PAG-UWI KO GALING ITALY PAGKATAPOS NG 15 TAON, HINANAP KO ANG AKING PRINSESA PERO ISANG KASAMBAHAY NA MUKHANG DEBBY ANG NAGBUBUKAS NG PINTO SA AMING TAHANAN!
Dumating ang taxi sa tapat ng isang malaking gate sa Forbes Park.
Bumaba ako habang hinihila ang 2 malalaking maleta.
Tiningnan ko ang 3 palapag na modernong mansyon sa aking harapan.
15 taon akong nagtiis bilang chief marine engineer sa mga barko sa Europa.
Lahat ng sahod, remittance, at bonus ko ay ipinadala ko buwan-buwan.
Binuo ko ang bahay na ito para sa nag-iisa kong anak na si Debby.
Pinindot ko ang doorbell ng 3 beses.
Bumukas ang maliit na pinto sa tabi ng malaking gate.
Isang batang babae ang lumabas.
Suot niya ang isang lumang t-shirt na may mantsa ng pintura, kupas na short, at tsinelas na magkabilang magkaiba ang kulay.
May hawak siyang basahan at timba na may maruming tubig.
Nang tumingin siya sa akin, biglang nabitawan ang timba.
Tumapon ang tubig sa semento.
“Papa…?”
Nanginig ang boses niya.
Nanlaki ang aking mga mata.
Ang 6 na taong gulang na batang iniwan ko noon, ngayon ay 21 taong gulang na.
Pero hindi ko inaasahan ang hitsura niya.
Masyado siyang payat.
Ang kanyang mga balikat ay nakakuba.
Lumapit ako at hinawakan ang kanyang mga kamay.
Magaspang ang kanyang mga palad.
May mga marka ng hiwa at paltos.
“Debby? Bakit ganyan ang hitsura mo?” Tanong ko.
Hindi siya nakasagot dahil biglang bumukas ang engrandeng pinto ng mansyon.
Lumabas ang aking kapatid na si Renato, kasama ang kanyang asawa na si Susan.
Naka-designer clothes sila pareho.
May gintong relo si Renato at may mamahaling kuwintas si Susan.
“Kuya Manuel!” Sigaw ni Renato na may malawak na ngiti.
“Umuwi ka na pala! Bakit hindi mo kami sinabihan sa Viber?” Sabi naman ni Susan.
Lumapit sila para yakapin ako ngunit nanatili akong matigas.
Tiningnan ko si Debby na agad na tumabi at tumungo.
“Renato, Susan, bakit naglilinis ng bakuran ang anak ko?” Diretsahan kong tanong.
Tumawa nang maikli si Susan.
“Naku, Manuel, alam mo naman ang pamangkin mo, napakasisipag niyan.”
“Gusto lang niyang mag-ehersisyo kaya tumutulong sa mga gawaing-bahay.”
Hindi ako naniwala.
Pumasok ako sa loob ng mansyon.
Sinalubong ako ng marangyang sala.
May 85-inch na telebisyon, mamahaling sofa, at mga chandelier.
“Nasaan ang kwarto ni Debby?” Tanong ko habang paakyat sa hagdan.
Sumunod si Renato na tila pinapawisan.
“Kuya, doon muna tayo sa dining room, nagpa-cater kami para sa pagdating mo.”
Hindi ko siya pinansin at dinala ko ang aking sarili sa master’s bedroom sa 2nd floor.
Ito ang kwartong ipinagawa ko mismo para kay Debby na may balkonahe.
Binuksan ko ang pinto.
Bungad sa akin ang mga mamahaling sapatos, pabango, at mga litrato ng anak nina Renato at Susan na si Chloe.
“Bakit gamit ni Chloe ang kwarto ng anak ko?” Hinarap ko sila.
Lumapit si Susan na may pilit na ngiti.
“Kuya, kasi mas malapit ito sa banyo, at saka si Debby naman ang pumili ng ibang kwarto.”
Bumaba ako at hinanap si Debby.
Nadatnan ko siya sa likod ng kusina, malapit sa labahan.
May isang maliit na pinto sa ilalim ng hagdan.
May nakakabit na 1 malaking padlock sa labas.
Tiningnan ko si Debby.
“Dito ka ba natutulog?”
Umiyak nang tahimik ang aking anak at dahan-dahang tumango.
Nanginig ang buong katawan ko sa galit.
Sa bulsa ng lumang short ni Debby, may napansin akong isang maliit na bagay na nakasabit.
Isang lumang silver keychain na may nakasulat na “Debby’s Dream House.”
Ito ang ibinigay ko sa kanya noong 6 na taong gulang siya bago ako sumakay ng barko.
Ngunit ang padlock na nakasabit sa pinto ay bago, makintab, at may tatak ng isang sikat na brand.
Ibig sabihin, sadyang ikinulong at ibinukod ang aking anak sa sarili niyang pamamahay.
Lumingon ako kina Renato at Susan na nakatayo na ngayon sa likod ko kasama si Chloe na kadarating lang hawak ang 1 mamahaling bag.
“Ipaliwanag ninyo ito sa akin. Ngayon din.” Sabi ko sa malamig na boses.