglag ang panga ko. Nanlamig ang buong katawan ko.

“A-Anong ibig mong sabihin, Leo? Nasaan napupunta ang pera ng Papa mo?” kabadong tanong ko.

Pinunasan ni Leo ang kanyang mga mata gamit ang kanyang maliit na manggas.

“Sabi po ni Mama, dinadala daw po ni Papa ang lahat ng pera ninyo kay Tita Valerie. Si Tita Valerie po ‘yung babaeng laging nagbibigay ng matamis kay Papa kapag wala si Mama… At sabi po ni Papa kay Mama kagabi, kapag nag-sumbong daw po si Mama sa inyo, P.apalayasin niya kami sa bahay at hindi ko na po kayo makikita,” inosenteng paliwanag ni Leo.

Parang may bombang sumabog sa aking utak.

Ang sarili kong anak! Ang batang binigyan ko ng lahat ng layaw at luho, ay gumagamit ng pangalan ng kanyang pamilya para pagnakawan ako at suportahan ang kanyang K.abit?! At ang mas malala, tinatakot niya ang asawa at anak niya para manahimik?!

Inakala mo ba, Anton, na dahil tatay mo ako ay magiging bulag ako sa kawalang-hiyaan mo? Inakala mo ba na hahayaan kong magutom ang apo ko para lang may maipang-buhay ka sa K.erida mo?

Huminga ako nang malalim. Yinakap ko nang napakahigpit si Leo.

“Wag kang mag-alala, apo. Walang sinuman ang P.apalayas sa inyo. Si Lolo na ang bahala.”

ANG PATIBONG SA BANGKO

Nang umalis sina Anton at Leo, agad kong kinuha ang aking cellphone at tinawagan ang manager ng aking bangko.

Ipinakansela ko agad ang tseke na ibinigay ko kay Anton. Ngunit hindi ako nagtapos doon. Kinausap ko ang aking abogado at ipinabago ang aking Last Will and Testament at ang mga titulo ng aking mga ari-arian.

Kinabukasan, tumawag si Anton sa akin, natataranta at galit na galit.

“Papa! Anong nangyari sa tseke?! Bakit daw bounced?! Nasa hardware na ako, mapapahiya ako rito!” sigaw ni Anton sa kabilang linya.

“Naku, anak. Baka nagka-problema lang sa system ng bangko. Bakit hindi ka dumaan dito sa opisina ko ngayon din para mapalitan natin ng cash?” kalmado at nagkukunwari kong sagot.

“Sige, Papa. Papunta na ako!”

ANG PAGBAGSAK NG T.AKSIL

Pagkalipas ng kalahating oras, dumating si Anton sa aking malaking opisina. Nakangisi pa siya, walang kaalam-alam sa naghihintay sa kanya.

Ngunit nang buksan niya ang pinto, hindi lamang ako ang nadatnan niya. Nakaupo sa aking tabi ang kanyang asawang si Elena, umiiyak ngunit nakatingin nang matapang sa kanya. Naroon din ang dalawang pulis at ang aking abogado.

Nawala ang ngisi sa labi ni Anton. Nanlaki ang kanyang mga mata.

“M-Ma? Elena? A-Anong ginagawa niyo rito? Bakit may mga pulis, Papa?” natatarantang tanong niya habang dahan-dahang umaatras.

Tumayo ako mula sa aking swivel chair at inihagis ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa.

“Wala nang paliguy-ligoy, Anton. Ipinaimbestigahan ko agad si Valerie kagabi. At nakita namin kung saan napupunta ang lahat ng pera na hinihingi mo sa akin. Ipinambili mo siya ng condo! Ibinili mo siya ng sasakyan! Habang ang asawa mo at ang apo ko ay hindi man lang makakain ng maayos!” dumadagundong na bulyaw ko.

“P-Papa! M-Mali po ang iniisip ninyo! E-Elena, babe, pakinggan mo ako!” humahagulgol na palusot ng aking T.aksil na anak.

“Huwag mo na akong tawaging babe, Anton. Sinabi ko na kay Papa ang lahat. Ang mga pananakot mo, ang pang-aabuso mo. Inihanda na ng abogado niya ang mga papeles para sa annulment natin,” matapang na sagot ni Elena.

Binalingan ko ang aking anak na ngayon ay nanginginig na sa takot.

“Inalis ko na ang pangalan mo sa aking testamento, Anton. Ang lahat ng yaman ko, pati na ang bahay na tinitirhan ninyo, ay inilipat ko na sa isang Trust Fund na nakapangalan lamang kay Leo at sa pamamahala ni Elena. Wala kang makukuhang kahit isang kusing. At ang mga kinuha mo sa akin? Kasong Estafa ang kakaharapin mo dahil sa panlilinlang.”

“Papa, parang awa niyo na! D.ugo at laman niyo ako! Wag niyo akong i-K.ulong!” iyak ni Anton habang lumuluhod sa sahig, pilit na inaabot ang sapatos ko.

“Hindi ko pamilya ang isang taong kaya magpagutom sa sariling anak. P.ulis, dalhin niyo na siya.”

Pinanood ko habang pinoposasan at kinakaladkad palabas ang sarili kong anak. Masakit sa akin bilang ama, ngunit mas masakit na hayaang lumaki ang aking apo sa piling ng isang halimaw.

Kinuha ko sina Elena at Leo upang tumira sa aking mansyon. Binigyan ko sila ng marangyang buhay na nararapat sa kanila. Si Anton ay nabilanggo at iniwan din ng kanyang K.abit nang malamang wala na siyang yaman, nagbabayad sa kanyang mga kasalanan nang walang sinumang tumutulong sa kanya.

MORAL NG KWENTO: Ang pagiging kadugo ay hindi lisensya upang abusuhin at pagnakawan ang iyong pamilya, lalo na ang sarili mong mga anak. Huwag mong isiping kaya mong linlangin ang mga taong nagmamahal sa iyo. Sa huli, ang katotohanan ay lilitaw sa pinaka-inosenteng pamamaraan, at ang iyong kasakiman ay siya mismong maghuhukay ng iyong pinakamatinding pagbagsak. Ang katarungan ay walang pinipili, kahit pa sariling pamilya.