Hindi Ko Kailanman Inakalang Pagkakatawanan Ako Ng Aking Kapatid Sa Araw Ng Aking Kasal. Tinawag Niya Akong Duwag At Kahihiyan Dahil Pinili Ko Ang Isang Asul Na Uniporme Ng Marine Corps Kaysa Sa Mamahaling Puting Gown Na Binili Ng Aking Ina Para “Ayusin” Ako… Ngunit Wala Pang Dalawampung Minuto Ang Makalipas, Bumukas Ang Mga Pinto Ng Simbahan At Limang Daang Marines Ang Sabay-Sabay Na Sumaludo Habang Sumisigaw, “General On Deck!”

Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Mula pa noong bata ako, palagi na akong nagrerebelde sa kagustuhan ng aking pamilya. Galing kami sa isang angkan ng mga kilalang politiko at bilyonaryong negosyante. Para sa aking inang si Doña Leticia at kapatid kong si Valerie, ang halaga ng isang babae ay nasusukat lamang sa dami ng mamahaling alahas at sa pagpapakasal sa isang makapangyarihang lalaki.

Ngunit hindi ako ganoon. Labing-walong taong gulang pa lamang ako nang magdesisyon akong iwan ang aming mansyon upang pumasok sa militar. Itinakwil nila ako, at sa loob ng labing-pitong taon, hindi nila ako kinilala bilang kapamilya.

Hanggang sa nag-imbita ako para sa aking kasal.

ANG MAPAGMATAAS NA PAMILYA

Ginanap ang aking kasal sa isang simpleng katedral. Ang mapapangasawa ko, si David, ay isang dating sundalo rin na ngayon ay nagpapatakbo ng isang maliit na negosyo.

Nang dumating ang aking pamilya, inasahan ko na magiging magulo ito. Umupo sila sa VIP section, ngunit hindi man lang nila itinago ang kanilang matinding pandidiri sa lugar at sa mga bisitang nakasuot ng simpleng damit.

Bago magsimula ang seremonya, pumasok si Valerie at Mama sa bridal waiting room. May hawak si Valerie na isang napakagarbo at mamahaling puting gown.

“My gosh, Clara. Seryoso ka ba sa isusuot mo?! Titingnan mo nga ‘yang sarili mo! Asul na uniporme?! Para kang lalakeng nakikipag-giyera! You look ridiculous and pathetic,” matinis at mapang-insultong bungad ng aking kapatid habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.

“Clara, anak, pakiusap. Pinagkagastusan namin itong puting gown na ito para naman maayos ang imahe mo. Kahihiyan sa pamilya natin ang itsura mo. You look like a disgrace! Mag-ayos ka nga, kahit ngayong araw lang!” madiin at naiinis na utos ni Doña Leticia.

Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Nakasuot ako ng perpektong ‘Marine Corps Dress Blue’ uniform. Malinis at kagalang-galang. Sa aking kaliwang dibdib ay nakapila ang mga medalyang nagpapatunay ng aking mga S.ugat at sakripisyo para sa bayan.

Huminga ako nang malalim at ngumiti nang tahimik.

“Hindi ko isusuot ‘yan, Mama. Ang unipormeng ito ang bumuhay at kumilala sa akin noong itinakwil niyo ako. Dito na ako ikakasal,” kalmado ngunit matatag kong sagot.

“Bahala ka! Wala kang kwenta! Nakakahiya ka, Clara. Duwag at mangmang. Siguradong pagtatawanan ka ng lahat mamaya!” bulyaw ni Valerie bago nagdabog pabalik sa loob ng simbahan.

ANG MARTSA NG KAHIHIYAN

Tumugtog ang musika. Naglakad ako sa gitna ng aisle.

Habang naglalakad ako, naririnig ko ang mga bulungan at mahihinang tawa mula sa hanay ng aking pamilya. Ipinapamukha nila sa kanilang mga mayamang kaibigan na hindi sila sang-ayon sa aking “kabaliwan.” Inaasahan nilang magmumukha akong kawawa sa harap ng altar kasama ng asawa kong “mahirap.”

Nang makarating ako sa altar, hinawakan ni David ang aking kamay at nginitian ako nang may matinding pagmamalaki.

Ngunit bago pa man makapagsalita ang pari para simulan ang seremonya, nakarinig kami ng isang malakas at nakakapanindig-balahibong ingay mula sa labas ng simbahan.

Mga yabag. Sabay-sabay at perpektong mga yabag ng mga botas na tumatama sa semento, na tila nagpapayanig sa buong paligid.

Natahimik ang lahat. Kumunot ang noo ni Valerie at ni Mama. Ang mga mayamang bisita nila ay nagkatinginan.

“Ano ‘yon? Bakit may nagmamartsa?!” naiinis na tanong ni Doña Leticia.

ANG 500 MARINES

Bumukas nang maluwag ang matataas na pinto ng katedral.

Bumulaga sa lahat ang isang napakagandang pormasyon ng mga sundalo. Limang daang (500) miyembro ng Elite Marine Corps, lahat ay nakasuot ng kanilang perpektong Dress Blue uniforms, na nakapila sa magkabilang gilid ng kalsada mula sa labas hanggang sa mismong pintuan ng simbahan!

Nalaglag ang mga panga ng pamilya ko. Napasinghap ang lahat ng mga bisita sa matinding gulat at pagkamangha.

Pagkatapos, pumasok ang isang matikas na opisyal, huminto sa may pintuan, at sumigaw nang napakalakas na umalingawngaw sa buong katedral.

“GENERAL ON DECK!”

At sa isang iglap, ang limang daang sundalo ay sabay-sabay at perpektong sumaludo patungo sa direksyon ng altar. Ang tunog ng kanilang paggalaw ay kasing talas ng kidlat.

Nanghina ang mga tuhod ni Valerie. Namutla si Doña Leticia na parang nakakita ng multo. Tumingin sila sa likuran, inaasahang may sikat at makapangyarihang heneral na papasok mula sa pinto.

Ngunit wala.

Dahil ang mga mata ng limang daang sundalo… ay direktang nakatutok sa akin.

ANG KATAPUSAN NG KAYABANGAN

Dahan-dahan, humarap ako sa kanila. Itinaas ko ang aking kanang kamay at ibinalik ang isang matikas na saludo, bilang pagtanggap sa kanilang parangal.

“A-A-Ano?! C-Clara?! Ikaw… ikaw ang Heneral?!” nauutal at halos hindi makahingang tili ni Valerie, ang kanyang mayabang na mukha ay napalitan ng matinding kaba at pagkapahiya.

“M-My God… a-ang anak ko ay isang General?!” bulong ni Doña Leticia, napahawak sa kanyang dibdib habang nanginginig ang buong katawan.

Tumayo ang ilang matataas na opisyal ng gobyerno na inimbita pala ng aking mga kasamahan at pumalakpak. Ang mga mayamang kaibigan nina Mama na kanina ay nakikitawa, ngayon ay pinandidirihan sila at pilit na lumalayo dahil napagtanto nila kung sino talaga ang hinihiya ng aking pamilya.

“O-Oo, Valerie. Ako si Major General Clara Silva,” malamig kong pabatid mula sa altar, ang aking boses ay sapat na malakas para marinig ng lahat. “Ang ‘duwag at walang kwentang’ kapatid mo, ang nag-iisang babaeng Heneral sa bansa na nag-uwi ng karangalan na hindi kailanman mabibili ng inyong bilyun-bilyong pera.”

“C-Clara… a-anak… p-patawarin mo kami… h-hindi namin alam!” humahagulgol na iyak ni Doña Leticia, pilit na lumalapit sa akin upang yakapin ako at makibahagi sana sa aking tagumpay.

“Security,” mahinahon ngunit matigas kong utos sa dalawang sundalo na nakatayo sa unahan. “Paki-eskort ang aking pamilya palabas ng simbahan. Ang lugar na ito ay para lamang sa mga taong may respeto at karangalan. Wala silang puwang sa araw ng kasal ko.”

“Ate! Parang awa mo na! Wag mo kaming ipahiya nang ganito! Pamilya tayo!” nagwawalang iyak ni Valerie habang kinakaladkad siya ng mga sundalo.

Pinanood ko silang ilabas ng katedral, umiiyak at isinisumpa ang kanilang mga sarili, baon ang kahihiyang hinding-hindi na nila mabubura sa harap ng buong lipunan. Naiwan ako sa loob, napapaligiran ng limang daang kapatid ko sa serbisyo, at sa piling ng lalaking tunay na nagmamahal sa akin. Ang araw na iyon ay hindi lamang selebrasyon ng aking pag-ibig, kundi pati na rin ng aking tagumpay laban sa mga taong pilit akong ibinabaon sa putik.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong husgahan o ikahiya ang isang tao dahil lamang sa kanyang kakaibang landas o simpleng pananamit. Ang tunay na yaman at kapangyarihan ay hindi nasusukat sa mamahaling damit, kundi sa sakripisyo, dangal, at respeto na inaani mula sa matapat na paglilingkod. Kapag ang kayabangan at panlalait ay ginamit mo laban sa taong tahimik na nagtatrabaho, asahan mong ang buhay mismo ang gagawa ng entablado upang ipamukha sa iyo ang iyong sariling kamangmangan.