Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Dalawang taon na kaming engaged ng aking nobyong si Anton. Ibinigay ko ang lahat para sa aming relasyon at para sa aming magiging kasal. Ako ang nagbayad ng halos lahat ng gastusin—mula sa malaking simbahan, sa mamahaling reception venue, hanggang sa mga pagkain at dekorasyon. Si Anton kasi ay madalas na walang ipon, ngunit dahil mahal ko siya, hindi ko ito ininda.
Inakala ko na ngayong araw ang magiging pinakamasaya sa buhay ko. Nakasuot na ako ng aking puting gown at nag-aayos na lamang ng aking buhok sa hotel room nang biglang tumunog ang aking cellphone.
Isang text message mula kay Anton.
ANG TEXT MESSAGE NG T.AKSIL
Kinuha ko ang aking telepono, inaasahang isa itong sweet message bago kami magkita sa altar. Ngunit nang basahin ko ito, gumuho ang buong mundo ko.
“Maya, I’m sorry. Hindi ko na itutuloy ang kasal natin. Hindi na kita mahal. Matagal na kaming may relasyon ni Valerie at ngayon ay papunta na kami sa airport para magpakasal sa ibang bansa. Wag mo na akong hanapin. I-cancel mo na lang sa mga bisita. Sorry.”
Nabitawan ko ang aking cellphone. Nanlamig ang buong katawan ko. Si Valerie? Ang sarili kong pinsan na tinulungan ko pang magkatrabaho?!
Nanginig ang mga tuhod ko at napaupo ako sa sahig. Dalawang oras na lang at magsisimula na ang seremonya. Ang lahat ng mga bisita, mga kamag-anak, mga kaibigan, at mga business partners ng pamilya ko ay papunta na! At kinansela niya ito sa isang text?!
Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw hanggang sa mawalan ako ng boses.
Ngunit habang umiiyak ako, bumukas ang pinto at pumasok ang aking matalik na kaibigan at business partner na si Gabriel. Nang makita niya akong nakasalampak sa sahig, nagmamadali siyang lumapit at binasa ang text message sa aking nahulog na telepono.
“Ang walanghiyang ‘yon! Maya, I’m so sorry,” galit na galit na sabi ni Gabriel habang inaalalayan akong tumayo. “I-a-announce ko na ba sa mga bisita na cancel na ang kasal? Pwede nating ipa-refund ang ilang expenses.”
Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Mugto ang aking mga mata, basag ang aking puso, at wasak ang aking pag-asa.
Inakala mo ba, Anton, na tatanga-tanga akong iiyak at ipapahiya ang sarili ko at ang pamilya ko sa harap ng daan-daang bisita dahil sa pagiging duwag mo? Inakala mo ba na hahayaan kong masayang ang lahat ng pinaghirapan ko?
Huminga ako nang malalim at pinunasan ang aking mga luha. Ang kalungkutan ko ay mabilis na napalitan ng isang matapang na desisyon.
“Hindi, Gabriel. Hindi natin ika-cancel ang event,” matatag kong sagot, na siyang nagpagulat sa kanya. “Bayad na ang lahat. Narito na ang mga bisita. Sayang ang venue at ang pagkain. Kung hindi niya ako sisiputin, gagamitin ko ang araw na ito para ipagdiwang ang bago kong buhay.”
ANG SURPRESA SA RECEPTION
Dalawang oras ang lumipas. Sa kabilang dulo ng mundo, nasa airport pa rin sina Anton at Valerie dahil na-delay ang kanilang flight. Inasahan ni Anton na sumasabog na ang kanyang phone sa mga tawag at galit na mensahe mula sa akin at sa aking pamilya. Inasahan niya na gumagawa na ako ng eksena sa simbahan.
Ngunit tahimik ang kanyang cellphone.
Dahil sa kuryosidad, binuksan niya ang kanyang social media. Laking gulat niya nang bumulaga sa kanyang newsfeed ang mga live video at pictures mula sa mismong reception venue na binayaran ko!
Nandoon ang lahat ng mga bisita! Ang mga magulang niya, ang mga magulang ko, at ang lahat ng aming mga kaibigan ay masayang kumakain, nagtatawanan, at nag-iinuman ng mamahaling wine!
Ngunit ang mas nagpalaglag sa panga niya… nakatayo ako sa gitna ng entablado, suot ang isang napaka-eleganteng pulang evening gown (sa halip na wedding dress), at masayang nagsasalita sa mikropono! At sa tabi ko ay nakatayo si Gabriel, nakangiti habang hawak ang aking baywang.
“M-Ma? Anong nangyayari?! Bakit natuloy ang party?! Nasaan ang kasal?!” natatarantang tawag ni Anton sa kanyang ina habang nanonood sa live video.
“Anton! Walanghiya kang bata ka! Nasaan ka ba?! Ginawa mo kaming kahiya-hiya!” galit na galit na bulyaw ng kanyang ina sa kabilang linya. “Sinabi sa amin ni Maya ang lahat! Ipinabasa niya sa lahat ng bisita ang text mo! Pero imbes na umiyak, ginawa niyang ‘Thanksgiving and Independence Party’ ang event! Lahat ng tao rito ay galit na galit sa’yo!”
Nanginig ang mga kamay ni Anton. Rinig na rinig niya ang boses ko mula sa speaker ng telepono ng kanyang ina.
“At para po sa inyong lahat, maraming salamat sa pagsuporta sa aking desisyon,” malakas at masaya kong anunsyo sa mga bisita. “Imbes na iyakan ang isang linta na walang alam kundi manggamit ng pera, gagamitin natin ang araw na ito upang ipagdiwang ang kalayaan ko! At higit sa lahat, gusto kong i-announce ang merger ng kumpanya ko at ng kumpanya ni Gabriel!”
Nagpalakpakan ang lahat ng mga tao sa loob ng hall.
ANG KATAPUSAN NG MGA T.AKSIL
“H-Hindi pwede ‘to! Maya! Pera ko rin ang nagastos diyan!” sigaw ni Anton sa kanyang cellphone, umaasang maririnig ko siya.
Kinuha ko ang telepono mula sa kanyang ina.
“Pera mo? Baka nakalimutan mo, Anton, lahat ng resibo at kontrata ay nakapangalan sa akin dahil ako ang nagbayad ng lahat. At bago ko makalimutan, kinansela ko na rin ang credit card na ginagamit ninyo ni Valerie ngayon, na nakapangalan din sa akin,” malamig kong pabatid sa kanya.
Napasinghap si Anton. Sa mismong sandaling iyon, lumapit sa kanya si Valerie na namumutla.
“Babe! Nag-decline ang card mo! Hindi tayo makakabili ng ticket at wala tayong pambayad sa hotel!” natatarantang tili ng kanyang K.abit.
“Have a nice trip, Anton. Sana ay makauwi kayo nang naglalakad,” nakangisi kong huling salita bago ko ibinaba ang tawag.
Naiwan silang dalawa sa airport, walang pera, walang matutuluyan, at pinagtitinginan ng mga tao. Ang kanyang pamilya ay nabaon sa matinding kahihiyan dahil sa ginawa niya, at tuluyan siyang itinakwil ng kanyang mga magulang.
Samantala, naging isang napakasayang gabi ang aking “Independence Party.” Natagpuan ko ang tunay na kalayaan, at sa paglipas ng panahon, natagpuan ko rin ang tunay na pag-ibig kay Gabriel—ang lalaking hindi ako iniwan sa oras ng aking pinakamatinding pagsubok.
MORAL NG KWENTO: Ang pagiging duwag at T.aksil ay hindi kailanman magiging susi sa kaligayahan. Huwag mong isiping kaya mong sirain ang buhay ng isang taong tapat na nagmamahal sa iyo nang walang kapalit. Kapag ang isang malakas na tao ay piniling lumaban imbes na umiyak, ang sarili mong mga plano ang wawasak sa iyo, at ang araw na inakala mong katapusan nila ay magiging simula lamang ng kanilang pinakamatamis na tagumpay.