“ANONG BAHAGI NG KATAWAN NG TAO ANG LUMALAKI NANG ANIM HANGGANG PITONG BESES KAPAG NAA-AROUSE?”

Pagkatapos ng klase, sinadya kong magbagal.

Nagligpit ako ng notebook.

Inayos ko ang ballpen.

Tiningnan ko pa ang ilalim ng upuan kahit alam kong wala naman akong nahulog.

Umaasa akong baka kapag umabot ako ng kalahating oras, makalimutan ni Dr. Adrian na pinapunta niya ako sa office.

Hindi nangyari.

Paglabas ko ng classroom, naroon si Mika sa hallway.

Nakatingin siya sa akin na parang may lamay.

“Good luck.”

“Para saan?”

“Sa buhay mo.”

“Mika.”

“May bilin ka ba sa pamilya mo?”

Sinamaan ko siya ng tingin.

Tumawa siya at tumakbo palayo bago ko siya mahampas ng notebook.

Huminga ako nang malalim saka naglakad papunta sa faculty building.

Ang office ni Dr. Adrian ay nasa dulo ng corridor.

Kumatok ako nang dalawang beses.

“Come in.”

Napakakalmado ng boses.

Mas nakakatakot.

Pumasok ako.

Nasa likod siya ng desk, nakatingin sa laptop. Nakasuot pa rin ng puting long sleeves na nakatiklop hanggang siko.

May dalawang tasa ng kape sa mesa.

Napatingin ako.

Hindi ko napigilan.

“Doc, may bisita po kayo?”

“Hindi.”

“Dalawa ang kape.”

“Yung isa para sa estudyanteng mukhang matutulog habang nakatayo.”

Tumahimik ako.

Inilapit niya sa akin ang tasa.

“Upo.”

Umupo ako.

Hindi niya agad binanggit ang ginawa ko sa classroom.

Sa halip, binuksan niya ang research paper ko.

“Page six.”

Agad akong napatuwid.

Ano na naman?

Itinuro niya ang isang paragraph.

“May mali rito.”

Lumapit ako para tingnan.

At bago ko pa mabasa nang buo, sinabi niya.

“Kinopya mo sa previous draft.”

“Ha?”

“Parehong pareho. Pati typo.”

Napalunok ako.

Nahuli.

“Doc, technically hindi naman plagiarism kung sarili kong paper ang kinopya ko.”

Tumingin siya sa akin.

Iyon lang.

Isang tingin.

“Joke lang po.”

Bumalik ako sa upuan.

Tahimik siyang nag type ng ilang corrections.

Akala ko iyon lang ang pag uusapan namin.

Hanggang sa bigla niyang sinabi.

“Camille.”

“Po?”

“Yung sinabi mo kanina.”

Nagsimulang uminit ang tenga ko.

“Alin po doon?”

“Marami ka bang sinabi?”

Napatingin ako sa kisame.

“Doc, pwede po bang magkunwari tayong walang nangyari?”

“Hindi.”

“Ang sama.”

“Ikaw ang nagsimula.”

Tumahimik ako.

Pagkatapos ay narinig ko siyang bahagyang tumawa.

Napalingon ako agad.

Hindi iyong ngiti niya sa classroom na parang may balak mang asar.

Totoong tawa iyon.

Mahina lang.

Pero…

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

At iyon ang problema.

Dahil sa puntong iyon, hindi ko pa alam na mas magiging komplikado ang lahat.

Sobra.

Simula noon, mas naging mahigpit si Dr. Adrian sa akin.

At hindi ko alam kung parusa ba iyon o talagang malas lang ako.

“Camille, mali ang dosage.”

“Camille, ulitin mo.”

“Camille, bakit wala kang reference?”

“Camille.”

“Camille.”

“Camille.”

Sa sobrang dalas kong marinig ang pangalan ko mula sa bibig niya, minsan naiisip kong baka sa panaginip tatawagin pa rin niya ako para mag revise.

Isang gabi, halos alas nuwebe na at kami na lang ang natira sa research room.

Nakaupo ako sa harap ng computer.

Siya naman ay nasa kabilang mesa.

Tahimik.

May malakas na ulan sa labas.

Biglang namatay ang ilaw.

Napatalon ako.

“Doc?”

“Nandito lang ako.”

“Alam ko po.”

“Eh bakit parang malapit ka nang umiyak?”

“Hindi ako takot sa dilim.”

May kumulog.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Narinig ko ang mahina niyang tawa.

“Talaga?”

“Doc, professional setting po ito.”

“Ikaw ang nagsabing hindi ka takot.”

“Pati naman thunder may personal issue sa akin.”

Binuksan niya ang flashlight ng cellphone niya.

Tumayo siya.

“Halika.”

“Saan?”

“Sa hallway. May emergency lights doon.”

Sumunod ako.

Habang naglalakad kami, sobrang dilim sa pagitan ng dalawang corridor.

Biglang may kumulog ulit.

Hindi ko napansin na napakapit ako sa manggas niya.

Pareho kaming tumigil.

Dahan dahan akong tumingin sa kamay ko.

Pagkatapos sa mukha niya.

Agad akong bumitaw.

“Reflex lang.”

“Sure.”

“Medical reflex.”

“May diagnosis ba iyon?”

“Nakakainis kayo.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

Pero sa loob ko…

Hindi ko maintindihan.

Bakit parang mas malakas pa sa kulog ang tibok ng dibdib ko?

Ilang buwan ang lumipas.

Unti unting naging normal ang kakaibang relasyon namin.

Hindi kami close.

Hindi rin kami distant.

Parang may invisible na linya sa pagitan namin na pareho naming alam na hindi dapat tawirin.

At siguro dahil doon, naging komportable ako.

Minsan binibigyan niya ako ng pagkain kapag hindi ako nakakakain.

Minsan ako naman ang nag iiwan ng kape sa desk niya.

Walang thank you.

Walang note.

Pero lagi niyang inuubos.

Isang araw, may bagong resident doctor na sumali sa department.

Si Dr. Marco Santos.

Friendly.

Madaldal.

At higit sa lahat…

Mahilig akong kulitin.

“Camille, lunch tayo.”

“Libre mo?”

“Oo.”

“Game.”

Mula sa likod, may malamig na boses.

“May deadline ka.”

Lumingon kami.

Nakatayo si Dr. Adrian sa pintuan.

Tumingin ako sa kanya.

“Bukas pa po.”

“Pwede mong tapusin ngayon.”

Tumingin si Marco sa akin.

Tumingin ako kay Marco.

Pagkatapos kay Adrian.

“Doc, gutom po ako.”

“May cafeteria.”

“Libre ni Doc Marco.”

“May allowance ka.”

Napakunot ang noo ko.

Ano ba naman iyon?

Humalakhak si Marco.

“Adrian, hindi mo ba siya pinapakain?”

Hindi sumagot si Adrian.

Ako naman…

Biglang may pumasok na kakaibang ideya sa utak ko.

Hindi kaya…

Nagseselos?

Agad kong pinagalitan ang sarili ko.

Camille, tigilan mo.

Hindi umiikot sa iyo ang mundo.

At lalong hindi umiikot sa iyo ang isang lalaking halos lahat ng nurse sa hospital ay may crush.

Kaya sumama ako kay Marco.

Pagbalik namin mula lunch, may isang paper bag sa desk ko.

Tinapay.

At kape.

Walang pangalan.

Pero alam ko kung kanino galing.

Dahil walang ibang bumibili ng kape na halos walang asukal pero may sobrang daming yelo.

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

“Delikado na,” bulong ni Mika sa tabi ko.

“Ano?”

“Yung ngiti mo.”

“Anong problema?”

“Mukha kang tanga.”

Hinampas ko siya ng paper bag.

Dumating ang araw ng research presentation.

Halos manginig ang mga kamay ko bago umakyat sa stage.

Sanay akong madaldal.

Sanay akong sumagot nang walang filter.

Pero iba kapag nasa harap mo ang panel at nakasalalay sa presentation ang halos isang taon mong trabaho.

Nasa harap si Dr. Adrian.

Hindi siya nakangiti.

Pero bago ako magsimula, bahagya siyang tumango.

Isang simpleng galaw.

Hindi ko alam kung bakit sapat na iyon.

Nagsimula ako.

Una, mabilis.

Tapos bumagal.

May tanong mula sa panel.

Nasagot ko.

May mas mahirap pang follow up.

Sandali akong natahimik.

Tumingin ako sa slides.

Tumingin sa audience.

At sumagot.

Pagkatapos ng halos apatnapung minuto, natapos din.

Lumabas ako ng conference room na parang nawalan ng kaluluwa.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto.

Lumabas si Dr. Adrian.

“Tapos na.”

“Ano po?”

“Passed.”

Hindi ako nakagalaw.

“Talaga?”

“Oo.”

“Doc, huwag niyo akong lokohin.”

“Bakit kita lolokohin?”

Bigla akong napatalon.

“Yes!”

Niyakap ko si Mika.

Niyakap ko si Marco na napadaan.

Niyakap ko pa ang janitor na nagulat.

Paglingon ko kay Adrian…

Tumigil ako.

Parang gusto kong gawin din sa kanya.

Pero siyempre hindi.

Kaya itinayo ko na lang ang dalawang kamay ko sa harapan.

“Virtual hug na lang po.”

Natawa siya.

At doon ko napansin.

May kakaiba sa tingin niya.

Hindi tulad ng dati.

Hindi propesor sa estudyante.

Hindi adviser sa researcher.

Parang…

Hindi ko tinapos ang isip.

Ayokong mauna.

Pagkatapos ng graduation, nagbago ang lahat.

Hindi na ako estudyante niya.

Hindi na rin niya kailangang tawagin akong “Miss Reyes” kapag galit.

Nag residency ako sa isang hospital sa Makati.

Siya naman ay nanatili sa university hospital.

Hindi kami nagkikita araw araw.

Noong una, akala ko magiging okay lang.

Mas tahimik ang buhay.

Walang taong nagsasabing mali ang grammar ko sa research paper.

Walang nag uutos na kumain ako nang maayos.

Walang malamig na boses na nagsasabing “Camille” kapag may ginagawa akong kalokohan.

Dapat masaya ako.

Pero tuwing may nakikita akong kape na halos walang asukal…

Naiisip ko siya.

Nakakainis.

Isang gabi, pagod akong lumabas ng hospital pagkatapos ng duty.

Umulan.

Wala akong payong.

Nakatayo ako sa ilalim ng awning habang naghihintay ng ride.

May humintong sasakyan sa harap.

Bumaba ang bintana.

Si Adrian.

“Sumakay ka.”

Napakurap ako.

“Doc?”

“Hindi na kita estudyante.”

“Alam ko.”

“Then stop calling me Doc.”

Mas lalo akong nataranta.

“Ano pong itatawag ko?”

“Adrian.”

Hindi ko agad nasabi.

Parang bawal.

Parang may batas.

“Subukan mo.”

“Adrian.”

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay tumingin sa harap.

“Again.”

“Ha?”

“Nothing.”

Sumakay ako.

Hindi ko alam kung kailan kami nagsimulang magkita nang mas madalas.

Hindi rin niya yata alam.

Una, kape lang.

Sunod, dinner.

Minsan hatid.

Minsan sundo.

Walang label.

At iyon ang pinaka nakakainis.

Isang gabi, nasa isang maliit kaming café sa Quezon City.

Tahimik siyang umiinom.

Ako naman ay kinakalikot ang straw ko.

Hindi ko na napigilan.

“Ano ba tayo?”

Nabulunan siya.

Napangiti ako.

Sa wakas, ako naman.

“Ulitin mo.”

“Ano ba tayo?”

“Camille…”

“Don’t Camille me. Adult na ako.”

“Alam ko.”

“Then answer.”

Matagal siyang tumahimik.

Pagkatapos ay inilapag niya ang tasa.

“Gusto kita.”

Nawala ang lahat ng script sa utak ko.

Ha?

“Since when?”

“Matagal na.”

“Matagal gaano?”

Tumingin siya sa akin.

“Enough para mahirapan akong sabihin.”

Nag init ang mukha ko.

Pero may isang bagay akong kailangang itanong.

“Noong student pa ako?”

Hindi siya umiwas.

“May nararamdaman na ako. Pero wala akong ginawa.”

Tumango ako.

Iyon ang sagot na gusto kong marinig.

Hindi dahil gusto kong gawing dramatic.

Kundi dahil importante.

“Good.”

“Good?”

“Kung nanligaw ka noon, ire-report kita.”

Napatawa siya.

“Bastos.”

“Responsible.”

“Same thing sometimes.”

At doon…

Sa pinaka ordinaryong café.

Walang violin.

Walang ulan sa bintana.

Walang biglang slow motion.

Doon nagsimula ang totoong relasyon namin.

Hindi naging madali.

Siyempre hindi.

Pareho kaming matigas ang ulo.

May araw na nag aaway kami dahil late siya.

May araw na ako naman ang hindi nag rereply dahil duty.

Minsan gusto niyang kontrolado lahat.

Minsan ayoko namang magpatalo.

“Camille, matulog ka.”

“May chart pa ako.”

“Three hours ka lang natulog.”

“Doctor ka ba?”

Tumingin siya sa akin.

Napahinto ako.

“Okay, mali ang tanong.”

May pagkakataon ding nag selos ako.

May conference siya sa Cebu.

May babaeng doktor na sobrang close sa kanya sa mga litrato.

Hindi ako nagtanong.

Nag silent treatment ako.

Mas mature raw iyon.

Hindi pala.

Pagbalik niya sa Manila, dumiretso siya sa condo ko.

“Anong problema?”

“Wala.”

“Camille.”

“Wala nga.”

“Bakit parang gusto mo akong itapon sa balcony?”

“Mainit lang.”

“May aircon.”

“Adrian!”

Ngumiti siya.

“Ayan.”

“Ano?”

“Yan ang totoong problema.”

Tinapon ko sa kanya ang unan.

At doon ko nalaman na pinsan pala niya ang babaeng doktor.

Gusto kong lamunin ng sahig.

Hindi niya ako tinigilan sa pang aasar nang halos dalawang linggo.

Isang taon ang lumipas.

Pagkatapos dalawa.

Unti unti kaming naging bahagi ng araw araw ng isa’t isa.

Nakilala niya si Mama.

Na agad siyang tinanong.

“Kailan ang kasal?”

Halos malaglag ang kutsara ko.

“Ma!”

“Ano?”

“First dinner niyo pa lang!”

Tumingin si Mama kay Adrian.

“Matanda na kayo pareho.”

“Ma!”

Kalmadong sumagot si Adrian.

“Pinag iisipan ko na po.”

Napatigil ako.

“Ano?”

Ngumiti si Mama.

Ako lang ang hindi makahinga.

Pag uwi namin, hindi ko siya tinigilan.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Wala.”

“Adrian.”

“Nothing.”

“Don’t Adrian me.”

Ginaya niya ako.

Napairap ako.

Wala akong napala.

Isang Sabado, sinabi niyang sasamahan ko raw siya sa university.

“Weekend.”

“May kukunin lang ako.”

“Pwede namang Monday.”

“Today.”

“Ang controlling mo.”

“Yes.”

Pagdating namin sa campus, halos walang tao.

Dinala niya ako sa lumang lecture hall.

Pamilyar.

Sobrang pamilyar.

Doon.

Sa mismong classroom kung saan tinanong niya ako tungkol sa pupil ng mata.

Napatawa ako.

“Bakit tayo nandito?”

“Tumayo ka doon.”

“Ha?”

“Sa dati mong upuan.”

Sumunod ako.

Tumayo siya sa harap.

Parehong lugar.

Parehong tao.

Ibang panahon.

Tumingin siya sa akin.

“Miss Reyes.”

Napangiti ako.

“Yes, Doc?”

“Anong bahagi ng katawan ang lumalaki nang anim hanggang pitong beses kapag na-stimulate?”

Tinakpan ko ang mukha ko.

“Adrian, seriously?”

“Pupil.”

“Alam ko na.”

“Good.”

Lumapit siya.

May kinuha siyang maliit na kahon mula sa bulsa.

Nawala ang ngiti ko.

Hindi.

Hindi maaari.

“Adrian…”

Lumuhod siya.

At bigla akong natahimik.

Hindi ko narinig ang aircon.

Hindi ko narinig ang mga ibon sa labas.

Wala.

Siya lang.

“Camille, ilang taon kitang kinorek sa grammar, research, clinical decisions, at kung ano ano pang bagay.”

Napangiti ako kahit nangingilid ang luha.

“Pero may isang bagay akong ayokong itama.”

“Ano?”

“Yung araw na pinili kita bilang student.”

Huminga siya.

“Best bad decision of my life.”

“Teka, bad decision?”

Tumawa siya.

“Will you marry me?”

Hindi ako agad sumagot.

Sinadya ko.

Para makabawi.

Tinaasan ko siya ng kilay.

“Depends.”

“On what?”

“Confident ka na ba ngayon?”

Napapikit siya.

“Camille.”

Tumawa ako habang umiiyak.

“Yes.”

At iyon na iyon.

Walang fireworks.

Walang choir.

Walang hundred roses.

Pero habang isinusuot niya ang singsing sa daliri ko, nanginginig ang kamay niya.

Hindi ko sinabi.

Pero napansin ko.

Nagpakasal kami makalipas ang walong buwan.

Hindi bongga.

Hindi sobrang daming bisita.

Family.

Friends.

Mga taong mahalaga.

Si Mika ang maid of honor ko.

At oo, ikinuwento niya sa speech niya ang bar incident.

Buong reception nagtawanan.

Si Adrian tahimik lang.

Hanggang siya na ang nagsalita.

“May correction lang ako.”

Napatingin lahat.

Ngumiti siya sa akin.

“Hindi ko siya kinaladkad pauwi.”

“Sinamahan ko.”

Sumigaw ako mula sa mesa.

“Sinungaling!”

Mas lalong nagtawanan ang lahat.

Ganito ang buhay namin.

Hindi perfect.

Pero buhay.

Maingay.

May asaran.

May pagod.

May tampuhan.

May lambing na hindi palaging kailangang sabihin.

Pagkatapos ng kasal, lumipat ako sa bahay niya sa Quezon City.

Sa unang linggo, okay pa.

Sa pangalawa…

Nag umpisa ang tunay na problema.

“Adrian, nasaan ang charger ko?”

“Sa tabi ng kama.”

“Wala.”

“Check mo ulit.”

“Wala nga.”

Lumapit siya.

Kinuha ang charger na nasa harap mismo ng mukha ko.

Tahimik.

Inabot sa akin.

“Don’t say anything.”

“Didn’t.”

“Yung mukha mo nagsasalita.”

Sa kusina naman, ako ang dominant.

Hindi siya marunong magluto.

As in.

Minsan nagprito siya ng itlog.

Hindi ko alam kung bakit parang may dinaanang bagyo ang kawali.

“Adrian, doctor ka.”

“Yes.”

“Nag surgery ka.”

“Yes.”

“Paano naging mas mahirap sa iyo ang itlog?”

“Hindi sumasagot ang itlog kapag kinakausap.”

Napahawak ako sa noo.

Isang gabi, pagod akong umuwi galing duty.

Tahimik ang bahay.

Inilapag ko ang bag ko.

Wala si Adrian sa sala.

“Adrian?”

Walang sagot.

Pumunta ako sa kwarto.

Nandoon siya.

Nakasandal sa dingding.

Nakatingin sa akin.

Naalala ko bigla ang sinabi niya dati.

Kapag nag asawa ka balang araw, siguradong madidismaya ka.

At dahil likas akong pasaway…

Ngumiti ako.

“Lumayo ka nga.”

“Why?”

“Suspicious ang mukha mo.”

Lumapit siya.

Napaatras ako hanggang dumikit ang likod ko sa dingding.

“Adrian.”

“Yes?”

“Anong ginagawa mo?”

“May tanong lang ako.”

“Ano?”

Ibinaba niya nang kaunti ang boses.

“Nadismaya ka na ba?”

Natahimik ako.

Pagkatapos ay napahalakhak.

Hinampas ko siya sa dibdib.

“Grabe ka. Ilang taon mo palang hinihintay gamitin ang linyang iyan?”

“Since that day.”

“Ang petty mo.”

“Answer.”

Tiningnan ko siya.

Yung lalaking dati kong kinaiinisan.

Yung adviser na gusto kong takasan.

Yung taong nahuli akong nagsisinungaling tungkol sa library.

Yung doktor na masyadong tahimik para sa sarili niyang kapakanan.

At ngayon…

Asawa ko.

Umiling ako.

“Hindi.”

“Sure?”

“Very.”

Ngumiti siya.

Saka ako yumakap sa kanya.

Makalipas ang ilang taon, bumalik ako sa parehong university bilang guest lecturer.

Nasa harap ako ng bagong batch ng medical students.

Si Adrian nasa likod ng classroom.

Hindi siya dapat nandoon.

Pero sabi niya gusto raw niyang “observe.”

Sinamaan ko siya ng tingin bago magsimula.

Nag lecture ako tungkol sa nervous system.

At dahil may demonyo rin akong maliit sa loob…

Sa dulo ng klase, ngumiti ako.

“Last question.”

Tahimik silang lahat.

“Anong bahagi ng katawan ang lumalaki nang anim hanggang pitong beses kapag na-stimulate?”

Nagtinginan ang mga estudyante.

May ilang nagtawanan.

May isang babaeng student sa harap na pula ang mukha.

Napatingin ako kay Adrian sa likod.

Nakasandal siya sa dingding, nakahalukipkip.

Alam niyang gumaganti ako.

Tinawag ko ang isang estudyante.

“Answer?”

Mahinang sinabi nito.

“Pupil po.”

“Correct.”

Pagkatapos ay tumingin ako kay Adrian.

“May gusto ka bang idagdag, Dr. Villanueva?”

Tumayo siya nang maayos.

“Meron.”

“Oh?”

Tumingin siya sa buong klase.

“Tandaan ninyo, huwag basta basta mag assume.”

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Lalo na sa future spouse ninyo.”

Nagtilian ang klase.

Napapikit ako sa hiya.

“Adrian!”

Ngumiti siya na parang walang kasalanan.

Sa bahay, may litrato kami mula sa wedding.

May litrato ng graduation ko.

May litrato ng una naming trip sa Palawan.

May litrato ni Mama na nakangiti sa reception.

At sa pinakagilid ng bookshelf…

May lumang papel.

Yung first research draft ko.

Yung sinabi niyang pwede raw sa Wattpad o Facebook.

Hindi niya itinapon.

Nalaman ko lang isang araw nang naghahanap ako ng libro.

“Tinago mo ito?”

“Evidence.”

“Of what?”

“Na kahit gaano ka kasama magsulat dati, may pag asa.”

“Adrian!”

Tumawa siya.

Inagaw ko ang papel.

Pero pinigilan niya.

“Give it back.”

“Why?”

“Memory.”

Napahinto ako.

Simpleng salita.

Pero may bigat.

Binalik ko sa kanya.

Saka ako umupo sa tabi niya.

Hindi na kami nagsalita.

Hindi kailangan.

Minsan, ang mga importanteng bagay hindi naman laging dramatic.

Hindi palaging may iyakan.

Hindi palaging may malaking eksena.

Minsan nandiyan lang.

Isang tasa ng kape.

Isang lumang research paper.

Isang taong naglalagay ng charger mo sa tamang lugar kahit ikaw ang nawawala.

Noong anniversary namin, dinala niya ako ulit sa campus.

“Again?”

“Tradition.”

“Wala tayong ganitong tradition.”

“Now we do.”

Pumasok kami sa lumang classroom.

Umupo ako sa dating upuan ko.

Siya naman tumayo sa harap.

Tinaasan ko siya ng kilay.

“Huwag mong sabihin…”

Ngumiti siya.

“Anong bahagi ng katawan…”

Tumayo ako agad.

“Pupil!”

Natawa siya.

“Hindi pa tapos ang tanong.”

“Ayoko nang ma-trap.”

Lumapit siya.

Inabot ang kamay ko.

At sa katahimikan ng classroom, bigla kong naalala ang unang araw.

Yung kaba.

Yung kahihiyan.

Yung pakiramdam na siguradong babagsak ako.

Hindi ko alam noon na ang lalaking akala kong sisira sa graduate school life ko…

Siya pala ang magiging kasama ko sa buong buhay.

Hindi dahil perfect siya.

Hindi rin dahil perfect ako.

Malayo.

Napaka layo.

Pero natutunan naming maghintay.

Maglagay ng boundaries kapag kailangan.

Magbigay ng espasyo.

Magsorry.

Tumawa sa mga bagay na dati naming ikinagagalit.

At mahalin ang isa’t isa nang hindi ginagawang komplikado ang bawat araw.

Tumingin ako sa kanya.

“Adrian.”

“Hm?”

“May tanong ako.”

“Ano?”

“Kung hindi mo ako pinili noon bilang student, ano kaya tayo ngayon?”

Sandali siyang nag isip.

“Probably strangers.”

Natahimik ako.

Ayoko pala ng sagot.

Hinawakan niya nang mas mahigpit ang kamay ko.

“But we aren’t.”

Tumingin ako sa kanya.

Ngumiti siya.

“And that’s enough.”

Sa labas, nagsisimula nang lumubog ang araw.

May mga bagong estudyanteng dumadaan sa hallway.

May nagtatawanan.

May nagmamadali.

May hawak na kape.

May reklamo sa 8 AM class.

Parehong parehong mundo.

Pero kami…

Iba na.

Lumabas kami ng classroom nang magkahawak ang kamay.

Bago tuluyang isara ni Adrian ang pinto, bigla siyang huminto.

“Camille.”

“Ano?”

“Nadismaya ka na ba?”

Napailing ako.

“Ikaw talaga.”

“Answer.”

Lumapit ako sa kanya.

Ngumiti.

At saka sinabi ko ang sagot na matagal na niyang gustong marinig.

“Hindi.”

Sandali akong tumigil.

“Pero may isang bagay akong pinagsisisihan.”

Bahagyang nagbago ang mukha niya.

“Ano?”

Hinawakan ko ang kamay niya at hinila siyang palabas ng classroom.

“Na hindi kita mas maagang tinawag na Adrian.”

Tumawa siya.

At sa gitna ng mahabang corridor ng university kung saan nagsimula ang lahat…

Naglakad kami pauwi.

Walang malaking himala.

Walang kapalarang nakasulat sa bituin.

Walang perpektong love story.

May dalawang taong nagkamali.

Nag asaran.

Naghintay.

Nag mature.

At sa tamang panahon…

Pinili ang isa’t isa.

Paulit ulit.

Araw araw.

Hanggang sa hindi na mahalaga kung sino ang unang nainis.

Kung sino ang unang nagselos.

O kung sino ang unang nahulog.

Ang mahalaga…

Nang dumating ang panahon na pwede na silang pumili nang malaya…

Pareho silang nagsabi ng oo.

At si Camille Reyes Villanueva?

Hindi siya nadismaya.

Hindi kahit kaunti.