TITLE: «GALIT NA GALIT AKO SA KANYA… PERO BAKIT ANG PUSO KO PA RIN ANG KUSA NANG TUMITIGIL PARA SA LALAKING ITO?» — ANG KWENTO NG ISANG MAPANLINLANG NA PAG-IBIG AT ISANG LIHIM NA NAKARAAN NA DUMUROG SA AMING MGA PUSO!
(Isang kwento ng matinding poot, paghihiganti, at isang pag-ibig na hinding-hindi mapipigilan ng kahit anong galit! Basahin hanggang dulo upang malaman ang nakakapanindig-balahibong rebelasyon sa Comments!)
Ako si Katy, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Para sa akin, ang buhay ay isang laro kung saan ang may pinakamalakas na apak ang siyang nananalo. Bilang isang matagumpay na creative director sa isang sikat na advertising agency sa Makati, pinaghirapan ko ang bawat pulgada ng aking tagumpay. Wala akong pinagkakatiwalaan maliban sa sarili ko.
Ngunit ang lahat ng aking pag-iingat ay gumuho sa isang iglap nang dumating siya—si Zack, dalawampu’t pitong (27) taong gulang, ang bagong CEO ng aming kumpanya. Siya ay mayroong matatalim na kulay-abo na mga mata, isang malamig na ngiti, at isang ugali na ubod ng kayabangan.
Simula pa lamang ng aming pagkikita, naging mortal na magkaaway na kami. Pinahiya niya ako sa harap ng Board of Directors, tinanggalan ng proyekto, at palaging pinupuna ang bawat galaw ko.
Sinabi ko sa sarili ko: «Isinusumpa ko… kinasusuklaman ko ang lalaking ito ng buong-buo kong kaluluwa!»
Ngunit hindi ko inaasahan na ang poot na iyon ay magiging isang nakakabaliw na bitag ng tadhana.
Ang Lihim sa Likod ng Malamig na Mukha
Isang gabi, nag-overtime ako sa opisina. Umuulan nang malakas sa labas, at bumagsak ang kuryente sa buong gusali. Habang naglalakad ako sa madilim na hallway habang may bitbit na flashlight, narinig ko ang isang pamilyar at masakit na boses na nagmumula sa bukas na pinto ng opisina ni Zack.
Nagtago ako sa gilid ng pinto upang makinig. Kausap niya ang kanyang doktor sa telepono.
“Wala na akong pakialam sa sakit ko, Doc,” malamig na sabi ni Zack, ngunit nanginginig ang kanyang boses. “Kailangan ko lang matapos ang kumpanyang ito at ibigay kay Katy ang lahat ng nararapat sa kanya bago ako mawala… Oo, alam kong anim na buwan na lang ang natitira sa buhay ko. Huwag mo nang sabihin sa kanya.”
BAM.
Parang binagsakan ng langit ang aking ulo. Nabitawan ko ang maliit na payong na hawak ko.
Sakit? Anim na buwan na lang?!
Agad na lumabas si Zack mula sa opisina. Nagkatitigan kaming dalawa sa dilim. Ang malamig at mayabang na CEO ay nawala; ang nakatayo sa harap ko ay isang lalaking basang-basa ng pawis, maputla, at puno ng takot na baka narinig ko ang kanyang sikreto.
“Katy… anong ginagawa mo rito?” mahina at nangangatal niyang tanong.
Hindi ako nakapagsalita. Doon ko nalaman ang dahilan kung bakit niya ako pinapahirapan noon. Lahat ng pag-aaway namin, lahat ng pagpuna niya—ito ay upang palakasin ako, upang turuan akong pamunuan ang kumpanya nang mag-isa kapag wala na siya. Lahat ng galit ko ay biglang gumuho, pinalitan ng isang napakatinding kirot sa aking dibdib.
Ang Pagsabog ng Damdamin sa Gitna ng Ulan
Nang gabing iyon, hinila ko siya pabalik sa kanyang opisina. Kinuha ko ang first aid kit at pilit na ginamot ang nanginginig niyang mga kamay. Habang ginagawa ko iyon, hindi ko na mapigilan ang pag-agos ng aking mga luha.
“Bakit mo ginawa ‘to, Zack?!” humahagulgol kong tanong, hinampas ko ang kanyang dibdib. “Bakit kailangan mong maging demonyo sa paningin ko para lang protektahan ako?! Bakit hindi mo sinabi sa akin?!”
Tinitigan ako ni Zack nang may matinding pagmamahal sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mukha, pinunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang nanginginig na hinlalaki.
«Dahil takot akong mahalin mo ako, Katy…» pabulong niyang sabi, basag ang boses. «Ayokong iwan kita sa huli na umiiyak para sa akin. Kinasusuklaman mo na ako noon, kaya naisip ko na mas mabuti pang kamuhian mo ako hanggang sa huli… para hindi mo maramdaman ang sakit ng pagkawala ko.»
Nang marinig ko ang mga salitang iyon, ang aking utak ay nagsasabing lumayo, na huwag kong itali ang aking sarili sa isang taong malapit nang mamatay. Ngunit ang aking puso… ang aking puso ay tumangging sumunod.
Hinawakan ko ang kuwarto ng kanyang damit at hinila ko siya palapit sa akin. At sa gitna ng kadiliman at pag-ulan, hinalikan ko siya—isang halik na puno ng galit, luha, at wagas na pagmamahal.
“Ayokong kamuhian ka, Zack…” umiiyak kong bulong laban sa kanyang mga labi. “Kahit alam kong maikli na lang ang oras mo… pinipili ko pa rin ikaw. Kahit alam kong masakit… ikaw pa rin ang gusto kong makasama.”
Ang Himala ng Pag-ibig
Lumipas ang ilang buwan. Hindi naging madali ang aming paglalakbay. Hinarap namin ang chemotherapy, ang sakit, at ang takot sa kamatayan nang magkasama. Ibinuhos ko ang bawat segundo ng aking buhay upang mahalin siya nang higit pa sa kaya niyang intindihin.
At sinasabi nga nila na ang pag-ibig ay may kapangyarihang gumawa ng milagro.
Isang taon makalipas ang takdang taning ng doktor, nakatayo kami ni Zack sa ilalim ng araw sa isang dalampasigan sa Palawan. Suot ko ang isang puting bestida, at siya… ay nakangiti nang malusog, may kulay na ang kanyang mga pisngi, at hawak ang aking mga kamay nang walang panginginig.
Ayon sa huling check-up niya, ang kanyang sakit ay pumasok sa isang total remission—isang bihirang milagro na ikinamangha ng mga doktor.
Niyakap niya ako nang mahigpit habang pinapanood namin ang paglubog ng araw.
“Salamat sa hindi pagsuko sa akin, Katy,” bulong niya sa aking tainga.
Ngumiti ako at isinandal ang aking ulo sa kanyang dibdib, kung saan naririnig ko ang malakas at malusog na pagtibok ng kanyang puso.
“Sabi ko nga sa’yo noon… kahit galit na galit ako sa’yo sa simula, hinding-hindi na mapipigilan ng isip ko ang pinili ng aking puso.”
👇 [I-click ang Link sa ibaba para basahin ang buong detalye at ang nakakagulat na dugtong ng kwentong ito sa Comments!] 👇