Pinilit Akong Pakasalan Ang Lalaking Natutulog Sa Labas Ng Simbahan Para Mapahiya Ako Ng Aking Tiyahin Ngunit Nang Magsimula Ang Seremonya Ay Biglang Tumayo Ang Matandang Pari At Tinawag Ang Groom Sa Pangalang Dalawampung Taon Nang Ipinagbabawal Banggitin Ng Aming Pamilya

Ako si Liana, dalawampu’t limang taong gulang. Mula nang p.umanaw ang aking mga magulang sa isang malagim na aksidente noong bata pa ako, ang aking buhay ay naging isang buhay na impiyerno sa ilalim ng pamamahala ng aking tiyahin, si Donya Matilda, at ng kanyang anak na si Valerie.

Ang aming pamilya, ang mga Imperial, ay isa sa pinakamayaman at pinakamaimpluwensyang angkan sa bansa. Ayon sa huling testamento ng aking yumaong lolo, makukuha ko lamang ang buong pamamahala sa bilyun-bilyong pisong kumpanya namin sa araw ng aking ika-dalawampu’t limang kaarawan—sa isang mahigpit na kondisyon: kailangan kong maging isang kasal na babae bago sumapit ang araw na iyon. Kung hindi, ang buong yaman ay mapupunta kay Donya Matilda.

Bukas na ang aking ika-dalawampu’t limang kaarawan. Nakatakda sana akong ikasal ngayon sa aking nobyong si Troy, isang lalaking matagal ko nang minahal. Ngunit kahapon, gumuho ang buong mundo ko nang matuklasan kong palihim palang may relasyon si Troy at ang aking pinsan na si Valerie. Mas pinili ni Troy ang alok na pera ng aking tiyahin kaysa sa akin.

Naiwan akong walang nobyo, walang kakampi, at isang araw na lamang bago ko tuluyang mawala ang kumpanyang itinatag ng aking mga magulang.

At doon nag-isip ng pinakakasuklam-suklam na plano si Donya Matilda.

ANG KASAL SA ISANG PULUBI

Kagabi, pumasok si Donya Matilda sa aking kwarto habang ako ay umiiyak. Nakangisi siya nang nakakapangilabot.

“Liana, huwag kang mag-alala. Hindi ko hahayaang hindi ka makasal ngayon,” pang-iinsulto niya. “May nahanap na akong perpektong asawa para sa’yo. Tutal, p.atay-gutom ka naman sa pagmamahal, nababagay sa’yo ang isang tunay na p.atay-gutom.”

Inutusan niya ang kanyang mga guwardiya na damputin ang isang lalaking matagal nang natutulog sa gilid ng hagdanan ng lumang katedral sa aming siyudad. Ang tawag ng mga tao sa kanya ay “Elias”. Nakasuot siya ng punit-punit na damit, napakarumi, at may mahaba at magulong buhok na tumatakip sa kanyang mukha. Wala siyang sinasabing kahit anong salita; inakala ng lahat na siya ay pipi at sira-ulo.

“Tita, parang awa niyo na! Huwag niyo itong gawin sa akin!” umiiyak kong pagmamakaawa habang sapilitan akong sinusuotan ni Valerie ng isang madumi at lumang bestida na ginawa nilang wedding gown.

“Wala kang magagawa, Liana!” tumatawang sagot ni Valerie. “Pagkatapos mo siyang pakasalan, magiging legal na asawa mo ang isang maruming pulubi! Idedeklara namin sa board of directors na nasira ang ulo mo kaya ka nagpakasal sa baliw, at awtomatiko kaming magiging tagapamahala ng kumpanya mo! Ang talino ni Mama, ‘di ba?”

Wala akong nagawa. Nagbanta silang s.asaktan nila ang aking matandang yaya kung hindi ako susunod.

Kinaumagahan, dinala ako sa isang malaking simbahan. Inimbita ni Donya Matilda ang mga bilyonaryong investors, ang media, at ang mga matapobreng kaibigan nila upang saksihan ang aking pinakamasidhing kahihiyan.

Pagpasok ko sa simbahan, nagtatawanan ang mga tao. Nakatayo sa altar si Elias. Kahit pinagsuot siya ng isang lumang suit, halatang-halata pa rin ang dumi at ang kanyang magulong buhok. Nakayuko siya, hindi nagsasalita.

Nanginginig akong naglakad sa aisle, umiiyak, habang pinagtatawanan ako ng aking sariling dugo’t laman.

ANG PANGALANG YUMANIG SA SIMBAHAN

Nang makarating ako sa altar, inalalayan ako ng matandang pari na si Father Ignacio. Kilala niya ang pamilya namin at bakas sa kanyang mukha ang awa sa sinapit ko, ngunit wala siyang magawa dahil pormal na iniabot ni Donya Matilda ang marriage license na may pilit na pirma ko.

Nagsimula ang seremonya. Ang mga bisita ay nagbubulungan at nagkukuhanan ng litrato upang gawing katatawanan ang aking buhay.

Tiningnan ko ang lalaking nasa tabi ko. Nang mag-angat siya ng tingin, nakita ko ang kanyang mga mata sa likod ng magulo niyang buhok. Hindi iyon mga mata ng isang b.aliw. Napakatalim, napakalalim, at may isang nakakapangilabot na kapangyarihang nagpatigil sa aking pag-iyak.

“Ibigay ninyo ang mga singsing,” utos ni Father Ignacio.

Tumawa si Valerie mula sa unahan. “Ay, Father! Wala pong pambili ng singsing ang pulubi! Kahit alambre na lang ang gamitin niyo!” nagtawanan ang mga bisita.

Ngunit dahan-dahang itinaas ni Elias ang kanyang kamay. Hinubad niya ang marumi at butas-butas niyang guwantes na gawa sa lumang tela.

Nang makita ni Father Ignacio ang kamay ng lalaki, biglang nanlaki ang mga mata ng matandang pari. Nakita niya ang isang napaka-espesyal na gintong singsing na may ukit ng isang leon, at isang pamilyar na marka sa pulso ng lalaki.

Nalaglag ang Bibliya mula sa nanginginig na kamay ni Father Ignacio. BLAG!

Nanlamig ang buong simbahan sa reaksyon ng pari. Namutla si Father Ignacio na parang nakakita ng isang multong matagal nang inilibing. Tiningnan niya nang mabuti ang mukha ng pulubi, hinawi ang buhok nito, at napasinghap siya nang napakalakas.

“P-Panginoon ko…” nanginginig na bulong ni Father Ignacio, umaatras habang nakaturo sa lalaking nasa tabi ko. “I-Ikaw… b-buhay ka?! P-Paanong nandito si… Leonardo Valderama?!”

Nang marinig ang pangalang iyon, parang may sumabog na bomba sa loob ng simbahan. Nalaglag ang pamaypay ni Donya Matilda. Tumili si Valerie sa matinding takot. Ang mga bilyonaryong bisita ay nagsimulang mangatog.

Ang pangalang Leonardo Valderama ay dalawampung taon nang ipinagbabawal banggitin sa aming pamilya!

Ang pangalang Leonardo Valderama ay hindi isang ordinaryong pangalan. Dalawampung taon na ang nakararaan, ang pamilya Valderama ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang angkan sa buong bansa. Ngunit ayon sa kwento, nabaon sila sa utang at pinili ng buong pamilya na maglaho at tumakas papuntang ibang bansa, kaya’t kinuha ni Donya Matilda ang lahat ng kanilang negosyo at yaman upang palawakin ang aming imperyo. Ipinagbawal ni Donya Matilda na banggitin ang pangalan nila sa takot na bumalik ang multo ng nakaraan.

Ngunit ang lalaking tinawag na p.atay-gutom… ang pulubing ginawa nilang katatawanan at sapilitang ipinakasal sa akin… ay ang nawawalang kaisa-isang tagapagmana ng Valderama Empire?!

ANG PAGHUBAD NG MASKARA

Tumayo nang tuwid ang lalaking nasa tabi ko. Ang kanyang likod na kanina ay hukot ay ngayon ay tuwid na tuwid. Wala na ang panginginig ng isang pulubi. Pinalitan ito ng isang tindig ng isang tunay na hari.

Dahan-dahan niyang inalis ang lumang coat na ipinasuot sa kanya. Ipinunas niya ang isang panyo sa kanyang maruming mukha, inayos ang kanyang buhok, at hinarap ang buong simbahan.

Bagaman may ilang peklat ang kanyang pisngi, lumitaw ang isang napakagwapo, matikas, at kinatatakutang anyo ng isang lalaking pinatigas ng panahon at poot.

“M-Multo! Multo siya!” nagwawalang tili ni Donya Matilda, napasalampak sa sahig habang pilit na umaatras. “P.atay na ang mga Valderama! P.atay na kayo!”

Ngumisi si Leonardo. Isang ngiting nagpatindig ng balahibo ng lahat ng naroon. Ang kanyang boses, na inakala ng lahat na pipi, ay umalingawngaw na parang kulog.

“Hindi kami p.atay, Matilda,” matalim at malamig na panimula ni Leonardo. “Pin.atay mo kami.”

Napasinghap ang mga bilyonaryong bisita at ang mga media na naroon. Nagsimulang magkislapan ang mga camera.

“Dalawampung taon na ang nakakalipas,” patuloy ni Leonardo habang naglalakad pababa ng altar papalapit kay Donya Matilda. “Ginamit mo ang kayamanan ng mga magulang ni Liana upang bayaran ang mga ahente para sirain ang preno ng sasakyan ng aking pamilya. Pinalabas mong tumakas kami, ngunit ang totoo, ninakaw mo ang lahat ng aming titulo at pondo habang nag-aagaw-buhay ang mga magulang ko sa isang malagim na aksidente na ikaw ang may pakagawan!”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang tiyahin kong nagpahirap sa akin ay isang m.amatay-tao na inangkin ang yaman ng kapwa at ang yaman ng sarili kong mga magulang?!

“S-Sinungaling! Wala kang ebidensya! S.ira ang ulo ng pulubing ‘yan! Guards! P.atayin niyo ang lalaking ‘yan!” nagpapanik na bulyaw ni Donya Matilda sa kanyang mga tauhan.

Ngunit walang sumunod. Biglang bumukas nang malakas ang malalaking pintuan ng katedral. Pumasok ang higit sa dalawampung matitikas na security personnel na naka-itim na suit, kasama ang limang corporate lawyers at isang pangkat ng mga P.ulis at NBI agents!

Pinaligiran nila ang buong simbahan. Hinarangan ng mga bodyguards ni Leonardo ang mga tauhan ni Donya Matilda.

ANG PAGSINGIL NG HARI AT REYNA

Lumapit ang Head Lawyer ni Leonardo sa harap at binuksan ang isang makapal na folder.

“Donya Matilda,” pormal na anunsyo ng abogado. “Sa loob ng limang taon, palihim na binili ni Sir Leonardo Valderama ang lahat ng utang ng inyong kumpanya at ang lahat ng promissory notes na ginawa ninyo gamit ang pekeng pirma ng yumaong lolo ni Miss Liana. Bukod pa roon, nahanap ng aming mga imbestigador ang orihinal na hitman na inupahan ninyo dalawampung taon na ang nakararaan. Kumanta na siya at inamin ang lahat.”

Nanghina ang mga tuhod ni Valerie. Bumagsak siya sa sahig, umiiyak at nanginginig.

“M-Ma… a-anong gagawin natin?! Ayokong ma-K.ulong!” hagulgol ni Valerie.

Lumingon si Leonardo sa akin. Ang kanyang matatalim na mata ay lumambot nang tingnan niya ako. Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay.

“Matagal na kitang binabantayan, Liana,” malumanay niyang bulong sa akin. “Alam ko kung gaano ka nila pinahirapan. Nagpanggap akong pulubi sa labas ng simbahan na ito dahil alam kong dito ka madalas pumunta para umiyak. Hinihintay ko lamang ang perpektong oras upang tipunin silang lahat at pabagsakin. At binigyan nila ako ng pinakamagandang regalo nang ipilit nilang ikasal ako sa babaeng matagal ko nang gustong protektahan.”

Hinarap ko si Donya Matilda. Ang takot na naramdaman ko kanina ay tuluyan nang naglaho. Pinalitan ito ng isang matinding tapang at kalayaan.

“Akala niyo, mapapahiya ako ngayon,” malamig kong sabi kay Donya Matilda na ngayon ay umiiyak na sa sahig. “Inakala ninyong ginawa niyo akong alipin sa sarili kong kumpanya. Ngunit ang araw na ito pala ang magtatapos sa inyong kasamaan.”

Binalingan ni Leonardo ang mga awtoridad.

“Officer. Kunin niyo na ang mga basurang iyan.”

“HINDI! LIANA! PARANG AWA MO NA! PAMILYA TAYO! WAG MO AKONG IPA-K.ULONG!” nagwawalang tili ni Donya Matilda habang walang-awang pinoposasan siya ng mga P.ulis.

“Tulong! Troy, tulungan mo ako!” iyak ni Valerie. Ngunit si Troy, ang T.aksil kong nobyo, ay matagal nang tumakas palabas ng simbahan nang makita ang mga pulis. Iniwan niya si Valerie nang malamang wala na itong pera.

Kinakaladkad ng mga awtoridad sina Donya Matilda at Valerie palabas ng simbahan. Ang mga bilyonaryong bisita na inimbita nila upang kutyain ako ay nakatingin ngayon sa kanila nang may matinding pandidiri at pagkamuhi. Nawalan sila ng yaman, dangal, at kalayaan sa isang iglap lamang.

Nang malinis ang simbahan, naiwan kami ni Leonardo sa harap ng altar kasama si Father Ignacio.

Tiningnan ako ni Leonardo.

“Hindi natin kailangang ituloy ang kasal na ito, Liana. Ligtas ka na. Ibabalik ko sa’yo ang lahat ng kumpanya ng mga magulang mo,” nakangiti niyang alok.

Ngunit tinitigan ko ang kanyang mga mata. Nakita ko ang pag-ibig, katapatan, at ang lalaking naghintay ng dalawampung taon at nagpanggap na pulubi para lang iligtas ang pamilya namin.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang kamay.

“Sino bang nagsabing gusto kong i-cancel ang kasal?” nakangiti kong sagot, tumutulo ang mga luha ng kaligayahan.

Gulat na napangiti si Leonardo. At sa harap ng altar, ipinagpatuloy ni Father Ignacio ang seremonya. Ang araw na binalak ng aking tiyahin bilang aking pinakamalaking kahihiyan ay naging araw ng aking pinakadakilang tagumpay at tunay na pag-ibig.

Napatunayan ko na ang mga taong inaapakan at minamaliit ng lipunan ay madalas na siyang mga taong may pinakamataas na kapangyarihan upang ibagsak ang mga mapagmataas at sakim.

MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman husgahan at maliitin ang isang tao base lamang sa kanyang maruruming damit o sa mababang katayuan nito sa lipunan. Ang mga taong tahimik na nagmamasid sa ilalim ay madalas na nakikita ang lahat ng kasamaan ng mga nasa itaas. Ang panlilinlang, pagiging sakim sa yaman, at kalupitan sa kapwa ay laging may katapat na mabilis at malupit na karma. Sa huli, ang katotohanan ay laging sasabog upang parusahan ang masasama at gantimpalaan ang mga inosenteng nagtiis.