AKALA KO MUKHA SIYANG PERA. PERO SA GABI NG KASAL NILA, NALASING SIYA AT UMIYAK: “HANGGANG NGAYON BA, HINDI MO PA RIN ALAM KUNG ANONG SAKRIPISYO ANG GINAWA KO PARA SA’YO?”

Ang Kasal na Sumira sa Buhay Ko

Nakatayo ako sa sulok ng pinakamahal na ballroom sa Maynila, may hawak na isang baso ng whiskey. Pinapanood ko ang babaeng pinakamamahal ko, nakasuot ng isang marangyang designer wedding gown, habang sumasayaw sa gitna ng dance floor.

Siya si Clara, 23 anyos. Ang babaeng pinangakuan kong pakakasalan. Ang babaeng kasama kong nangarap na bubuo kami ng isang simpleng pamilya.

Pero ngayon, hindi ako ang kasayaw niya.

Ang nakahawak sa bewang niya ay si Don Arturo, 60 anyos. Isang bilyonaryo, isang malupit na negosyante, at higit sa lahat… ang sarili kong ama.

Kasuklam-suklam ang tagpo para sa akin. Anim na buwan na ang nakalipas nang biglang ibalik sa akin ni Clara ang engagement ring namin. Wala siyang ibang sinabi kundi, “Pagod na akong maging mahirap, Mateo. Gusto ko ng buhay na hindi mo kayang ibigay.”

Kinabukasan, nalaman ko na lang na nakatira na siya sa mansyon ni Don Arturo—ang tatay kong iniwan kami ng nanay ko noong bata pa ako, ang tatay kong walang ginawa kundi sirain ang buhay ko.

Tumingin ako kay Clara. Nakangiti siya sa mga bisita, pero pamilyar ako sa mga mata niya. Alam kong peke ang ngiting iyon. Pero pinilit kong patigasin ang puso ko. Gold digger, bulong ko sa sarili ko. Ipinagpalit niya ako sa pera ng matandang ‘yan.

Ang Paglalasing sa Reception

Habang lumalalim ang gabi, napansin kong panay ang inom ni Clara ng champagne. Sunod-sunod. Parang gusto niyang lunurin ang sarili niya sa alak para lang kayanin ang paghawak at paghalik sa kanya ng tatay ko.

Nang magpunta si Don Arturo sa mga investors niya para makipag-usap, nakita kong naglakad si Clara papunta sa madilim na balcony ng hotel. Sumuray-suray siya, halatang lasing na lasing.

Sinundan ko siya. Gusto ko siyang saktan gamit ang mga salita. Gusto kong iparamdam sa kanya ang sakit na ginawa niya sa akin.

Binuksan ko ang pinto ng balcony. Nakatayo siya doon, nakahawak sa railing, umiiyak habang nakatingin sa mga bituin.

“Masarap ba, Clara?” malamig kong tanong.

Napatalon siya sa gulat at lumingon sa akin. Ang mga mata niya ay mapula at puno ng luha. Ang mamahaling diamond necklace sa leeg niya ay parang isang kadena.

“Mateo…” bulong niya, nanginginig ang boses.

“Masarap bang maging asawa ng isang bilyonaryo?” pang-iinsulto ko, humahakbang palapit sa kanya. “Ano bang itatawag ko sa’yo ngayon? Mrs. Valderama? O dapat ba… Mama? Ang galing mo rin eh. Para makuha ang pera ng pamilya namin, dumiretso ka sa puno.”

Akala ko sasampalin niya ako. Akala ko magagalit siya.

Pero sa halip, nanghina ang mga tuhod niya. Napakapit siya sa braso ko para hindi siya matumba. Pagkatapos, humagulgol siya. Isang iyak na nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng puso niya—iyak ng isang taong nawalan ng kaluluwa.

“Ganyan ba…” hikbi ni Clara, nakatingala sa akin. “Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin, Mateo? Mukhang pera?”

“Ano pa ba?!” sigaw ko. “Iniwan mo ako para sa tatay kong halos mamatay na sa tanda!”

Hinawakan niya nang mahigpit ang lapel ng suit ko. Tinitigan niya ako sa mata.

“Hanggang ngayon ba, Mateo… hindi mo pa rin alam kung anong ginawa ko para sa’yo?”

Ang Katotohanan

Kumunot ang noo ko. “Anong pinagsasasabi mo?”

Umiling si Clara, tumutulo ang luha, sinisira ang mamahaling makeup niya.

“Anim na buwan na ang nakakalipas… naalala mo nung kinasuhan ka ng Embezzlement sa kumpanyang pinapasukan mo? Nung muntik ka nang makulong ng dalawampung taon dahil may nag-frame sa’yo na nagnakaw ka ng 500 Milyong Piso?”

Natigilan ako. Oo. Naalala ko ‘yun. Gumuho ang mundo ko noon. Pero biglang umurong ang nag-kaso sa akin at nabayaran ang pera. Akala ko, nagka-milagro lang.

“Hindi milagro ‘yun, Mateo,” umiiyak na sabi ni Clara, parang nababasa ang iniisip ko. “Ang tatay mo… si Don Arturo ang nagplano ng lahat. Siya ang nag-frame sa’yo. Siya ang sumira sa pangalan mo.”

Nanlaki ang mga mata ko. “B-Bakit niya gagawin ‘yun? Anak niya ako!”

“Kasi gusto niya akong makuha!” sigaw ni Clara, puno ng galit at sakit. “Nakita niya ako nung bumisita tayo sa opisina niya dati. Gusto niya akong maging trophy wife niya. Tinawag niya ako sa opisina niya at ipinakita ang mga pekeng ebidensya laban sa’yo. Ipinakita niya sa akin ang litrato ng mga hitman na babayad niya para patayin ka sa loob ng kulungan kapag nahatulan ka!”

Napaurong ako. Hindi ako makahinga.

“Sinabi niya sa akin…” pagpapatuloy ni Clara, pumipiyok na ang boses. “Ililigtas ka niya. Buburahin niya ang mga kaso. Bibigyan ka niya ng malinis na buhay. Pero ang kapalit… ibibigay ko sa kanya ang sarili ko. Papatunayan ko raw na mahal kita sa pamamagitan ng pagbebenta ng buhay ko sa kanya.”

Hinampas niya ang dibdib ko habang umiiyak.

“Tingin mo ba gusto ko ‘to, Mateo?! 23 anyos ako! Pinandidirihan ko ang bawat hawak niya sa akin! Pero tiniis ko… tiniis ko lahat kasi mas gugustuhin ko nang maging asawa ng demonyo kaysa makita kang mabulok at mamatay sa kulungan!”

Ang Desisyon

Sa sandaling iyon, parang piniga ang puso ko. Gumuho ang mundo ko. Ang babaeng kinamuhian ko, ininsulto ko, at tinawag kong mukhang pera… ay ang babaeng nag-alay ng buong buhay niya, ng kabataan niya, at ng dangal niya para lang manatili akong buhay.

Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, tumulo ang mga luha ko.

Niyakap ko si Clara. Niyakap ko siya nang napakahigpit, na parang ayaw ko na siyang bitawan pa.

“I’m sorry…” bulong ko sa buhok niya habang umiiyak ako. “I’m so sorry, Clara. Ang tanga-tanga ko. Napakatanga ko.”

Napaiyak siya sa dibdib ko. “Mateo, takot na takot ako. Ayoko na… gusto ko nang mamatay…”

Biglang bumukas ang pinto ng balcony.

Nakatayo doon si Don Arturo. Madilim ang mukha, nanlilisik ang mga mata. May kasama siyang dalawang malalaking bodyguard.

“Anong ginagawa niyong dalawa?!” sigaw ng tatay ko. “Clara! Lumapit ka dito! Asawa na kita!”

Nanigas si Clara sa takot at akmang bibitaw sa akin para lumapit sa matanda. Pero hinawakan ko nang mahigpit ang kamay niya. Inilagay ko siya sa likod ko.

Tinignan ko si Don Arturo. Ang lalaking dapat ay nagpoprotekta sa akin, pero siya pa ang sumira sa buhay namin.

“Hindi siya pupunta sa’yo,” matigas kong sabi.

Tumawa si Don Arturo. “Wala kang magagawa, Mateo. Akin na siya. Ako ang batas sa pamilyang ‘to!”

“Batas mo ang mukha mo,” sigaw ko. Kinuha ko ang isang mabigat na glass vase mula sa mesa sa balcony at ibinato ko ito sa direksyon nila. Nabasag ito sa pader, na naging dahilan para mapayuko ang mga bodyguards.

Sa pagkakataong iyon, hinila ko si Clara.

“Takbo!” sigaw ko.

Tumakbo kami pababa ng fire exit. Rinig namin ang sigawan ng mga security guard at ang galit na utos ni Don Arturo. Hubad-paa na si Clara, bitbit ang mabigat na laylayan ng kanyang wedding gown, pero hindi kami huminto.

Narating namin ang basement parking. Isinakay ko siya sa luma kong sasakyan at mabilis na pinaharurot ito palabas ng hotel, papalayo sa pera, sa kapangyarihan, at sa demonyong ama ko.

Sa loob ng sasakyan, habang bumibiyahe kami sa madilim na kalsada papalayo sa Maynila, tinignan ko si Clara. Magulo ang buhok niya, sira na ang gown niya, at umiiyak pa rin siya—pero ngayon, may kasama nang ngiti.

Hinalikan ko ang kamay niya.

“Hindi ko alam kung saan tayo pupunta, o kung paano tayo mabubuhay,” sabi ko sa kanya. “Pero pangako, hinding-hindi na kita hahayaang iligtas ako mag-isa. Simula ngayon, ako naman ang magpoprotekta sa’yo.”

Sumandal si Clara sa balikat ko, at sa unang pagkakataon matapos ang anim na buwan… nakita ko ulit ang tunay na ngiti ng babaeng mahal ko.