ANG WALANG HIYANG ASAWA NA NAGDALA PA NG KABIT SA LIBING NG KANYANG SARILING ASAWA—NGUNIT NANG BASAHIN NG ABUGADO ANG HULING TESTAMENTO, TULUYANG GUMUHO ANG KANYANG MUNDO NANG MALAMAN NA ANG PATAY NA ASAWA AY NAG-IIWAN NG ISANG NAKATATAKOT AT PERPEKTONG HIGANTI!
Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Carla (ang pamangkin at tanging tapat na tagapag-alaga ng yumaong bilyonaryo). Si Marco, ang aking tiyuhin sa pamamagitan ng kasal, ay pumanaw kamakailan sa isang misteryosong sakit. Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ay ang asal ng kanyang sariling asawa—si Vanessa, na dalawampu’t limang taong gulang din, na walang hiya at hayagang nagdala ng kanyang kabit na si Raymond sa loob mismo ng lamay at libing!
Naganap ang huling araw ng burol sa isang eksklusibong chapel sa Forbes Park. Puno ang paligid ng mga kamag-anak at sikat na negosyante. Sa halip na magluksa, si Vanessa at ang kabit nitong si Raymond ay nakasuot ng makukulay na damit, nagtatawanan, at hayagang nagpapakita ng kaligayahan sa harap ng kabaong ni Marco, habang minamaliit pa ako at sinasabing wala akong mapapala sa yaman ng pamilya.
“Oh, Carla, tanggapin mo na ang pagkatalo,” mapang-uyam na bulong ni Vanessa habang nakahawak sa braso ni Raymond. “Patay na ang asawa ko, at sa akin na mapupunta ang buong Montecillo Empire. Wala kang makukuha kahit isang sentimo!”
Yumuko ako, pinunasan ang aking mga luha, at hindi sumagot. Ang hindi nila alam, hawak ko ang isang lihim na sulat na ipinagbilin sa akin ni Marco bago ito malagutan ng hininga.
Sumapit ang oras ng pagbasa ng huling testamento sa malaking conference room ng kumpanya. Dumating si Vanessa at si Raymond na may dalang mga champagne glasses, handang magdiwang. Ang kilalang abugado ng pamilya, si Atty. Salazar, ay pumasok suot ang isang seryoso at malamig na mukha, bitbit ang isang lumang lumang itim na briefcase.
“Simulan na natin ang pagbasa ng huling testamento ng yumaong Don Marco Montecillo,” malakas at mabigat na boses ni Atty. Salazar ang umalingawngaw sa tahimik na silid.
Nagsimulang basahin ang mga unang pahina. Namutla si Vanessa habang nakikinig sa mga sugnay ng dokumento.
(Gustong malaman ang nakakagulat at nakatutulig na mga kondisyon sa huling testamento na nagpabagsak kay Vanessa sa sahig sa tindi ng kahihiyan at pagkawala ng lahat ng yaman? I-click ang link sa unang comment sa ibaba para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
Nagpatuloy sa pagbasa si Atty. Salazar habang tinitingnan nang may pag-uyam si Vanessa.
“Ika-apat na sugnay,” wika ng abugado. “Dahil napatunayan sa pamamagitan ng mga pribadong imbestigador at mga dokumento na ang asawa kong si Vanessa ay nagtaksil at nagdala pa ng kabit sa aking burol, ipinapahayag ko ngayon na ang 100% ng aking bilyon-bilyong ari-arian, kumpanya, at mansyon ay HINDI mapupunta kay Vanessa kahit isang sentimo! Sa halip, ang lahat ay ibinibigay ko sa aking pamangkin na si Carla.”
Suminghap ang buong silid! Nawalan ng kulay ang mukha ni Vanessa. Nabitawan niya ang baso ng champagne sa sahig at nabasag ito nang malakas.
“H-Hindi ‘yan maaari!” sigaw ni Vanessa habang tumatayo at nanginginig ang buong katawan. “Peke ang testamentong ‘yan! May karapatan ako bilang asawa!”
Ngunit hindi natapos doon ang pasabog ni Marco. Kinuha ni Atty. Salazar ang isa pang dokumento at isang USB flash drive.
“At para sa iyo, Vanessa,” malamig na pagpapatuloy ng abugado, “may huling regalo ang iyong yumaong asawa. Ang mga kasunduan sa negosyo at mga utang na pinirmahan mo nang palihim kasama ang iyong kabit na si Raymond para takasan ang kumpanya ay nakarehistro na bilang krimen sa hukuman.”
Sabay na bumukas ang pinto ng silid, at pumasok ang mga ahente ng National Bureau de Investigation (NBI).
“Vanessa at Raymond, arestado kayo sa kasong frustrated homicide (dahil sa paglalagay ng mabagal na lason sa gamot ni Marco noon) at estafa!” sigaw ng pinuno ng mga pulis.
Huli na para tumakas. Si Vanessa ay humagulgol, lumuhod, at nagmamakaawa, ngunit pilit siyang kinaladkad palabas ng mga pulis kasama ang kanyang kabit. Ang araw na akala nila ay magiging tagumpay ng kanilang kasakiman ay naging araw ng pinakamatinding bangungot.
Naupo ako sa silya sa tabi ng abugado, huminga nang malalim, at tinanggap ang responsibilidad na iniwan sa akin ng aking tiyuhin. Natutunan ko na ang isang taong nagmamahal nang tapat ay hindi kailanman matatalo sa huli, at ang kasamaan ay laging may katapusan sa harap ng perpektong katarungan.