Ipinakasal Siya Sa Isang Kasuklam Suklam Na Bilyonaryo Upang Magbayad Ng Utang Ngunit Nang Hubarin Nito Ang Kanyang Maskara Sa Kanilang Anibersaryo Ay Napahagulgol Siya Sa Kanyang Nasaksihan

Ako si Liana, dalawampu’t dalawang taong gulang. Nang p.umanaw ang aking ama, naiwan sa akin ang isang napakalaking pasanin. Ang aking madrasta na si Donya Carmela at ang kanyang anak na si Beatrice ay nabaon sa utang dahil sa kanilang labis na pagkahilig sa sugal at luho. Umabot sa limandaang milyong piso ang kanilang utang sa isang kinatatakutang tao sa buong Asya.

Si Don Rafael. Kilala sa lipunan bilang “Bilyonaryong Halimaw” o “Baboy-ramo.” Ayon sa usap-usapan, nasunog daw ang buong mukha at katawan nito sa isang malagim na aksidente limang taon na ang nakararaan. Dahil sa tindi ng mga s.ugat, nagmukha siyang nakakatakot at palagi na siyang nakasuot ng makapal na maskara at balabal. Sinasabing naging malupit at walang-awa ang kanyang puso mula noon.

Upang hindi ma-k.ulong at hindi mawala ang kanilang yaman, gumawa ng isang kasuklam-suklam na kasunduan ang aking madrasta. Ibinenta nila ako kay Don Rafael.

ANG KASAL NA PUNO NG LUNGKOT AT KAHIHIYAN

Walang engrandeng seremonya. Walang magandang puting gown. Dinala lamang ako sa isang madilim na opisina kung saan pinapirma ako ng mga papeles.

Sa labas ng opisina, nakangisi sina Donya Carmela at Beatrice.

“Bagay na bagay sa’yo ang halimaw na ‘yon, Liana!” matinis na tawa ni Beatrice, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. “Sana ay masiyahan ka sa gabi-gabing pagtingin sa sunog niyang mukha! At least, bayad na ang utang namin. Bye, p.atay-gutom!”

Umiiyak akong sumakay sa itim na sasakyan ni Rafael. Inasahan kong dadalhin ako sa isang malamig at nakakatakot na kulungan. Inasahan kong sasaktan niya ako, dahil iyon ang balita sa lahat ng tao.

Ngunit pagdating namin sa kanyang malaking mansyon, nagtago siya sa madilim na sulok ng kanyang kwarto. Nakasuot siya ng isang makapal na silicone mask na nagtatago sa kanyang buong ulo, at naglalakad siya na tila pilay at hirap na hirap.

“Huwag kang matakot,” isang malalim, garalgal, ngunit mahinahong boses ang umalingawngaw mula sa kanya. “Hindi kita sasaktan. Binili ko ang utang ninyo, ngunit hindi ibig sabihin ay binili ko ang kaluluwa mo. Dito ka lang sa kabilang kwarto. Hindi kita pipilitin sa kahit anong bagay.”

Natigilan ako. Sa likod ng nakakatakot niyang anyo at maskara, naramdaman ko ang isang matinding kalungkutan.

ANG BUHAY KASAMA ANG HALIMAW

Lumipas ang mga buwan. Hindi ako tumakas. Sa halip, ginawa ko ang aking tungkulin bilang isang asawa. Ipinagluluto ko siya ng kanyang paboritong pagkain, nililinis ko ang kanyang kwarto, at kinukwentuhan ko siya tuwing gabi habang nakaupo siya sa dilim.

Hindi ko siya pinandirihan. Tinrato ko siyang parang isang normal na tao, dahil nakita ko ang kabutihan ng kanyang puso. Palihim siyang nagdodonate sa mga ampunan, at palagi siyang sinisiguro na kumportable ako sa mansyon.

“Bakit hindi ka nandidiri sa akin, Liana? Lahat ng tao ay tinatawag akong halimaw,” tanong niya isang gabi habang iniaabot ko sa kanya ang isang baso ng mainit na kape.

Ngumiti ako.

“Dahil ang tunay na halimaw, Rafael, ay hindi nasusukat sa panlabas na anyo,” sagot ko. “Ang tunay na halimaw ay ang mga taong may magagandang mukha ngunit kayang magbenta ng sarili nilang kadugo para sa pera.”

Natahimik siya at tila may malalim na emosyong dumaan sa kanyang mga mata mula sa siwang ng kanyang maskara.

ANG GABI NG ANIBERSARYO

Sumapit ang aming unang anibersaryo. Para sa isang hindi malamang dahilan, nagpatawag ng isang malaking “Masquerade Gala” si Rafael sa loob ng aming mansyon. Inimbita niya ang mga kilalang tao sa lipunan—kabilang na sina Donya Carmela at Beatrice.

Bago bumaba sa grand hall, nasa loob ako ng aming master’s suite. Nakasuot ako ng isang napakagandang pulang gown na ipinasadya pa niya para sa akin. Kumatok siya at pumasok sa kwarto. Nakasuot pa rin siya ng kanyang malaking maskara at balabal.

“Handa ka na ba, Liana?” tanong niya.

“Opo, Rafael,” nakangiti kong sagot. Ngunit bigla akong nakaramdam ng kaba para sa kanya. “Sigurado ka ba rito? Nandoon sina Beatrice… baka insultuhin ka lang nila.”

Lumapit siya sa akin.

“Isang taon kitang pinagmasdan, Liana. Isang taon kong sinubukan kung tatakas ka, kung mandidiri ka, o kung sasaktan mo rin ako tulad ng ginawa ng iba. Pero ipinakita mo sa akin na ang puso mo ay gawa sa purong ginto.”

Tinitigan niya ako. Dahan-dahan, itinaas niya ang kanyang mga kamay papunta sa kanyang mukha. Hinawakan niya ang makapal at nakakatakot na silicone mask na itinago ang kanyang buong pagkatao.

“R-Rafael… anong ginagawa mo?” nanginginig kong tanong.

Hiniwa niya ang gilid ng maskara at dahan-dahan itong hinubad. Sunod niyang inalis ang mga palaman sa kanyang balikat na nagpapamukha sa kanyang kuba. Tumayo siya nang tuwid, nawala ang kanyang pagkapilay.

Nang tuluyan niyang maalis ang maskara… parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Napasinghap ako at napahawak sa aking bibig. Ang mga luha ko ay biglang bumuhos. Napahagulgol ako sa matinding pagkabigla.

Ang lalaking nasa harap ko ay hindi isang halimaw na puno ng s.ugat at sunog. Siya ay isang napakagwapo, matikas, at perpektong lalaki. Ang kanyang mukha ay makinis, ang kanyang mga mata ay matalas ngunit puno ng pagmamahal, at ang kanyang tindig ay nagpapakita ng lakas ng isang tunay na hari. Siya ang lalaking pangarap ng bawat babae!

“P-Paanong…?” humihikbi kong bulong, pilit na inaabot ang kanyang mukha para siguraduhing totoo siya.

Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay at hinalikan ito.

“Totoo ang aksidente, Liana. Limang taon na ang nakalipas, muntik na akong m.amatay. Ngunit dahil sa yaman ng pamilya ko, nagpagamot ako sa Amerika at gumaling nang buo. Nang bumalik ako, pinili kong magsuot ng maskara. Gusto kong makita kung sino ang mga taong tunay na tapat sa akin, at kung sino ang mga nagnanasa lamang sa aking pera.”

Pinunasan niya ang mga luha ko.

“Nang ibenta ka ng pamilya mo sa akin, gusto kong makita kung anong klaseng babae ka. At pinatunayan mo na ikaw ang nag-iisang reyna na karapat-dapat sa buong imperyo ko.”

ANG PASABOG SA MGA MAPAGMATAAS

Magkahawak-kamay kaming bumaba ng grand staircase. Sa ibaba, naghihintay ang mga bisita. Nang makita kami nina Beatrice at Donya Carmela, agad silang lumapit upang mang-insulto.

“Wow, Liana! Ang kapal naman ng mukha mong magsuot ng ganyang gown habang ang asawa mo ay isang nakakadiring—”

Natigil sa pagsasalita si Beatrice nang makita ang lalaking kasama ko. Nalaglag ang panga niya. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang mukha.

“S-Sino ang lalaking ‘yan?!” nanginginig na tanong ni Donya Carmela, namumutla sa matinding gulat habang tinititigan ang parang diyos na kakisigan ni Rafael. “N-Nasaan na ang asawa mong baboy-ramo?!”

Humarap si Rafael sa lahat, ang boses niya ay dumadagundong sa awtoridad.

“Ako si Rafael Imperial. At hindi ako kailanman naging halimaw. Kayo, Donya Carmela at Beatrice, kayo ang mga tunay na halimaw na nagbenta sa inyong anak para sa pera.”

Natahimik ang buong ballroom. Napasinghap ang mga bilyonaryong bisita. Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang mag-ina. Nagsimulang mangatog ang mga tuhod ni Beatrice nang ma-realize niya na ang lalaking itinaboy niya at ipinasa sa akin ay ang pinakagwapo at pinakamayamang lalaki sa buong Asya!

“H-Hindi! Imposible! Liana, niloloko mo kami!” nagwawalang tili ni Beatrice, namumula sa matinding inggit at pagsisisi. “Dapat sa akin siya ipinakasal! Ako ang paboritong anak!”

“Security,” malamig na utos ni Rafael. “Pinalayas ko na ang mga basurang ito sa buhay ng asawa ko. I-pull out ninyo ang lahat ng natitirang investments sa kumpanya nila. Kunin ninyo ang mansyon nila bukas ng umaga bilang kabayaran sa interes ng utang nila. Gusto ko silang makitang natutulog sa kalsada.”

“HINDI! RAFAEL! LIANA! PARANG AWA NIYO NA!” umiiyak na gumapang si Donya Carmela palapit sa akin. “Anak! Pamilya tayo! Patawarin mo na kami!”

Ngunit tiningnan ko lamang sila nang malamig.

“Wala akong pamilyang handang ipakain ako sa halimaw para iligtas ang kanilang mga sarili.”

Kinakaladkad ng mga guwardiya sina Beatrice at Donya Carmela palabas ng mansyon habang sila ay sumisigaw at nag-aaway sa isa’t isa sa sobrang pagsisisi.

Habang pinapanood silang itapon palabas, niyakap ako ni Rafael nang mahigpit mula sa likuran. Hindi ko na kailangang matakot. Ang lalaking itinuring ng lahat na kasuklam-suklam ay ang lalaking nagbigay sa akin ng pinakamagandang buhay at pag-ibig na kailanman ay hindi ko inasahang makakamit.

MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman husgahan ang isang tao base lamang sa kanyang panlabas na anyo o sa mga bali-balita ng ibang tao. Ang tunay na yaman at kagandahan ng isang nilalang ay nakatago sa kalinisan ng kanyang puso at sa paraan ng kanyang pagmamahal. Ang mga taong mapagmataas at sakim ay laging mahuhulog sa sarili nilang patibong, habang ang mga marunong magtiis at magpakita ng dalisay na kabutihan ay gagantimpalaan ng tadhana nang higit pa sa