Narito ang pagpapatuloy at pagtatapos ng kuwento:
“Mahilig kayong magbasa?” tanong ni Bianca habang sinusuri ang mga libro.
Lumingon si Samuel habang nagpapakulo ng tubig sa maliit na kalan. “Pampalipas-oras lang. Masarap matuto ng mga bagay na akala ng marami ay para lang sa mga nasa siyudad.”
Ngumiti si Bianca, ngunit habang papalapit siya sa mesa upang ilapag ang kanyang bag, nahagip ng kanyang paningin ang isang bagay na nakasandal sa pinakasulok ng estante—isang lumang picture frame na gawa sa kahoy.
Nang titigan niya ito nang maigi, biglang huminto ang tibok ng kanyang puso.
Nanlamig ang kanyang mga kamay. Namutla siya at halos mawalan ng balanse.
Sa larawan ay may dalawang lalaking magkatabi, nakasuot ng pormal na kasuotan habang hawak ang isang blueprint ng malaking lupain. Ang isang lalaki ay bata pa, ngunit malinaw ang mukha—si Samuel.
At ang lalaking katabi nito, nakangiti nang mayabang habang nakapulupot ang braso sa balikat ni Samuel, ay walang iba kundi ang kanyang sariling ama—si Don Roberto Ilustre.
Sa ibaba ng larawan ay may nakaukit na pirma at maikling dedikasyon:
“Para sa aking pinakamatalinong kasosyo at kapatid sa pangarap, Samuel. Mula kay Roberto.”
“May problema ba, Bianca?” marahang tanong ni Samuel habang may dalang dalawang tasang mainit na kape.
Lumingon si Bianca, nanginginig ang boses. “S-sino ka ba talaga?”
Napansin ni Samuel ang tinititigan ng dalaga. Hindi nagbago ang maamong ekspresyon sa kanyang mukha. Ibinaba niya ang mga tasa sa mesa, huminga nang malalim, at naupo sa lumang upuan.
“Matagal ko nang kilala ang apelyido mo, Bianca. Pagkakita ko pa lang sa sticker ng subdivision sa kotse mo kanina, alam ko na kung sino ka,” mahinahong sabi ng lalaki.
Halos labing-limang taon na ang nakalipas. Si Samuel ay isa palang dating agricultural engineer at orihinal na kasosyo ng ama ni Bianca. Sila ang magkasamang bumuo ng konsepto ng malalaking eco-farm at land developments na nagpayaman nang husto sa pamilya Ilustre ngayon.
Ngunit nang maging matagumpay ang proyekto, nilinlang ni Roberto si Samuel. Pinalitan ang mga kontrata, inangkin ang lahat ng patent at lupain, at pinalabas na si Samuel ang naglustay ng pondo. Nawalan si Samuel ng pera, karangalan, at mga ari-arian. Sa halip na magalit o maghiganti sa pamamagitan ng karahasan, pinili niyang mamuhay nang payapa sa maliit na bahagi ng lupang natira sa kanya sa Batangas—nagtatanim, nag-aaral, at tumutulong sa kapwa magsasaka.
“Bakit… bakit mo ako tinulungan?” maluha-luhang tanong ni Bianca. “Alam mo kung kaninong anak ako. Galit ka ba sa amin? Sasaktan mo ba ako?”
Bahagyang ngumiti si Samuel, isang ngiting puno ng pait ngunit may malalim na kapayapaan.
“Hinding-hindi, Bianca. Hindi kasalanan ng anak ang pagkukulang o kasakiman ng magulang,” wika ni Samuel. “Kung tutugunin ko ang ginawa ng tatay mo gamit ang galit at paghihiganti, magiging katulad lang din ako ng sumira sa akin. Ang lupang tinatapakan natin ngayon ay sapat na para mabuhay ako nang marangal. Ang konsensya ay hindi nabibili ng yaman.”
Nang gabing iyon, hindi mapigilan ni Bianca ang umiyak habang pinagmamasdan ang payak na pamumuhay ng taong ninakawan ng kanyang sariling pamilya. Naisip niya ang lahat ng karangyaan sa Maynila—ang mamahaling sasakyan, mga alahas, at ang marangyang mansyon—na nakatayo pala sa pundasyon ng pagsira sa isang mabuting tao.
Kinaumagahan, nang tumila ang ulan, dumating ang hiniram na mekaniko ni Samuel mula sa karatig-bayan at naayos ang kotse ni Bianca.
Bago sumakay sa kotse, inilabas ni Bianca ang kanyang pitaka upang mag-abot ng malaking halaga bilang kabayaran, ngunit marahang itinulak pabalik ni Samuel ang kanyang kamay.
“Iuwi mo na ‘yan, hija. Ang hiling ko lang, maging mas mabuti kang tao kaysa sa mga nauna sa ‘yo.”
Pagbalik ni Bianca sa Maynila, hindi na siya ang dating dalagang nakatuon lamang sa luho at tagumpay. Hinarap niya ang kanyang ama dala ang larawan. Bagamat matigas ang loob ni Don Roberto noong una, ang katotohanang ibinunyag ng anak ay nagbukas ng sugat na matagal nitong ibinaon sa konsensya.
Hindi nagtagal, gumawa si Bianca ng paraan sa loob ng kompanya upang ilipat ang legal na titulo ng mga lupain pabalik sa kooperatiba ng mga magsasaka sa Batangas—sa pangunguna ni Samuel.
Ang nasirang kotse sa liblib na daan ay hindi pala isang aksidente, kundi isang pagtatagpo na nagtuwid sa isang lumang kasalanan at nagbago sa takbo ng kanyang buhay magpakailanman.