PART 2

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa aking bulsa at tinawagan ko ang nag-iisa kong matalik na kaibigan na si Grace. Si Grace ay matagal nang nagtatrabaho sa isang kilalang fashion boutique sa Singapore. Noong nalaman niya ang nangyari sa akin, hindi siya nag-atubili na tulungan ako. Ginamit ko ang huling natitirang pera sa aking ipon para makabili ng ticket papuntang Singapore kasama ang aking anak. Alam kong mahirap magsimula sa ibang bansa na walang kasiguruhan, ngunit wala na akong ibang matatakbuhan sa Pilipinas. Ang pamilya ko sa probinsya ay mahirap din at ayaw kong maging karagdagang pasanin sa kanila.

Sa unang taon namin sa Singapore, halos hindi ako natutulog. Nagtatrabaho ako bilang assistant sa tinutuluyan kong patahian sa umaga, at sa gabi naman ay nag-aaral ako online tungkol sa mga makabagong sistema ng fashion business at pagpapalago ng brand. Pinatira kami ni Grace sa isang maliit na kwarto sa kanyang apartment. Tuwing gabi, habang tulog na si JM, hinaharap ko ang aking lumang laptop para gumawa ng mga sketch ng mga damit. Ang bawat panglalait ni Jason na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang naging lakas ko para magpatuloy. Sinasabi ko sa sarili ko na hindi ako pwedeng manatiling talunan dahil may anak akong dapat buhayin.

Dahil sa aking pagsisikap, napansin ng may-ari ng boutique ang aking mga gawa. Binigyan niya ako ng pagkakataon na magdisenyo para sa kanilang bagong koleksyon. Ang mga damit na ginawa ko ay mabilis na naubos at naging patok sa mga mayayamang kliyente sa Singapore. Doon ko napagtanto na may talento talaga ako na aking isinantabi noon para lang sa isang lalaking hindi ako pinahalagahan. Makalipas ang tatlong taon, nagdesisyon akong magtayo ng sarili kong luxury brand. Tinawag ko itong “Vera Clothing.” Ginamit ko ang pangalang “Madam V” sa publiko at sa aking mga transaksyon upang maitago ang aking tunay na pagkakakilanlan. Ayaw kong malaman ng sinuman sa Pilipinas na ang dating babaeng itinapon nila ay dahan-dahang bumabangon.

Inalagaan ko rin ang aking sarili. Nag-ehersisyo ako, kumain ng tama, at natutong mag-ayos ng aking mukha at buhok. Ang dating babaeng laging nakadaster at mukhang pagod ay napalitan ng isang babaeng may tiwala sa sarili at iginagalang sa industriya ng fashion sa Timog-Silangang Asya. Ang Vera Clothing ay mabilis na lumago at nagkaroon ng mga sangay sa iba’t ibang bansa. Ngunit sa kabila ng aking tagumpay, palagi kong sinusubaybayan ang mga balita tungkol kay Jason at sa kanyang agency sa Pilipinas.

Dumating ang taong 2026. Nalaman ko mula sa aking mga tauhan na ang Apex Modeling Agency, ang kumpanya ni Jason, ay nakakaranas ng matinding krisis sa pananalapi. Marami sa kanilang mga investor ang umatras dahil sa maling pamamahala at sa mga kontrobersiyang kinasangkutan ni Amanda, na ngayon ay asawa na ni Jason. Ang tanging paraan para hindi tuluyang magsara ang kanilang ahensya ay kung makukuha nila ang exclusive partnership para sa pagbubukas ng unang malaking sangay ng Vera Clothing sa Maynila. Ito ang pinakamalaking fashion event ng taon, at lahat ng ahensya sa bansa ay nag-aagawan para sa kontratang ito.

Nang makita ko ang proposal ng Apex Modeling Agency sa aking email, naramdaman ko ang kakaibang tibok ng aking puso. Ito na ang pagkakataong hinihintay ko. Inaprubahan ko ang kanilang aplikasyon para sa huling yugto ng negosasyon, ngunit nag-iwan ako ng kondisyon na ang mismong may-ari ng ahensya ang dapat humarap sa akin sa gabi ng pirmahan ng kontrata. Nagtakda kami ng isang engrandeng pagtitipon sa isang sikat na hotel sa Bonifacio Global City upang ipagdiwang ang partnership na ito.

Dumating ang gabi ng okasyon. Puno ng mga mamamahayag, mga sikat na personalidad, at mga photographer ang malaking hall ng hotel. Nakatayo si Jason sa gitna ng entablado, suot ang isang mamahaling suit na halatang pilit na binayaran para lang magmukhang mayaman. Sa tabi niya ay si Amanda, na may suot na makintab na gown at mayabang na kumakaway sa mga camera. Hawak ni Jason ang mikropono at nagsimulang magsalita sa harap ng lahat.

“Isang malaking karangalan para sa Apex Modeling Agency na mapili ng Vera Clothing para sa kanilang paglawak dito sa Pilipinas. Ang gabing ito ang patunay na ang aming ahensya ang nananatiling nangunguna sa bansa,” masayang pahayag ni Jason sa mikropono.

Humakbang si Amanda papalapit sa mikropono at nagdagdag ng kanyang pahayag.

“Gusto kong magpasalamat kay Madam V para sa tiwala. Sigurado ako na ang pagsasama natin ay magiging matagumpay, at ako ang magiging pinakamagandang mukha ng iyong brand sa buong Asya,” sabi ni Amanda na may kasamang ngiti.

Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto sa likod ng hall. Tumahimik ang buong paligid at ang lahat ng mga camera ay lumingon sa aking direksyon. Pumasok ako kasama ang apat kong security guards. Suot ko ang isang simpleng itim na terno na gawa sa mamahaling tela, maayos ang aking buhok, at diretso ang aking tingin. Naglakad ako patungo sa entablado nang may kapanatagan.

Nang makalapit ako sa harap ng entablado kung saan nakatayo si Jason at Amanda, nakita ko ang unt-unting pagbabago sa kanilang mga mukha. Ang ngiti ni Jason ay biglang nawala. Nanlaki ang kanyang mga mata at napabitaw siya nang bahagya sa mikropono. Si Amanda naman ay napahawak sa braso ni Jason, habang nakatitig sa akin na parang hindi makapaniwala sa kanyang nakikita.

“Teresa?” mahinang sabi ni Jason, ngunit sapat na para marinig ng mga taong nasa harap.

Hindi ko siya sinagot agad. Umakyat ako sa entablado at kinuha ko ang mikropono mula sa stand sa tabi niya. Tumingin ako sa mga reporter at sa mga camera na walang tigil sa pagkuha ng larawan.

“Magandang gabi sa inyong lahat. Ako si Teresa, ang nag-iisang may-ari at founder ng Vera Clothing,” panimula ko gamit ang isang kalmadong boses.

Narinig ko ang bulungan ng mga tao sa paligid. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Jason. Nakita ko ang takot at ang labis na pagkalito sa kanyang mukha. Ang kanyang balat ay tila nawalan ng kulay.

“Teresa… ikaw si Madam V? Paanong nangyari ito?” tanong ni Jason, nanginginig ang kanyang boses habang sinusubukang lumapit sa akin.

Humarap ako sa kanya at tiningnan ko siya nang walang anumang emosyon.

“Oo, Jason. Ako ang babaeng pinalayas mo limang taon na ang nakalipas dahil sinabi mong losyang ako at walang kwenta,” sagot ko.

Lalong dinaluhong ng bulungan ang buong hall. Ang mga reporter ay nagsimulang mag-unahan sa pagkuha ng detalye. Lumapit si Amanda sa akin, pilit na nag-aayos ng kanyang boses kahit halatang nanginginig ang kanyang buong katawan.

“Teresa, baka naman pwedeng pag-usapan natin ito nang pribado. May kontrata tayong dapat pirmahan ngayon,” sabi ni Amanda.

Tiningnan ko ang ibabaw ng mesa kung saan nakalatag ang mga papeles ng kontrata. Lumapit ako doon, kinuha ko ang folder, at sa harap ng lahat ng mga camera at ng mga bisita, dahan-dahan ko itong pinunit sa dalawa.

“Walang pirmahang mangyayari ngayong gabi,” sabi ko.

“Huwag, Teresa! Pakiusap, huwag mong gawin ito sa amin!” sigaw ni Jason, tuluyan nang nawalan ng kontrol sa kanyang sarili. Lumuhod siya sa harap ko, walang pakialam kung nakikita siya ng buong industriya at ng mga mamamahayag. “Kailangan ng ahensya ko ang kontratang ito. Babagsak kami kapag hindi natin ito itinuloy. Patawarin mo ako sa mga nagawa ko noon. Nabulag lang ako, Teresa. Bumalik ka na sa akin, pakiusap.”

Tiningnan ko si Jason na nakaluhod sa aking paanan. Naalala ko ang gabing iniwan niya kami ng anak ko sa labas ng apartment habang umuulan. Walang anumang awa ang naramdaman ko para sa kanya.

“Hindi mo ba alam, Jason? Bago ko inaprubahan ang pagpunta ko dito, binili ko na ang lahat ng mga utang ng Apex Modeling Agency sa bangko. Hawak ko na ang lahat ng mga ari-arian mo, pati na ang bahay na tinitirhan ninyo ngayon,” sabi ko sa kanya.

Tumayo si Amanda at hinarap si Jason nang may galit.

“Ano? Jason, ibig bang sabihin nito ay wala ka nang pera? Paano na ang mga ari-arian natin?” sigaw ni Amanda habang dinuduro si Jason.

“Manahimik ka, Amanda! Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko itatapon ang pamilya ko!” sigaw naman ni Jason pabalik habang nakaluhod pa rin.

Nagsimulang mag-away ang dalawa sa harap ng entablado, nagsisisihan at nagpapakita ng kanilang tunay na ugali sa harap ng maraming tao. Tinalikuran ko silang dalawa at humarap ako sa aking mga bodyguard.

“Ilabas ninyo ang dalawang iyan sa building na ito. At siguraduhin ninyo na mula sa araw na ito, walang sinumang kumpanya sa ilalim ng Vera Clothing ang tatanggap kay Amanda bilang modelo,” utos ko sa aking mga tauhan.

Kinaladkad ng mga security guards si Jason at Amanda palabas ng hall habang nagmamakaawa si Jason at sumisigaw si Amanda sa galit. Nanatili akong nakatayo sa entablado, tinitingnan ang pagbagsak ng mga taong nag-akala na mananatili akong talunan habang buhay.

Matapos ang kaguluhan, humarap ako sa mga natitirang bisita at sa media. Inayos ko ang aking pagkakatayo at nagpatuloy sa aking opisyal na pahayag para sa pagbubukas ng aking negosyo sa Pilipinas, nang may buong dangal at tagumpay.

Ngunit nang matapos ang event, pumasok ako sa aking pribadong silid sa likod ng entablado upang magpahinga. Naupo ako sa silya at tiningnan ang aking sarili sa salamin. Naalala ko ang mukha ng aking anak na si JM na naghihintay sa akin sa hotel room. Lahat ng ito ay ginawa ko para sa aming dalawa, at sa wakas ay nakuha ko na ang katahimikan na matagal kong hinahanap.

Habang inaayos ko ang aking mga gamit para umalis, biglang tumunog ang aking personal na cellphone. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag. Sinagot ko ang tawag nang walang pag-aalinlangan.

“Hello, si Teresa ba ito?” tanong ng isang boses ng matandang lalaki sa kabilang linya.

“Opo, sino ito?” tanong ko.

“Ako ang abogado ng yumao mong ama, si Don Eduardo. Matagal ka naming hinahanap pagkatapos mong umalis ng bansa. Kailangan mong bumalik sa opisina ko bukas. May iniwan siyang testamento, at ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng buong ari-arian ng pamilya Calderon,” sabi ng abogado.

Natigilan ako sa aking narinig. Ang pamilya Calderon ang pinakamayamang angkan sa aming probinsya, ang pamilya ng lalaking nakabuntis sa nanay ko na kailanman ay hindi ko nakilala o nakasama dahil itinanggi niya ako noong bata pa ako. Ang akala ko ay mahirap lang ang pinagmulan ko, ngunit ang totoo ay may mas malalim pa palang sikreto ang aking pagkatao. Napatingin ako sa labas ng bintana habang pinoproseso ang bagong impormasyong ito na lubos na magbabago muli sa takbo ng aking buhay.