Sa Gitna Ng Hapunan, Binato Ako Ng Asawa Ko Ng Pinggan Sa Ulo Dahil Ayaw Kong Ibigay Sa Nanay Niya Ang Condo Ko—Ngunit Ang Pagbangon Ko Mula Sa Sahig Ay Ang Simula Ng Kanilang Matinding Bangungot

Ako si Diana, dalawampu’t walong taong gulang at isang matagumpay na architect. Bago pa man kami magpakasal ni Robert, nakapundar na ako ng isang magandang condominium unit sa Makati gamit ang sarili kong pera at pagod. Si Robert ay isang simpleng supervisor, at buong puso ko siyang tinanggap dahil akala ko ay pareho kami ng mga pangarap sa buhay.

Nang mag-asawa kami, hinayaan kong dito kami tumira sa condo ko para wala na kaming intindihin sa upa. Ngunit sa paglipas ng panahon, napansin ko ang unti-unting pangingialam ng kanyang pamilya, lalo na ng kanyang ina na si Donya Minda. Palagi siyang humihingi ng pera, nag-uutos, at ginagawa akong parang isang walking ATM.

Ngunit hindi ko inakalang aabot sa sukdulan ang kanilang kakapalan ng mukha.

ANG GABI NG MATINDING PANG-AABUSO

Sabado ng gabi noon. Nag-organisa si Robert ng isang family dinner sa condo ko. Inimbita niya ang kanyang ina, ang dalawa niyang kapatid na babae, at ang mga asawa nito. Ako ang nagluto ng lahat ng pagkain at naghanda ng magandang table setting.

Habang masaya silang kumakain at nag-iinuman ng mamahaling wine ko, biglang tumikhim si Donya Minda.

“Diana, iha, may gusto sana kaming pag-usapan ni Robert,” nakangiting panimula ni Donya Minda. “Alam mo naman na tumatanda na ako at kailangan ko ng security (kasiguraduhan) sa buhay.”

“Ano po ‘yon, Ma?” magalang kong tanong habang naglalagay ng pagkain sa plato ko.

“Napagkasunduan namin ni Robert na ililipat mo ang pangalan ng condominium na ito sa akin,” kalmadong utos ng biyenan ko na parang nanghihingi lang ng baso ng tubig. “At bukod doon, gusto kong bigyan mo ako ng 24,000 pesos buwan-buwan bilang allowance ko. Malaki naman ang sweldo mo eh.”

Napatigil ako sa pag-nguya. Tiningnan ko si Robert, umaasang isang biro lang ito. Ngunit nakatingin lang siya sa akin na parang sumasang-ayon sa kanyang ina.

“Robert? Anong ibig sabihin nito? Condo ko ito, binili ko ito tatlong taon bago tayo kinasal,” naguguluhan kong tanong. “At bakit ako magbibigay ng 24,000 pesos buwan-buwan? May sarili na tayong mga gastusin.”

Biglang nagbago ang timpla ng mukha ni Robert.

“Ano ba, Diana? Nanay ko ‘yon! Dapat lang na suportahan natin siya! At para saan pa’t mag-asawa tayo kung hindi mo ibabahagi sa pamilya ko ang yaman mo?!” bulyaw niya sa harap ng kanyang mga kapatid na ngayon ay nakangisi na.

Humigpit ang hawak ko sa tinidor.

“Hindi. Hindi ko ipapangalan sa nanay mo ang pinaghirapan ko, at hindi ako magbibigay ng ganun kalaking halaga buwan-buwan,” matigas at diretsahan kong sagot.

Natahimik ang buong hapag-kainan. Nakakabingi ang katahimikan. Nanlaki ang mga mata ni Robert. Namula ang kanyang mukha, at ang kanyang mga ugat sa leeg ay halos pumutok sa matinding galit. Tumayo siya nang marahas kaya natumba ang kanyang silya.

“Paano ka nakakapagsalita ng ‘HINDI’ sa nanay ko, tanga?!”

Bago pa ako makapag-react, kinuha ni Robert ang kanyang porselanang pinggan na may laman pang sarsa at pagkain, at buong lakas na inihampas ito sa aking ulo!

CRASH!

Nabasag ang pinggan. Dumaloy ang sarsa, kanin, at ulam sa aking buhok at mukha. Kasabay nito, nakaramdam ako ng matinding hapdi at hilo. Tumulo ang mainit na dugo mula sa aking noo, humalo sa mga pagkain sa aking damit. Bumagsak ako sa sahig, nanginginig, at nag-uumpisang umiyak sa sobrang sakit at pagkabigla.

ANG PANDIDIRI NG MGA DEMONYO

Mula sa sahig, narinig ko ang tawanan ng kanyang mga kapatid.

“Dapat lang sa’yo ‘yan! Napakadamot mo kasi!” sigaw ng kapatid niyang si Liza.

“Mabuti pa, Robert, i-empake mo na ang mga gamit niya at palayasin mo na ‘yan! Kami na ang titira dito ni Mama!” dagdag pa ng isa niyang kapatid.

Nakatayo si Robert sa itaas ko, nakatingin nang may matinding pandidiri.

“Ayan ang nararapat sa mga asawang walang utang na loob! Hangga’t hindi mo pinipirmahan ang Deed of Donation para kay Mama, hindi ka makakatayo mula sa sahig na ‘yan!”

Pinunasan ko ang dugo na umaagos sa aking mata. Ang sakit ay biglang napalitan ng isang kakaiba, nakakakilabot na lamig. Ang Diana na mapagmahal at mapagbigay ay namatay kasama ng basag na pinggan.

Dahan-dahan, itinukod ko ang aking mga kamay sa sahig. Tumayo ako nang tuwid. Kahit puno ng dumi at dugo ang mukha ko, tinitigan ko silang lahat sa mata.

“Hindi ninyo alam kung ano ang kaya kong gawin,” malamig at seryoso kong bulong. Ang boses ko ay hindi nanginginig, kundi nagpapahiwatig ng kamatayan ng kanilang mga pangarap.

Tumawa nang malakas si Donya Minda.

“Ano? Magdedemanda ka? Sige, mag-asunto ka! Tignan natin kung may maniwala sa isang baliw na katulad mo!”

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa. Mayroon akong isang app na kumokontrol sa buong Smart Home system ng aking condo, pati na rin sa isang security protocol na matagal ko nang itinago mula kay Robert.

Pinindot ko ang isang button.

Beep. Click.

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa condo. Huminto ang aircon. At ang mas nakakatakot, bumagsak ang mga makakapal na steel shutters sa lahat ng bintana at pintuan. Ang main door ay nag-lock gamit ang isang advanced vault mechanism na ako lang ang nakakaalam ng passcode.

“A-Anong nangyayari?! Bakit namatay ang ilaw?!” natatarantang tili ni Donya Minda.

“Diana! Buksan mo ‘to! Anong kalokohan ‘to?!” bulyaw ni Robert habang kinakalampag ang main door sa dilim, ngunit hindi ito gumalaw kahit isang pulgada.

ANG TAHIMIK NA PAGHIHIGANTI SA DILIM

Gamit ang ilaw mula sa aking cellphone, tiningnan ko sila na ngayon ay nagkakagulo sa dilim ng sala.

“Condo ko ito, Robert,” malamig kong sabi mula sa isang sulok. “At bilang architect, siniguro kong isa itong fortress (kuta). Walang makakalabas hangga’t hindi ko sinasabi.”

Tinawagan ko ang Head of Security ng buong condominium building at ang presinto ng pulisya na ilang bloke lang ang layo. Naka-loudspeaker ang tawag.

“Chief, ito po si Architect Diana. May domestic violence at trespassing incident sa unit ko. Pinasok ako at sinugatan sa ulo ng asawa ko at ng kanyang pamilya. I-activate po ninyo ang emergency extraction team. Nakakandado sila sa loob, at ako ang may hawak ng override code.”

Nanlaki ang mga mata ni Robert sa dilim nang marinig niya iyon. Nagsimulang manginig ang kanyang boses.

“D-Diana, babe, nagbibiro ka lang ‘di ba? Pamilya tayo! M-Masyado lang uminit ang ulo ko kanina! Patawarin mo na ako!”

“Nasaan ang yabang ninyo ngayon?” tanong ko. Lumapit ako nang kaunti sa kanila, hawak pa rin ang cellphone na nagsisilbing ilaw. “Gusto mo ng condo? Gusto ng nanay mo ng 24,000 pesos? Pwes, maghanda kayo ng daan-daang libo para sa piyansa ninyo, dahil idedemanda ko kayong lahat ng Frustrated Murder, Physical Injuries, at Robbery Extortion.”

“Diana, parang awa mo na! Matanda na ako, hindi ko kayang makulong!” umiiyak na pagmamakaawa ni Donya Minda, napaluhod sa sahig habang pilit na inaabot ang laylayan ng damit ko.

“Huwag niyo akong hahawakan gamit ang mga madudumi ninyong kamay,” utos ko.

Makalipas ang limang minuto, narinig namin ang malalakas na katok mula sa labas. Pinindot ko ang override code sa aking cellphone. Bumukas ang pinto. Pumasok ang limang armadong pulis, kasama ang security ng building.

Pagkakita ng mga pulis sa dugo na umaagos pa rin sa aking mukha at sa basag na pinggan sa sahig, hindi na sila nagdalawang-isip.

“Arestuhin ang lalaking iyan at ang mga kasabwat niya!” utos ng hepe ng pulisya.

Nagwala at nagsisigaw si Robert, ang kanyang ina, at ang kanyang mga kapatid habang pinoposasan sila ng mga pulis.

“Diana! Asawa mo ako! Hindi mo pwede gawin ‘to sa akin! Mamamatay kami sa kulungan!” hagulgol ni Robert habang kinakaladkad palabas.

Tiningnan ko siya habang inaalalayan ako ng medic para bendahe ang ulo ko.

“Sabi mo kanina, hindi ako makakatayo mula sa sahig, Robert,” kalmado kong wika bago siya tuluyang isinakay sa elevator. “Pero ang totoo, kayo ang hindi na makakatayo mula sa putikan ng sarili ninyong kasakiman.”

Kinabukasan, nai-file ko ang lahat ng kaso at ang aking annulment papers. Dahil sa matibay na ebidensya at sa medical report ng aking sugat sa ulo, nakulong si Robert ng ilang taon. Ang kanyang pamilya ay nabaon sa utang dahil sa pagbabayad ng abugado, at tuluyan silang nawalan ng mukhang maihaharap sa lipunan. Naiwan akong nagpapagaling sa loob ng sarili kong condo, tahimik at malaya mula sa mga linta na nagtangkang sumipsip sa aking dugo.

MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman apakan, saktan, o abusuhin ang taong mabuti ang loob at walang ginawa kundi ang mahalin ka at ibigay ang lahat sa iyo. Ang pasensya ng isang tao ay may hangganan. Kapag ang isang taong tahimik at mapagbigay ay napuno na, ang kanyang paghihiganti ay magiging mas malakas pa sa bagyo, at wala kang kahit anong magagawa kundi ang panoorin ang sarili mong pagbagsak.