ANG PEKENG PAG-IBIG NG ANAK NG BILYONARYO AT ANG BAGONG BUHAY SA PROBINSYA

KABANATA 3: ANG LALAKING HINDI KO INAASAHANG MAKIKILALA

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa probinsya. Ang alam ko lamang ay kailangan kong tanggapin ang bagong buhay na hindi ko kailanman pinangarap.

Pagdating namin sa lumang bahay ni Lolo, sinalubong kami ng alikabok, mga sirang kagamitan, at isang malawak na bakurang halos matakpan na ng mga damo.

“Dito na talaga tayo titira?” tanong ko habang nakatingin sa lumang bahay.

“Pansamantala lang, anak. Gagawin natin ang lahat para makabangon ulit,” sagot ni Mama habang pilit na ngumiti.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa malakas na katok sa aming pintuan.

Pagbukas ko nito, nakita ko ang isang lalaking may dalang kahon ng mga gulay.

“Ikaw ba si Emily Santos?” tanong niya.

“Oo. Bakit?”

“Ako si Mateo. Inutusan ako ng kapitan na dalhan kayo ng mga pagkain. Sabi niya, bago pa kayo dumating dito, matagal nang walang nag-aalaga sa bahay na ito.”

Hindi man lamang siya ngumiti. Inilapag niya ang kahon sa may pintuan at naghanda nang umalis.

“Sandali! Hindi mo ba ako tutulungan na ipasok iyan?” tanong ko.

Lumingon siya at bahagyang ngumiti.

“Akala ko ba sanay ang mga taga-lungsod na magkaroon ng katulong?”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi lahat ng may kaya sa buhay ay ganoon!”

“Kung ganoon, magandang pagkakataon ito para patunayan mo,” sagot niya bago tuluyang umalis.

Naiinis akong isinara ang pinto.

Hindi ko alam kung bakit ganoon siya magsalita. Ngunit sa unang araw pa lamang, pakiramdam ko ay magiging mahirap ang pakikisama ko sa lalaking iyon.

KABANATA 4: ANG LIHIM SA LUMANG BUKID

Ilang araw ang lumipas at unti-unti kaming nasanay sa aming bagong tirahan.

Dahil wala na kaming sapat na pera, nagpasya akong humanap ng paraan upang makatulong sa pamilya. Nagsimula akong maglinis ng bakuran at mag-ayos ng mga lumang gamit na naiwan ni Lolo.

Habang nililinis ko ang isang maliit na silid sa likod ng bahay, may nakita akong lumang kahon na nakatago sa ilalim ng kahoy na aparador.

Nang buksan ko ito, nakita ko ang ilang lumang litrato, mga dokumento, at isang sulat na may pangalan ng aking lolo.

Dahan-dahan kong binasa ang sulat.

“Sa aking apo, kung dumating ang araw na makita mo ang sulat na ito, ibig sabihin ay dumating na ang panahong kailangan mong malaman ang tungkol sa ating pamilya.”

Nanlamig ang aking mga kamay.

Ayon sa sulat, may maliit na lupain si Lolo na ipinagkatiwala niya sa isang samahan ng mga magsasaka. Hindi ito simpleng bukid lamang. Mayroon itong lumang imbakan ng mga binhi at isang maliit na pasilidad para sa pagproseso ng mga produktong agrikultural.

Ngunit may isang problema.

May isang kompanyang gustong bilhin ang buong lupain at paalisin ang mga magsasakang matagal nang umaasa rito.

Hindi ko alam kung bakit hindi ito naikuwento sa amin ni Lolo noon.

Nang gabing iyon, ipinakita ko kay Papa ang mga dokumento.

Matagal niyang tinitigan ang mga ito bago nagsalita.

“Emily, mukhang may dahilan kung bakit hindi basta-basta ipinagbili ng lolo mo ang lupang ito.”

“Pero ano ang gagawin natin, Papa?”

“Hindi ko pa alam. Pero kung may paraan para matulungan natin ang mga taong umaasa rito, susubukan natin.”

Sa unang pagkakataon mula nang dumating kami sa probinsya, naramdaman kong may dahilan pala kung bakit kami napunta rito.

KABANATA 5: ANG DESISYONG MAGPAPABAGO SA LAHAT

Kinabukasan, hinanap ko si Mateo upang magtanong tungkol sa mga magsasaka at sa lupang nakasaad sa sulat.

Nakita ko siya sa bukid habang tinutulungan ang ilang matatandang magsasaka.

“Mateo, kailangan kitang makausap.”

“Ano na naman?” sagot niya habang nagpupunas ng pawis.

Ipinakita ko sa kaniya ang mga dokumentong nakita ko.

Nang makita niya ang pangalan ng aking lolo, bigla siyang natahimik.

“Kilala mo ang lolo ko?”

“Hindi ko siya personal na nakilala, pero maraming beses nang ikinuwento ng tatay ko ang tungkol sa kaniya. Siya ang isa sa mga taong tumulong sa mga magsasaka rito.”

“Bakit may kompanyang gustong bumili ng lupang ito?”

“Dahil gusto nilang gawing malaking komersiyal na proyekto ang lugar. Kapag nangyari iyon, mawawalan ng kabuhayan ang maraming pamilya.”

Napatingin ako sa malawak na bukid.

Hindi ko akalaing ang simpleng lupang minana namin ay may ganitong kahalagahan sa buhay ng maraming tao.

“Kung gayon, kailangan nating gumawa ng paraan,” sabi ko.

Tumingin sa akin si Mateo na tila nagulat sa sinabi ko.

“Hindi ito madaling gawin, Emily.”

“Alam ko. Pero hindi ibig sabihin na mahirap ay susuko na tayo.”

Sa mga sumunod na linggo, nagsimula akong makipag-usap sa mga magsasaka. Tinulungan ko silang kumuha ng litrato ng kanilang mga produkto at gumawa ng pahina sa internet upang maipakilala ang kanilang ani sa mas maraming mamimili.

Hindi naging madali ang lahat. May mga araw na walang bumibili. May mga pagkakataong halos mawalan na kami ng pag-asa.

Ngunit unti-unti, may mga taong nagsimulang mag-order ng aming mga produkto.

Dahil dito, nagkaroon ng bagong pag-asa ang mga pamilya sa aming komunidad.

Samantala, may isang taong tahimik na nagmamasid sa aming ginagawa.

Si Derek.

Nalaman niya mula sa isang kakilala na nasa probinsya ako. Hindi niya inaasahang ang babaeng dati niyang minamaliit ay magiging bahagi ng isang proyektong tumutulong sa maraming tao.

Isang hapon, bigla siyang dumating sa aming bahay.

“Emily, maaari ba tayong mag-usap?”

Nagulat ako nang makita siya.

“Anong ginagawa mo rito, Derek?”

“Gusto kong humingi ng tawad. Alam kong nasaktan kita. Hindi ko dapat ginawa ang lahat ng iyon.”

Tahimik akong nakinig.

“Hindi ko inaasahang magiging ganito ang buhay ko,” dagdag niya. “At ngayon, naiintindihan ko na kung gaano ako naging makasarili noon.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Derek, tinanggap ko na ang nangyari. Pero hindi ibig sabihin na kailangan nating balikan ang nakaraan.”

“May pagkakataon pa ba akong itama ang lahat?”

“Pwede mong itama ang mga pagkakamali mo sa pamamagitan ng pagbabago sa sarili mo. Pero hindi mo kailangang gawin iyon para lamang makuha ulit ang pagmamahal ko.”

Hindi siya nakasagot.

Pagkaalis niya, nakita ko si Mateo na nakatayo malapit sa bakod. Hindi niya ako tinanong tungkol kay Derek. Sa halip, iniabot niya sa akin ang isang maliit na supot ng bagong aning mangga.

“Para sa iyo,” sabi niya.

Napangiti ako.

“Salamat.”

Sa simpleng sandaling iyon, napagtanto kong hindi lahat ng taong dumarating sa ating buhay ay kailangang maging bahagi ng ating nakaraan. May ilan na dumarating upang tulungan tayong bumuo ng mas magandang kinabukasan.

HULING KABANATA: ANG BAGONG BUHAY NA AKING PINILI

Makalipas ang ilang buwan, tuluyan nang lumago ang maliit naming proyekto.

Ang dating tahimik na bukid ay naging sentro ng isang bagong kooperatiba. Mas maraming magsasaka ang nakinabang, at ang kanilang mga produkto ay nakarating na sa iba’t ibang bayan.

Nakatulong din ang kinita namin upang maayos ang lumang bahay ni Lolo. Unti-unting nakabangon ang aming pamilya, hindi dahil mayaman na kami, kundi dahil natuto kaming magsikap at magtulungan.

Isang araw, ipinatawag ako ng mga magsasaka sa gitna ng bukid.

“Emily, gusto naming pasalamatan ka,” sabi ng isang matandang babae. “Kung hindi dahil sa iyo, baka wala na kami rito ngayon.”

Napaluha ako.

“Hindi po ako ang dapat pasalamatan ninyo. Lahat tayo ang gumawa nito.”

Sa kabilang banda, nagpasya si Derek na bumalik sa Maynila. Bago siya umalis, nagpadala siya ng isang liham.

Nakasulat doon:

“Emily, salamat dahil ipinakita mo sa akin na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa perang mayroon siya. Sana balang araw, maging mas mabuting tao ako.”

Ngumiti ako habang isinasara ang liham.

Hindi ko na kailangang sagutin iyon.

Nang gabing iyon, naglakad ako papunta sa bukid. Naroon si Mateo, nakaupo sa tabi ng isang maliit na puno.

“Anong iniisip mo?” tanong niya.

“Kung hindi nangyari ang lahat ng ito, baka hanggang ngayon ay iniisip ko pa rin na ang kaligayahan ay nanggagaling sa marangyang buhay.”

“At ngayon?”

Tumingin ako sa mga ilaw ng mga bahay sa paligid.

“Ngayon, alam kong mas mahalaga ang magkaroon ng mga taong handang manatili sa tabi mo kahit wala kang maibigay sa kanila.”

Ngumiti si Mateo.

“Kung ganoon, mukhang marami ka nang natutuhan dito.”

Tumawa ako.

Sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa kinabukasan.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa pagitan namin ni Mateo. Hindi ko rin alam kung saan kami dadalhin ng panahon.

Ngunit isang bagay ang sigurado:

Hindi na ako ang dating Emily na umaasa sa pagmamahal ng isang mayamang lalaki upang maramdaman ang sarili kong halaga.

Ako na ngayon ang babaeng kayang bumuo ng sariling pangarap.

At sa probinsyang minsan kong inakalang katapusan ng lahat, natagpuan ko pala ang simula ng tunay kong buhay.