NAGISING AKO SA LOOB NG SARILI KONG KABAONG HABANG PINAGHAHATI-HATIAN NG AKING ASAWA AT MGA KAPATID ANG MGA YAMAN KO—HINDI NILA ALAM NA NARINIG KO ANG LAHAT NG KANILANG MAKAKALAT NA PLANO!
Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Carla. Bilang nag-iisang tagapagmana ng kilalang kumpanya ng real estate na iniwan ng aking mga magulang, marami ang inggit sa akin. Ngunit ang pinakamasakit sa lahat, ang mga taong nagtaksil sa akin ay ang mga taong pinakamalapit sa puso ko: ang asawa kong si Richard, at ang aking dalawang nakababatang kapatid na sina Mark at Sofia.
Nagsimula ang lahat nang bigla akong makaramdam ng matinding panghihina at pananakit ng tiyan makalipas lamang ang aming anibersaryo. Ilang oras ang lumipas, idineklara akong patay ng paboritong doktor ni Richard dahil daw sa isang bihirang atake sa puso. Walang autopsy na isinagawa dahil nagmamadali silang ipalibing ako.
Ngunit ang hindi nila alam, ang ininom kong gamot ay isang uri ng herb mula sa ibang bansa na nagpapatigil lamang sa tibok ng puso ko sa loob ng dalawampu’t apat na oras habang gising ang aking isipan—isang lumang medisina na ipinamana sa akin ng aking lola upang protektahan ang sarili ko laban sa mga traydor.
Madilim, masikip, at amoy bulaklak ng patay ang paligid. Nakahiga ako sa loob ng mamahaling kahoy na kabaong. Narinig ko ang mahihinang boses sa labas—sa gitna ng tahimik na silid-pagsamba sa sementeryo kung saan nag-iwan lamang sila ng bantay bago tuluyang isara ang puntod kinabukasan.
“Sa wakas! Patay na ang hangal na ‘yon!” narinig ko ang boses ni Sofia, ang kapatid ko, na tumatawa nang mahina habang binubuksan ang mga dokumento sa ibabaw ng lamesa malapit sa kabaong. “Sa akin na mapupunta ang shares niya sa BGC branch!”
“At sa akin naman ang mansyon at ang mga kotse!” masayang sagot ni Mark. “Hindi ko akalain na magiging ganoon kadali ang pagpatay sa kanya gamit ang lason na ibinigay mo, Richard.”
Isang malamig na halakhak mula kay Richard ang sumunod. “Syempre naman. Matagal ko nang pinlano ito. Ngayon na nasa atin na ang lahat ng pirma niya sa mga dokumento bago pa siya tuluyang ‘mamatay’, wala na tayong iisipin pa. Bukas na bukas din, ililibing na natin siya nang direkta sa sementeryo para hindi na makalabas kailanman.”
Habang nakikinig ako sa loob ng kabaong, naramdaman ko ang pag-init ng aking dugo. Ang mga taong pinakain ko, pinag-aral, at pinagkatiwalaan ng buong buhay ko ay ang mga demonyong pumatay sa akin!
Ngunit nagkamali sila. Dahil habang nagtatawanan sila sa labas, unti-unting bumalik ang lakas ng mga daliri ko. Napagalaw ko ang aking mga kamay, at gamit ang maliit na singsing na may matulis na brilyante sa aking daliri, sinimulan kong kalikutin ang lock sa loob ng takip ng kabaong.
(Gustong malaman ang nakakagulat na pagbangon ko mula sa kabaong sa gitna mismo ng burol na nagpaluhod at nagpalipad sa takot kina Richard? I-click ang link sa unang comment sa ibaba para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
KABOG!
Isang malakas na lagablab ang umalingawngaw sa loob ng tahimik na silid-pagsamba nang itulak ko palayo ang mabigat na takip ng kabaong!
Nagpulasan sa takot sina Richard, Mark, at Sofia. Ang mga mukha nila ay namutla na parang nakakita ng multo—nanginginig ang kanilang mga tuhod, at si Sofia ay napaluhod sa sahig habang nanginginig ang mga labi.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa kabaong, suot ang aking puting damit-pangkasalan, habang ang mga mata ko ay naglalagablab sa galit. Humakbang ako pababa habang ang bawat yabag ko ay parang hatol ng kamatayan para sa kanila.
“S-sino ka… Multo?!” nanginginig na sigaw ni Richard habang napaatras hanggang sa sumandal siya sa pader.
“Hindi ako multo, Richard,” malamig at dumadagundong na boses ko ang pumuno sa buong silid. “Ako ang bangungot na hinding-hindi ninyo matatakasan.”
Bago pa sila makatakbo patungo sa pinto, bumukas ang mga ilaw at pumasok ang mga pulis kasama ang aking pribadong abugado at ang mga opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI) na matagal ko nang pinagbilinan ng isang contingency plan sakaling may mangyaring masama sa akin.
“Richard Montemayor, Mark, at Sofia… arestado kayo sa kasong frustrated murder, conspiracy, at falsification of public documents!” sigaw ng pinuno ng mga pulis habang mabilis silang pinosasan.
“H-hindi totoo ‘yan! Niloloko niya kayo!” sigaw ni Richard habang pilit na nagpupumiglas, ngunit inilabas ng abugado ko ang hidden audio recorder na nakuha ko mula sa bulsa ng damit ko bago ako ‘namatay’—kung saan malinaw na narinig ng mga pulis ang buong pag-amin nila sa paglason at paghati-hati ng aking yaman.
Si Sofia at Mark ay humagulgol at lumuhod sa aking harapan, nagmamakaawa. “Carla! Ate! Patawarin mo kami! Kami ang mga kapatid mo!”
Yumuko ako at tinitigan sila nang may matinding pandidiri. “Naisip ninyo bang mga kapatid ko kayo habang ibinaba ninyo ako sa kabaong nang buhay pa? Kinuha ko na ang lahat ng karapatan ninyo sa kumpanya, at hinding-hindi na kayo makakakita kahit isang sentimo mula sa pamilya ko.”
Habang kinakaladkad sila palayo ng mga pulis patungo sa kulungan sa gitna ng kislap ng mga media, huminga ako nang malalim.
Mula sa araw na iyon, natutunan ko na ang pinakadelikadong hayop sa mundo ay hindi ang nasa gubat—kundi ang mga taong kasama mo sa iisang bubong. At bumangon ako hindi para magluksa, kundi para maghari sa sarili kong buhay.