KABANATA 1: ANG ANINO NG NAKARAAN

Buong mundong nakakakilala sa amin ang nakakaalam kung gaano ko kagustong maging akin si Tristan Montefalco.

Noong mga bata pa kami at naglalaro ng bahay-bahayan sa bakuran ng aming ancestral home sa Tagaytay, umiiyak pa ako kapag hindi ako ang ginagawang asawa niya. Magtatapon ako ng laruan, magsisisaw sa harap ng mga magulang namin, para lang siguraduhing ako lang ang tumatayong “misis” sa laro.

Nang magdalaga ako, naging pinakamatapang at pinakawalang-hiyang tagapagtanggol ako sa tabi niya. Lahat ng love letter na ibinibigay ng mga babae sa kanya sa eskwelahan ay kailangang dumaan muna sa kamay ko. Ako ang humaharang sa sinumang nagtatangkang lumapit sa kanya.

Hanggang sa nagdalaga at nagbinata kami. At doon, umibig si Tristan sa ibang babae—si Samantha.

Si Samantha ay malambot ang boses, refined, at anak ng isang kilalang pamilya sa lipunan. Dahil sa palaging pagdikit ko kay Tristan at sa pagiging eskandalosa ko, tinanggihan ni Samantha ang ligaw ni Tristan. Natatakot si Samantha sa akin, o baka ginawa niya lang iyong dahilan dahil may iba siyang mas mayaman na gustong sagutin.

Hinding-hindi ko malilimutan ang mukha ni Tristan noong araw na nakita niyang nakahawak si Samantha sa bisig ng ibang lalaki sa lobby ng isang hotel.

Nalungkot si Tristan. Isang uri ng lungkot na kailanman ay hindi ko pa nakikitang pumuno sa kanyang mga mata. At sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay namin, nagalit siya sa akin nang sagad hanggang buto.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya noon, nangangatog ang mga kamay. Hinawakan ko ang daliri niya, gustong iparamdam na hindi siya nag-iisa.

“Tristan… wag ka nang malungkot. Nandito naman ako, eh. Hindi naman kita iiwan.”

Pero galit na galit na hinawi ni Tristan ang kamay ko.

“Clarisse! Napakapapel mo sa buhay ko! Pwede bang lumayo ka sa akin?! Nakakasuka ka na!”

Sa lakas ng tulak niya, nawalan ako ng balanse. Tumama ang likod ng ulo ko sa matigas na balat ng puno ng mangga sa bakuran. Bumaon ang matulis na ibabaw ng kahoy sa ulo ko. Naramdaman ko ang mainit na liquids na dumadaloy pababa sa leeg ko.

Doon ko nakita ang kauna-unahang bakas ng takot at pag-aalala sa mga mata ni Tristan.

“Clarisse! Anong nangyari sa’yo?! Masakit ba?!” mabilis niyang tanong, natataranta habang lumalapit sa akin.

Ngumiti ako sa kanya sa gitna ng dugo. Itinaas ko ang aking kamay na puno ng pulang likido at pinunas ito sa pisngi ko.

“Hindi masakit, Tristan. Huwag ka nang mag-alala.”

Napatitig si Tristan sa mga kamay ko.

Inabot ko ang mukha niya at ginitgit ang sarili kong mga labi para magsalita: “Hindi ka na malungkot, ‘di ba? Kasi pansin mo na ako…”

Crumbling emotional wall. Naramdaman ko ang paggigas ng buong katawan ni Tristan. Pinalibutan niya ako ng kanyang mga braso, pilit na pinipigilan ang pag-agos ng dugo sa ulo ko, habang ang kanyang mga mata ay napupuno ng hindi maipaliwanag na emosyon. Bago pa man siya makapagsalita ng anumang bagay, nawalan na ako ng malay dahil sa matinding pagkahilo sa sarili kong dugo.

Mula noong araw na iyon, nagbago ang pakikitungo sa akin ni Tristan. Hindi na siya naging kasing-lamig ng dati. Nasanay siyang palagi akong nakabuntot sa kanya. Para akong isang permanenteng anino sa kanyang buhay—isang bagay na hindi niya hinihingi, pero sanay siyang naroon.

Pagkaraan ng ilang taon, dumating ang pinakamalaking pagsubok sa pamilya Montefalco.

Nalugi ang kumpanya ng tatay niya dahil sa maling pamumuhunan at panloloko ng kanilang business partner. Nalubog sila sa utang na umabot sa daan-daang milyon. Halos mawala ang lahat sa kanila. Ang mga dating kaibigan ng pamilya nila ay isa-isang tumalikod. Si Samantha? Tuluyan nang nangibang-bansa kasama ang mayaman niyang fiancé.

Noong mga panahong iyon, parang mababaliw si Tristan.

Nagsusumaw ako sa mga magulang ko. Umiyak ako, naglupasay, at pinagbantaan ko pa ang sarili kong buhay kapag hindi nila tinulungan si Tristan. Dahil sa labis na pagmamahal sa akin ng mga magulang ko, napilitan silang maglabas ng limampung milyong piso (₱50,000,000) na cash mula sa aming pampamilyang investment fund para ipautang at i-inject bilang capital sa gumagapang na kumpanya ni Tristan.

Sa pinakamadilim na bahagi ng buhay ni Tristan, ako lang ang tanging natira sa tabi niya.

Nang kailanganin niyang makipagkita sa mga imbestor para sa mga bagong proyekto, sumasama ako. At kapag kailangan niyang uminom para lang makuha ang kontrata—kahit may ulcer na siya at nagsusuka na ng dugo—ako ang humahawak ng baso para sa kanya.

Naalala ko pa ang isang gabi sa isang VIP KTV bar sa Makati. Ang amoy ng mamahaling alak, ang usok ng cigars, at ang malalakas na tawa ng mga matatandang negosyante.

“Miss Clarisse,” sabi ng isang matabang investor na may hawak na baso ng whisky. “Kung gusto mong pirmahan namin ang 100-million loan ng Montefalco Shipping, kailangang inumin mo ‘tong tatlong buong baso ng Tequila nang walang hinto.”

Bago pa man makagalaw si Tristan, inabot ko ang baso at ininom iyon nang mabilis. Nasusunog ang lalamunan ko, umiikot ang paningin ko, pero itinayo ko pa rin ang baba ko.

Nagtatawanan ang mga negosyante.

“Iba rin talaga ‘tong si Miss Clarisse! Isang napakatapat na aso ng mga Montefalco!” sabi ng isa.

Pagkatapos ng ikatlong baso, humawak sa braso ko ang isa pang lalaking may kalbo at maitim ang mukha. Humawak siya sa baywang ko at bumulong nang malakas:

“O kaya naman, Clarisse… huwag ka nang uminom. Sumama ka na lang sa akin sa suite sa itaas ngayong gabi. Bukas na buas, ibibigay ko kay Tristan ang kontrata. Tutal, gagawin mo naman ang lahat para sa kanya, ‘di ba?”

Naramdaman ko ang panginginig ng buong katawan ko sa pambabastos. Pero bago pa man ako makapagsalita, biglang nagkaroon ng malakas na kalabog.

Si Tristan—na kanina lang ay nakahiga sa couch dahil sa matinding sakit ng tiyan—ay biglang tumayo na parang leon.

Ipinukpok niya ang baso sa mesa at binugbog ang lalaking kalbo.

BOG! BOG! BOG!

Binilang ko ang bawat suntok. Labing-anim na beses. Labing-anim na malalakas at madudugong suntok ang ibinagsak ni Tristan sa mukha ng lalaki bago siya napigilan ng mga security guard.

Sa sandaling iyon, habang nakatayo si Tristan na may duguan na mga kamao at hingal na hingal, mukha siyang isang diyos sa paningin ko. Isang bayani na handang pumatay para lang protektahan ang dignidad ko.

Dinala kaming dalawa sa kulungan noong gabing iyon dahil sa Physical Injuries.

Nakasandig si Tristan sa pader ng selda, may sugat ang labi, pumapatak ang dugo sa kanyang baro. Tumingin siya sa akin at sa napakahinahong boses ay nagtanong:

“Clarisse… magpakasal na lang kaya tayo?”

Noong gabing iyon, matatag ang boses niya. Naniniwala ako na ang labing-anim na suntok na ‘yon ay patunay ng pagmamahal niya. Naniniwala ako na sa wakas, nakita na niya ang halaga ko.

Kaya pumayag ako. Buong puso. Buong kaluluwa.

KABANATA 2: ANG PAGBALIK SA TAHIMIK NA BAHAY

Bumalik ako sa ancestral home ng mga magulang ko sa Tagaytay.

Nang magbukas ng pinto ang nanay ko—si Mommy Teresa—nagulat siya nang makita akong nakatayo sa labas habang umaambon, hawak ang dalawang malalaking maleta.

“Clarisse? Anak, anong ginagawa mo rito sa kalagitnaan ng gabi?” tanong ni Mommy habang pinatutuloy ako sa loob.

Pumasok ako, umupo sa mamahaling sofa, at doon lang naramdaman ng katawan ko ang matinding pagod.

“Mommy,” maikling sabi ko. “Hiwalay na kami ni Tristan. Nag-file na kami ng annulment.”

Nabitawan ni Mommy ang hawak niyang tsaa. Tumitig siya sa akin nang ilang segundo bago mabilis na lumapit at hinawakan ang mga kamay ko.

“Anak… huwag mo akong biruin ng ganyan. Mula noong pitong taong gulang ka, wala ka nang ibang gustong makasama kundi si Tristan. Nung nagkasakit siya, hindi ka natulog ng tatlong araw. Nung nagdiwang ako ng kaarawan ko, umalis ka agad dahil kailangang mo pang ipaghanda ng mainit na tubig sa paligo si Tristan! Anong nangyari?!”

Tumingin ako sa nanay ko. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng maraming taon, wala akong naramdamang luha sa mga mata ko.

“Mommy… napagod na ako,” mahinang sagot ko. “Pinalitan na niya ng plastic ang lahat ng vaso sa bahay. Akala niya, kapag plastic ang gamit, hindi na mababasag ang buhay namin.”

Niyakap ako ni Mommy nang mahigpit. Wala siyang ibang sinabi. Naramdaman ko ang init ng yakap ng isang magulang na matagal kong ipinagkait sa sarili ko dahil ang buong mundo ko ay nakatutok lang kay Tristan.

Samantala, sa kabila ng lungsod…

Isang buwan ang mabilis na lumipas.

Si Tristan ay abalang-abala sa kanyang kumpanya. Ang Montefalco Shipping & Logistics ay isa na ngayong billion-peso enterprise. Pakiramdam ni Tristan, siya ang hari ng mundo.

Tungkol kay Clarisse? Kampante siya.

Sa creates niyang pag-iisip, naniniwala si Tristan na nagtatampo lang si Clarisse sa bahay ng nanay nito. Tuwing may away sila noon, ginagawa rin ‘yon ni Clarisse, pero pagkaraan ng ilang araw, kusa itong babalik na may dalang lutong ulam at hihingi ng tawad.

“Sir Tristan,” sabi ng kanyang sekretarya habang naglalakad sila sa hallway ng kumpanya. “Naka-schedule po ang pirmahan ng bagong merger sa CEO ng Ilustre Group ngayong gabi.”

“Good,” cold na sagot ni Tristan. “Pakiayos din ang sasakyan ko. Uuwi ako sa Forbes Park tonight.”

“Sige po, Sir.”

Gabi na nang makarating si Tristan sa mansion sa Forbes Park.

Pagpasok niya sa pintuan, madilim ang buong paligid. Amoy malinis at malamig ang hangin—walang amoy ng lutong Sinigang, walang amoy ng paborito niyang lavender scented candles na palaging inilalagay ni Clarisse sa living room.

Kumunot ang noo ni Tristan.

“Clarisse?” tawag niya habang binubuksan ang ilaw.

Walang sumagot. Ang tanging tumugon sa kanya ay ang gawaing echo ng sarili niyang boses sa malaking bahay.

Pumunta siya sa kusina. Sa ibabaw ng counter, nakalagay ang isang plastik na vaso at ang isang simpleng susi. Sa tabi niyon ay may isang pirasong papel na may nakasulat na maikling mensahe:

“Pinaalis ko na ang lahat ng kasambahay at binayaran ko na ang separation pay nila. Ang bahay na ito ay nakapangalan sa ating dalawa, pero maaari mo nang kunin ang kalahati. Handa na ang huling settlement sa opisina ng abogado ko. Tristan, malaya ka na.”

Natawa nang mahina si Tristan. Kinuha niya ang papel at pinunit iyon.

“Napakadramatista talaga,” bulong niya sa sarili. “Titingnan natin kung hanggang kailan mo kayang magtiis, Clarisse.”

Binuksan niya ang cabinet sa kwarto nila. Nagulat siya.

Lahat ng damit ni Clarisse—mula sa mga mamahaling gawa ng designer hanggang sa simpleng bahay na duster—ay wala na. Malinis ang buong closet. Kahit ang mga litrato nila sa wedding album na nakapatong sa bedside table ay tinanggal na sa mga frame. Ang natira lang ay ang mga bakanteng frame na gawa sa plastik.

Bahagyang kumirot ang dibdib ni Tristan. Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng kawalan ang biglang sumakop sa kanya. Pero mabilis niyang itinapon ang isipang iyon.

“Akala mo ba hahabulin kita?” malamig niyang sabi sa bakanteng kwarto.

KABANATA 3: ANG PAGBUBULGAR NG LIHIM

Pagkaraan ng dalawang araw, nagkaroon ng isang malaking Emergency Board Meeting sa Montefalco Holdings.

Pumasok si Tristan sa boardroom na may kumpiyansa sa sarili. Nakasuot siya ng kanyang mamahaling Italian suit. Pero pagpasok niya, napansin niyang pormal at seryoso ang mukha ng lahat ng mga board member at ng Chief Financial Officer ng kumpanya.

“Anong meron?” tanong ni Tristan habang umuupo sa dulo ng mahabang mesa. “Bakit nagpatawag ng emergency meeting?”

Tumayo ang Chief Legal Counsel ng kumpanya—si Atty. Bermudez—at inilapag ang isang makapal na folder sa harap ni Tristan.

“Sir Tristan, nakatanggap kami ng pormal na notice mula sa Securities and Exchange Commission at sa Bangko Sentral noong isang araw.”

“Tungkol saan?”

“Ang Clarisse Reyes Trust Fund—na siyang humahawak ng 45% ng voting shares at preferential stocks ng Montefalco Logistics—ay pormal nang naghain ng Petition for Capital Withdrawal at Liquidation.”

Napatayo si Tristan sa kanyang upuan! Nanlaki ang mga mata niya.

“ANO?! Anong pinagsasabi mo?! Ang shares na ‘yon ay itinalaga ng pamilya Reyes noong ibangon nila ang kumpanya natin!”

“Opo, Sir,” sagot ng abogado. “At ayon sa kontratang pinirmahan ninyo at ng iyong ama pitong taon na ang nakararaan, ang mga shares na iyon ay nakapangalan nang buo kay Mrs. Clarisse Reyes-Montefalco. Sa oras na magkaroon ng pormal na hiwalayan o breach of marital fidelity, may karapatan si Mrs. Clarisse na bawiin ang buong 50 Milyong Piso na kapital, kasama ang nakalipas na accumulated dividends sa loob ng pitong taon—na pumapalo na ngayon sa humigit-kumulang 1.2 Billion Pesos.”

“Ano?!” Parang pinukpuk ng martilyo ang ulo ni Tristan. Nawalan ng kulay ang mukha niya. “Hindi ‘yan pwede! Kapag binawi ‘yan ni Clarisse, mababangkarote ang kumpanya! Mawawalan kami ng liquidity!”

“May isa pa pong problema, Sir Tristan,” dugtong ng CFO. “Ang Ilustre Group—ang pinamalaking investor na nakatakda sanang pumirma ng kontrata sa atin ngayong linggo—ay pormal nang umatras.”

“Bakit?! Nakausap ko na ang CEO nila!”

Inilabas ng CFO ang isang pahayag mula sa Ilustre Group:

“Kami ay nagpasyang hindi na magpatuloy sa pakikipagtulungan sa Montefalco Holdings. Ang amin pong bagong Senior Vice President and Managing Partner na si Attorney Rafael Ilustre ay naglabas ng direktiba na i-divert ang aming capital sa bagong logistics venture ng Reyes Global Corporation.”

“Rafael Ilustre?!” nanginginig na banggit ni Tristan sa pangalan.

Si Rafael Ilustre ay ang pamosong corporate lawyer at heir ng Ilustre conglomerate—isang lalaking kilalang matalino, mayaman, at nagmula sa pinakamataas na uri ng lipunan. At higit sa lahat… si Rafael ay ang childhood friend ni Clarisse na matagal nang nag-aral sa London.

Naalala bigla ni Tristan ang sinabi niya kay Clarisse bago sila maghiwalay: “Sino na naman ang nag-sulsul sa’yo? Yung kaibigan mo?”

Hindi lang pala kaibigan. Si Rafael Ilustre ay bumalik na sa Pilipinas. At ngayon, kasama siya ni Clarisse para baguhin ang buong larangan ng negosyo.

Nang gabing iyon, nagkaroon ng isang grand charity gala sa Shangri-La Fort.

Lahat ng mga matataas na tao sa negosyo, politika, at lipunan ay naroon. Si Tristan, na desperadong mahanap si Clarisse para linawin ang nangyayari sa kumpanya, ay dumating sa gala. Kasama niya si Vivienne—ang kanyang kasalukuyang mistress at kilalang model na pinagbibigyan niya ng mga mamahaling regalo.

Gusto ni Tristan na ipakita na hindi siya naapektuhan. Gusto niyang makita ni Clarisse na may iba siyang kasama para magselos ito.

Pero pagpasok niya sa ballroom, nagbago ang lahat ng paningin ng mga tao.

Bumukas ang malaking pinto ng ballroom. At pumasok ang isang babaeng nakasuot ng isang napakagandang emerald green silk gown. Ang kanyang buhok ay maayos na nakatali, ang kanyang balat ay nagniningning sa ilalim ng mga chandelier, at ang kanyang mga mata ay puno ng dignidad at kapayapaan.

Si Clarisse.

Pero hindi na ito ang Clarisse na kilala ng lahat—hindi na ito ang babaeng palaging nakayuko, mukhang pagod, amoy usok ng kusina, at mukhang kawawa habang nakatayo sa likod ni Tristan.

Ngayon, nakatayo siya nang may matatag na postur. At sa tabi niya, nakahawak sa kanyang baywang nang may buong paggalang at pagmamahal, ay si Attorney Rafael Ilustre.

Napatitig ang lahat ng tao sa kanila. Bulungan ang mga VIP.

“Diyos ko, si Clarisse Reyes ba ‘yan? Ang ganda-ganda pala niya kapag wala sa piling ni Tristan!”

“Oo nga! Balita ko nag-file na siya ng annulment. Tingnan mo kung paano siya tingnan ni Rafael Ilustre… para siyang isang reyna!”

Nagdilim ang paningin ni Tristan. Naramdaman niya ang matinding init na bumalot sa kanyang dibdib. Isang matinding pagnanais na agawin si Clarisse sa bisig ng ibang lalaki!

Iniwan ni Tristan si Vivienne sa gilid at mabilis na humhakbang patungo sa kinaroroonan nina Clarisse at Rafael.

KABANATA 4: ANG HULING PAGHAHARAP SA DILIM

“Clarisse!” matigas na tawag ni Tristan.

Huminto sina Clarisse at Rafael. Dahan-dahans siyang humarap kay Tristan. Walang gulat sa kanyang mga mata. Walang galit. Pure, unadulterated indifference.

“Tristan,” maikling bati ni Clarisse.

“Kailangan natin mag-usap. Ngayon din,” utos ni Tristan habang nakatitig nang matalim kay Rafael. “Seryosong bagay ‘to. At hindi kasama ang ibang tao.”

Tumingin si Rafael kay Clarisse, hawak pa rin nang malambot ang kamay nito. “Gusto mo bang paalisin ko siya, Clarisse?” tanong ni Rafael sa napakagandang boses.

Ngumiti nang bahagya si Clarisse kay Rafael. “Okay lang, Raf. Bigyan mo ako ng limang minuto. Hihintayin mo ako sa terrace?”

“Of course. I’m just a few steps away,” tugon ni Rafael bago binigyan si Tristan ng isang malamig na tingin at dahan-dahang lumayo.

Nang silang dalawa na lang ang natira sa may pasilyo malapit sa balcony, hinawakan ni Tristan ang braso ni Clarisse—pero agad iyong inilayo ni Clarisse sa kanya.

“Huwag mo akong hahawakan, Tristan,” malamig na sabi ni Clarisse.

Naggitgit ang mga ngipin ni Tristan. “Ano ‘tong kalokohang ‘to, Clarisse?! Ginagamit mo ba ang kumpanya at ang lalaking ‘yon para lang pagselosin ako?! Para lang gumanti sa akin dahil sa nakita mong underwear?!”

Tumingin si Clarisse sa kanya na parang tumitingin sa isang batang nagwawala.

“Tristan, akala mo ba ang lahat ng ginagawa ko ay tungkol pa rin sa’yo?”

“Kung hindi tungkol sa akin, bakit mo binabawi ang 45% capital ng Montefalco Logistics?! Alam mo kung gaano ko pinaghirapan ‘yon! Gusto mo ba akong sirain?!”

Biglang tumawa si Clarisse. Isang mahina, malungkot, pero napakalayang tawa.

“Pinaghirapan mo?” tanong ni Clarisse. “Tristan… baka nakakalimutan mo. Ang limampung milyong ginamit mo para itayo ang kumpanyang ‘yan ay nanggaling sa dugo at pawis ng mga magulang ko. Ang mga kontratang nakuha mo noong nagsisimula ka pa lang ay nakuha mo dahil ako ang uminom ng alak na dapat ay para sa’yo! Ako ang napahiya sa harap ng mga investors habang ikaw ay nakahiga sa hospital!”

Natigilan si Tristan. Napalunok siya.

“At yung labing-anim na suntok na ibinigay mo sa lalaki sa bar noong gabing ‘yon?” dugtong ni Clarisse. “Matagal kong inakala na ginawa mo ‘yon dahil mahal mo ako. Inakala ko na ipinagtanggol mo ang karangalan ko.”

“Ginawa ko naman talaga ‘yon para sa’yo!” depensa ni Tristan.

Tumingin si Clarisse sa kanyang mga mata, at doon, nakita ni Tristan ang isang katotohanang nakakapanginig ng laman.

“Nalaman ko na ang totoo, Tristan,” sabi ni Clarisse sa napakababa pero matatag na boses. “Nalaman ko na noong gabing ‘yon, nalaman ng investor na ‘yon na paimbabaw mong inililipat ang mga asset ng Montefalco sa isang offshore account na nakapangalan kay Samantha. Sinuntok mo siya nang labing-anim na beses hindi para ipagtanggol ako… kundi para patahimikin siya bago niya sabihin sa akin ang katotohanan.”

BOOM!

Parang may sumabog sa utak ni Tristan. Nawalan siya ng boses. Ang lihim na itinago niya sa loob ng pitong taon—ang lihim na dahilan kung bakit nagmamadali siyang magpakasal kay Clarisse noong gabing ‘yon sa kulungan—ay alam na pala nito.

Nanginig ang mga labi ni Tristan. “C-Clarisse… makinig ka…”

“Pitong taon kong ginawa ang lahat para maging mabuting asawa,” patuloy ni Clarisse, nakatitig pa rin sa kanya nang walang kukurap-kurap. “Tinanggap ko ang mga babae mo. Tinanggap ko ang pambabalewala mo. At noong pinalitan mo ng plastic ang lahat ng vaso sa bahay, akala mo hindi ko na mababasag ang buhay natin.”

Lumapit si Clarisse nang isang hakbang kay Tristan.

“Pero nakalimutan mo, Tristan… Hindi ko kailangang mambasag ng gamit para iwan ka. Ang pader na ginawa mo sa pagitan natin? Ako mismo ang nagpatibag. Hindi ako galit sa’yo ngayon. Dahil ang totoong katapusan ng pagmamahal ay hindi galit… kundi ang kawalan ng pakiramdam.”

“Clarisse… please…” Sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay ni Tristan, narinig ang panginginig at pagmamakaawa sa kanyang boses.

Lumapit siya para hawakan ang kamay ni Clarisse, pero tumalikod na ang babae.

“Isang buwan ang ibinigay mo sa akin para kumalma,” sabi ni Clarisse habang naglalakad palabas ng pasilyo. “At sa loob ng isang buwan na ‘yon… narealize ko na mas masarap palang mabuhay nang walang lalaking tulad mo.”

KABANATA 5: ANG PAGLUBOG NG IMPERYO

Sa mga sumunod na buwan, tuluyang nagbago ang ikot ng mundo para kay Tristan Montefalco.

Dahil sa pormal na pagbawi ng Reyes Corporation sa kanilang kapital at sa tuluy-tuloy na legal battles na pinangunahan ni Attorney Rafael Ilustre, nawalan ng kredibilidad ang Montefalco Logistics. Ang mga bangko na dating nagpapautang sa kanya ay isa-isang nag-freeze ng kanyang mga account.

Napilitang ibenta ni Tristan ang kanyang mga mamahaling kotse, ang kanyang mga shares sa ibang kumpanya, at sa huli… ang mismong mansion sa Forbes Park.

Si Vivienne—ang modelong kasama niya noon—ay mabilis na lumayo at sumama sa ibang mayaman nang maramdaman nitong nauubos na ang pera ni Tristan. Si Samantha naman, na sinusubukan niyang tawagan sa ibang bansa para hingan ng tulong, ay hindi na sumasagot sa kanyang mga tawag matapos malaman na naremata na ng bangko ang mga offshore accounts na nakapangalan dito.

Naiwan si Tristan na nag-iisa.

Isang gabi, sa gitna ng malakas na buhos ng ulan, bumalik si Tristan sa dating mansion. Ang bahay ay bakante na ngayon, wala nang laman kundi ang ilang lumang kasangkapan na hindi naisama sa pagbebenta.

Nakatayo si Tristan sa gitna ng madilim na living room.

Biglang sumakit ang kanyang tiyan. Ang matagal na niyang chronic ulcer ay muling sumumpong dahil sa matinding stress, puyat, at pag-inom ng alak.

Napasandal siya sa dingding, napaluhod sa lamig ng sahig habang hawak ang kanyang tiyan. Napahawak siya sa kanyang tiyan habang gumagapang ang sakit sa buong katawan niya.

“Clarisse…” mahinang daing niya sa gitna ng dilim. “Clarisse… ang sakit…”

Doon niya narealize.

Noong mga nakaraang taon, tuwing sasakit ang tiyan niya nang ganito sa gitna ng gabi, hindi niya kailangang magsalita. Kusa nang gigising si Clarisse. Magpapakulo ito ng mainit na tubig, magtitimpla ng warm ginger tea, yayakapin siya mula sa likod, at dahan-dahang hahaplosing ang kanyang tiyan hanggang sa makatulog siya.

Kahit gaano kalaki ang kasalanan niya, kahit gaano siya kalamig, naroon palagi si Clarisse para alagaan siya.

Pero ngayon?

Wala na. Walang mainit na tsaa. Walang nag-aalalang mga mata. Walang malamig na kamay na hahaplos sa kanya. Ang natira lang sa paligid niya ay ang mga plastik na plato at inox na baso na ipinalit niya sa mga tunay na babasagin.

Kinuha ni Tristan ang isang plastik na baso sa ibabaw ng counter. Tiningnan niya iyon.

Ipinukpok niya iyon sa sahig nang buong lakas!

PAK!

Sumalbik ang baso, pero hindi ito nabasag. Umalbog lang ito at bumalik sa paanan niya.

Ipinukpok niya ulit!

PAK! PAK! PAK!

“Mabasag ka! Mabasag ka!” sigaw ni Tristan habang umaagos ang mga luha sa kanyang mga mata.

Pero ang plastik ay hindi nabasag. Nanatili itong buo, matigas, at walang pakiramdam—katulad ng paraan ng pagtrato niya sa puso ni Clarisse sa loob ng pitong taon.

Doon napahagulgol si Tristan. Napaupo siya sa malamig na sahig, nakayakap sa sarili niyang mga binti, habang ang ulan sa labas ay patuloy na bumubuhos.

Narealize niya ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay niya:

Hindi dahil hindi nagsasalita ang isang tao ay ibig sabihin ay hindi na ito nasasaktan. At hindi dahil hindi nababasag ang isang bagay ay ibig sabihin ay hindi mo na ito kayang mawala.

KABANATA 6: ANG VASONG BUBOG AT ANG BAGONG UMAGA

Lumipas ang isang taon.

Naging pormal na ang annulment nina Tristan at Clarisse. Ang Reyes Global Corporation ay lalo pang lumago sa ilalim ng pamumuno ni Clarisse, na ngayon ay isa na sa mga pinakarespetadong businesswoman sa bansa.

Isang hapon sa Tagaytay, nakatayo si Clarisse sa beranda ng kanilang ancestral home. Malamig ang simoy ng hangin. Hawak niya ang isang tasa ng mainit na chamomile tea habang pinapanood ang paglubog ng araw sa Taal Lake.

Narinig niya ang mga yabag ng paa sa likod niya.

Lumingon siya. Nakatayo roon si Tristan.

Malayo na ang hitsura ni Tristan sa dating napakagwapo at maayos na negosyante. Payat na siya, may mga linya ng pagod sa mukha, at nakasuot ng simpleng kamiseta.

Sa kanyang mga kamay, may hawak siyang isang bagay.

Isang napakagandang crystal vase—gawa sa tunay, manipis, at napakamahal na bubog.

Dahan-dahang lumapit si Tristan sa beranda. Huminto siya ilang hakbang ang layo kay Clarisse.

“Clarisse…” mahinang tawag niya. Ang boses niya ay wala nang kahit anong bakas ng lumang kabosesan o kapangyarihan.

Tumingin si Clarisse sa kanya nang mahinahon. “Tristan. Anong ginagawa mo rito?”

Inilagay ni Tristan ang crystal vase sa ibabaw ng maliit na mesang gawa sa bato.

“Bumili ako ng bago,” sabi ni Tristan habang nanginginig ang mga kamay. “Tunay na crystal ‘yan, Clarisse. Manipis. Madaling mabasag.”

Tumingin si Clarisse sa vase, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa mukha ni Tristan.

Umiyak si Tristan. Pumatak ang mga luha sa kanyang mga pisngi.

“Ibinabalik ko sa’yo ang karapatan mong magwala,” pabulong na sabi ni Tristan habang nakaluhod sa harap ni Clarisse. “Kumuha ka ng bato. Basagin mo ‘yang vase sa harap ko. Murahin mo ako. Saktan mo ako. Gawin mo ang lahat ng gusto mong gawin… basta pakiusap, Clarisse… bumalik ka lang sa akin. Pakiusap… tulungan mo akong buuin ulit ang buhay ko…”

Tinitigan ni Clarisse ang lalaking minahal niya nang higit sa sarili niyang buhay noong bata pa siya. Ang lalaking naging sentro ng kanyang mundo sa loob ng mahabang panahon.

Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa. Inabot ng kanyang kamay ang crystal vase.

Inangat niya iyon.

Pumikit si Tristan, handa nang marinig ang kalabog ng nababasag na bubog at ang galit ni Clarisse.

Pero walang kalabog na nangyari.

Dahan-dahan at maingat na ibinalik ni Clarisse ang crystal vase sa ibabaw ng mesa. Inayos niya pa ang posisyon niyon para hindi mahulog sa hangin.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Tristan, na nakatingala sa kanya nang may ke-kwestyong mga mata.

“Dati,” mahinang simula ni Clarisse, “akala ko kapag nagwala ako, naririnig mo ang sakit ko. Akala ko kapag may nabasag ako, mare-realize mo na nasasaktan din ako.”

Ngumiti si Clarisse—isang ngiti ng buong pagtanggap at kapayapaan sa sarili.

“Pero ngayon, Tristan… nalaman ko na mas malakas pala ang boses ng tahimik na pag-alis. Huwag mong basagin ‘yang vase na ‘yan. Iregalo mo na lang sa susunod na babaeng iibigin mo. At sa pagkakataong ito… alagaan mo siya. Huwag mong hintayin na maging plastik ang buong paligid niyo bago mo marealize ang halaga niya.”

“Clarisse… please…” hikbi ni Tristan, pilit na hinahawakan ang laylayan ng damit ni Clarisse.

“Patawad, Tristan. Pero buo na ulit ako. At sa buhay na mayroon ako ngayon… wala na roong lugar para sa’yo.”

Dahan-dahang tumalikod si Clarisse at naglakad pabalik sa loob ng bahay.

Mula sa pintuan, lumabas si Rafael. Inabutan nito si Clarisse ng isang mayakap na jacket para protektahan siya sa malamig na hangin ng Tagaytay. Tumingin si Rafael sa kanya nang may buong pagmamahal, at hawak-kamay silang pumasok sa loob.

Naiwan si Tristan na nakaluhod sa beranda habang lumulubog ang araw.

Sa ibabaw ng mesa, nakatayo ang napakagandang crystal vase—buo, nagniningning, pero wala nang kahit sinong mag-aabalang mambasag pa niyon.

Dahil ang babaeng pilit niyang ginawang plastik… ay natuto nang lumipad nang malaya bilang isang tunay, matatag, at hindi na kailanman muling mawawasak na babae.