LIMANG TAON KONG PINAGHAGULGOLAN ANG PUNSO NG AKING ASAWANG GENERAL NA INAKALANG NAMATAY SA ISANG MISYON—NGUNIT NANG DALAWIN KO ANG BUNTIS KONG KAIBIGAN, NATUKLASAN KO ANG ISANG KAKILAKILABOT NA KASINUNGALINGAN NA TULUYANG NAGPAGUHO SA KANILANG MUNDO!
Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Carla. Sa loob ng limang mahabang taon, ang buhay ko ay ibinuhos ko sa pagdadalamhati. Ang aking asawa na si Marco—isang magiting na opisyal at heneral ng hukbo—ay naiulat na nasawi sa isang madugong lihim na misyon sa hangganan. Walang natagpuang bangkay, kundi isang bakanteng puntod sa libingan ng mga bayani kung saan araw-araw akong lumuluhad, nag-aalay ng bulaklak, at umiiyak habang inaalala ang aming maikling pagsasama.
Isang hapon, habang naglalakbay ako para bisitahin ang aking matalik na kaibigan na si Sandra, dalawampu’t limang taong gulang din, na kakabalik lamang mula sa ibang bansa at kasalukuyang nagdadalang-tao, nagpasya akong dalhan siya ng mga prutas sa kanyang bagong tayong marangyang mansyon sa labas ng lungsod.
Walang tao sa gate, kaya dahan-dahan akong pumasok habang bitbit ang basket. Ngunit habang papalapit ako sa pintuan ng sala, narinig ko ang pamilyar na boses ng isang lalaki na nag-uutos sa mga katulong.
Isang boses na limang taon ko nang pinag-iyakan araw-araw.
Boses ni Marco!
Nanigas ang buong dugo ko. Parang tinadtad ng kutsilyo ang aking dibdib. Sumilip ako sa siwang ng bintana, at doon ko nakita ang katotohanang halos magpapatumba sa akin.
Si Marco—ang “patay” kong asawa—ay nakatayo sa gitna ng sala, buhay na buhay, nakasuot ng mamahaling damit, at masayang kayakap si Sandra na may malaking tiyan dahil sa pagbubuntis!
Humahalakhak si Sandra habang hinihimok ang tiyan nito at sinasabing: “Buti na lang at ginawa mo ang palabas na patay ka na sa mga opisyal, Marco, para makuha natin ang buong mana at pondo ng gobyerno nang walang sagabal mula sa asawa mong mahirap!”
Hinalikan ni Marco sa noo si Sandra at tumawa. “Huwag kang mag-alala, Sandra. Si Carla ay habang-buhay na mag-aakalang patay na ako habang nagpapakasasa tayo sa milyun-milyong yaman.”
Parang kidlat na tumama sa aking utak ang bawat salita. Ang pagdadalamhati ko sa loob ng limang taon, ang mga luha ko, ang aking sirang buhay—lahat ng ito ay isang malaki, sadyang kasinungalingan para lamang itapon ako at paghati-hatian nila ang kayamanan!
Nanginig ang buong katawan ko sa tindi ng galit. Nawala ang lahat ng luha sa aking mga mata, napalitan ito ng apoy ng paghihiganti. Pinunasan ko ang aking mukha, kinuha ang aking telepono, at tahimik na naglakad palayo sa gate nang hindi nila namamalayan.
“Gusto ninyong maging patay ako?” bulong ko sa sarili ko habang dinesisyunan ang gagawin. “Sisiguraduhin kong sa pagkakataong ito, kayo ang hihilinging mamatay.”
(Gustong malaman ang nakakagulat at nakatutulig na tagpo nang magbalik ako kinabukasan kasama ang mga ahente ng militar, ang mga imbestigador ng gobyerno, at ang media para arestuhin si Marco sa salang treason at fraud? I-click ang link sa unang comment sigurado para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
Kinaumagahan, bumalik ako sa mansyon—hindi na bilang isang umiiyak na balo, kundi bilang isang taong may dalang direktang utos mula sa Kataas-taasang Hukuman ng Militar.
Kasama ko ang isang pulutong ng mga armadong sundalo, ang mga opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI), at mga mamamahayag mula sa iba’t ibang istasyon ng telebisyon.
Nang pilit naming buksan ang pintuan ng mansyon, lumitaw si Marco at Sandra na mukhang bagong gising. Namutla si Marco nang makita ako, at ang kanyang mukha ay naging kasingputi ng papel nang makita ang mga sundalong nakapaligid sa kanya.
“M-Carla?!” nanginginig na sambit ni Marco, umatras palayo. “Paano… paano nangyaring…”
“Buhay pa ako, Marco,” malamig kong wika sa gitna ng mga flash ng camera. “At handa nang ibalik sa hukbo ang ‘patay’ na heneral.”
Hinarap ng pinuno ng mga imbitador si Marco at inihayag ang warrant of arrest para sa salang desertion, falsification of public documents, at treason dahil sa pagtakas sa tungkulin at pagpapakana ng pekeng kamatayan para magnakaw ng pondo ng gobyerno. Si Sandra naman ay pormal na sinampahan ng kasong conspiracy at estafa.
Lumuhod si Marco sa sahig, umiiyak at nagmakaawa: “Carla, patawarin mo ako! Si Sandra ang nagtulak sa akin sa kasamaang ito! Mahalin mo pa rin ako…”
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri at paghamak. Inalis ko ang singsing ng kasal mula sa aking daliri, ibinato ito sa kanyang mukha, at malamig na sinabi: “Ibinigay ko sa iyo ang limang taon ng aking luha… ngayon, ibibigay ko sa iyo ang habambuhay na rehas sa kulungan.”
Habang kinakaladkad ng mga sundalo si Marco at ang nanginginig na si Sandra palabas ng mansyon sa harap ng buong bansa, lumakad ako palapit sa sasakyan. Natutunan ko na ang kasinungalingan ay may hangganan, at ang inang o asawang niloko nang paulit-ulit ay magiging pinakamapanganib na hukom kapag nagpasya nang lumaban.