SA HARAP NG BUONG HANDAAN HINILA NG ASAWA KO ANG UPUAN KAYA NALAGLAG AKO AT NAKUNAN AKO PAGKATAPOS ISA ISA KONG SISINGILIN ANG LAHAT NG KASABWAT NIYA HANGGANG MAUBOS ANG LAHAT NG KINUHA NILA SA AKIN AT IBABALIK KO ANG DANGAL KO
Bahagi 2
Hindi ako lumabas sa pinagtataguan ko sa may fire exit, pinakinggan ko ang buong pag-uusap ni Marco at ni Danica habang nanginginig ang kamay kong nakahawak sa IV stand. Narinig kong nangako si Marco na siya raw ang bahala sa bayad ng dress at bukas daw ay dadalhin niya si Danica sa Tagaytay para mag unwind, samantalang ako ay nasa ospital pa at kakalabas lang ng operating room. Doon ko tuluyang naintindihan na hindi aksidente ang paghila ng upuan, sinadya niya iyon para lang magpabida sa babaeng matagal na niyang gusto.
Kinaumagahan, lumabas ako ng ospital na mag-isa at dumiretso sa bahay ng Papa sa Alabang. Hindi ako umiyak sa harap niya, inilatag ko lang ang medical certificate, ang resibo ng ospital, at ang video na nakuha ko mula sa CCTV ng restaurant na hiningi ng assistant ng Papa. Nakita sa video kung paanong sinenyasan ni Danica si Marco bago niya hinila ang upuan ko, at kung paanong nag-high five pa silang dalawa habang ako ay nasa sahig. Galit na galit si Papa pero hinawakan ko ang kamay niya at sinabing ako ang gagawa.
Sinimulan ko sa pinakamadaling puntirya. Si Carlo, si Jerome, si Luis, at si Bryan ay pawang mga dealer ng bigasan na konektado sa warehouse namin sa Bulacan. Lahat sila ay may kontratang pirmado ng kumpanya namin na puwede kong bawiin anumang oras dahil ako ang operations head. Ipinatawag ko sila sa opisina, hindi para manigaw, kundi para ipakita ang termination letter na pirmado na ng legal. Namutla silang lahat nang makita nilang hindi lang supply ang mawawala kundi pati ang puhunan na inutang nila sa bangko gamit ang pangalan ng kumpanya namin bilang garantor.
Sumugod si Marco sa opisina ko nang gabing iyon, amoy alak at pawis, at sinubukang yakapin ako na parang walang nangyari. Sabi niya nadala lang daw siya ng biro at selos daw ako kay Danica na parang kapatid lang niya. Hindi ako sumigaw, binuksan ko lang ang drawer at inilapag ang folder ng lahat ng ari-arian na nakapangalan sa akin na ginagamit niya, mula sa Fortuner, sa condo sa BGC, hanggang sa mga cheque ng negosyo. Tinanong ko siya kung naaalala pa ba niya kung sino ang lumuhod para magmakaawa ng pangalawang pagkakataon sa buhay.
Akala ko matatapos na doon pero kinabukasan, habang inaayos ng abogado ko ang annulment papers, nakatanggap ako ng tawag mula sa dati kong kaklase na cashier sa restaurant. Sabi niya bumalik daw si Danica at Marco doon kagabi at narinig niyang mayabang na sinabi ni Danica na buti na lang daw at nalaglag ang bata dahil hindi naman daw bagay sa akin maging nanay at kay Danica lang daw dapat magkaanak si Marco. Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na galit na hindi na luha ang kayang ilabas.
Nagdesisyon akong puntahan si Danica sa boutique niya sa Makati na ang puhunan ay galing din pala sa perang inutang ni Marco sa akin nang palihim. Pagpasok ko, nakita ko siyang nakangiti pa na parang walang kasalanan habang nagsusukat ng bagong dress. At sa likod ng fitting room, nakita ko ang isang bagay na tuluyang magpapabago sa lahat ng plano ko, isang ultrasound picture na may pangalan ni Danica at petsa na mas nauna pa kaysa sa pagbubuntis ko.
Bahagi 3
Hindi ko kinuha ang ultrasound picture, kinunan ko lang ito ng litrato gamit ang phone ko at hinarap si Danica nang dahan-dahan. Tinanong ko siya kung ilang buwan na ang nasa tiyan niya at kung alam ba ni Marco na tatlong buwan na pala siyang buntis noong araw na ipinalaglag nila ang anak ko. Namutla siya, nanginginig ang labi, at sa unang pagkakataon ay nawala ang matapang niyang ngiti at napalitan ng takot.
Dumating si Marco, tinawagan pala siya ni Danica, at pagkapasok na pagkapasok pa lang ay sinigawan na ako na huwag ko raw guluhin ang buntis niyang kaibigan. Doon ko inilabas ang phone ko at pinatugtog ang voice record mula sa cashier ng restaurant, malinaw na malinaw ang boses ni Danica na nagsasabing buti na lang nalaglag ang bata ko at ang boses ni Marco na tumatawa at sumasagot na mas magiging maganda raw ang magiging anak nila ni Danica. Kasabay noon, dumating ang Papa at ang abogado namin dala ang ledger ng lahat ng perang nilustay ni Marco.
Sa harap mismo ng mga staff ng boutique, sinabi ng abogado na lahat ng kontrata, sasakyan, at condo na ginagamit ni Marco ay babawiin na simula ngayon at may kaso pa siyang estafa dahil sa perang inutang niya na ginamit kay Danica nang walang pahintulot ko. Sinabi ko kay Marco na hindi ko siya kailangang saktan nang pisikal dahil ang pinakamasakit sa taong kagaya niyang gutom sa yaman ay ang bumalik sa dati niyang buhay na walang wala. Luluhod na naman siya, pero sa pagkakataong ito ay hindi na para manghingi ng kontrata kundi para magmakaawa na huwag siyang kasuhan.
Si Danica ay hindi nakaligtas, ipinasara ng city hall ang boutique niya dahil ang business permit pala nito ay nakapangalan sa kumpanya namin at peke ang mga papeles na isinumite niya, at nalaman din ng tunay niyang boyfriend na buntis siya sa ibang lalaki kaya iniwan siya nito. Siya ang unang lumuhod, humagulgol, at humingi ng tawad sa akin habang hawak ang tiyan niya, pero sinabi ko sa kanya na ang tawad ay hindi gamot sa batang nawala dahil sa kasamaan nila.
Natapos ang annulment, naibalik lahat ng ari-arian, at ang apat na kaibigan ni Marco na nanahimik noong araw na iyon ay tuluyan nang nalugi at bumalik sa pagiging ahente sa palengke. Ako, nanatili sa Alabang kasama ang Papa, tinutukan ang pagpapalago ng negosyo at ang foundation na tinayo ko para sa mga nanay na nakunan dahil sa karahasan. Hindi na ako umiyak tuwing naaalala ko ang batang hindi ko nasilayan, sa halip ay ginawa ko siyang lakas para hindi na muling hayaang may humila ng upuan ko at tapakan ang pagkatao ko.