NAHULI KO ANG ASAWA KONG NAKIKIPAGHALIKAN SA IBANG BABAE SA MALL—AKMANG SUSUGOD NA SANA AKO NGUNIT HINAWAKAN NG BIYENAN KO ANG AKING KAMAY AT BUMULONG, “WAG KANG KIKIBO, HAYAAN MONG AKO ANG TUMAPOS SA KANYA.” ANG GABING IYON AY NAGBUNYAG NG ISANG KARUMAL-DUMAL NA SIKRETO NA TULUYAN DUMUROG SA AKING PAGKATAO!

Ako si Liana, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Inakala ko noon na ang pagpapakasal sa guwapo at matagumpay na arkitektong si Tristan (28 taong gulang) ay ang aking happy ending. Ulila na ako sa mga magulang at tanging isang malaking trust fund na lamang ang naiwan sa akin. Kaya naman, nang tanggapin ako nang buong puso ng ina ni Tristan na si Doña Carmela, naramdaman kong nagkaroon muli ako ng pamilya.

Ngunit isang Sabado ng hapon, gumuho ang perpekto kong ilusyon.

Kakatapos lamang namin mag-shopping ni Doña Carmela sa isang marangyang mall sa Makati. Naglalakad kami patungo sa parking lot nang biglang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Sa labas ng isang sikat na coffee shop, nakita ko ang pamilyar na bulto ng aking asawa. Nakasuot si Tristan ng paborito niyang itim na polo shirt na ako mismo ang namlantsa kaninang umaga. Ngunit hindi siya nag-iisa.

May kasama siyang isang matangkad at napakagandang babae na nakasuot ng pulang silk dress. Bago pa man makaproseso ang utak ko, hinapit ni Tristan ang bewang ng babae at hinalikan ito nang napakalalim, puno ng pagnanasa, sa mismong harap ng maraming tao.

Parang pinunit ang dibdib ko. Umakyat ang naglalagablab na init sa aking ulo. Umiiyak at nanggagalaiti, humakbang ako upang sumugod. Handa ko siyang sampalin at ipahiya sa buong mall!

Ngunit bago ko pa maihakbang ang aking kabilang paa, isang malamig at mahigpit na kamay ang pumulupot sa aking pulso.

Tiningnan ko si Doña Carmela. Namumutla ang kanyang mukha, ngunit ang kanyang mga mata ay kasing-talim ng patalim at kasing-lamig ng yelo. Hinila niya ako palayo sa paningin ng dalawa at inilapit ang kanyang labi sa aking tainga.

“Huwag kang gagawa ng eskandalo, Liana. Huwag kang kikibo,” nanginginig ngunit matigas na bulong ng aking biyenan. “Umuwi na tayo. Hayaan mong ako ang dumiskarte at lumagot sa leeg niya.”

Nalilito, nadudurog, at nanginginig ang buong katawan, nagpadala ako sa paghila ni Doña Carmela patungo sa aming sasakyan. Buong byahe pauwi sa aming mansyon, tahimik lamang akong humahagulgol. Inasahan kong ipagtatanggol niya ang kanyang anak, ngunit ang nakita ko sa kanyang mga mata ay isang matinding poot na hindi ko maintindihan.

Ang Hapunan ng Kamatayan

Nang makauwi kami, inutusan ako ni Doña Carmela na magbihis ng isang itim na dress. “Magsuot ka ng itim ngayong gabi, Liana. Dahil may lalamayan tayo,” malamig niyang utos bago siya nagkulong sa kanyang pribadong opisina.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, dumating si Tristan. Masaya siyang pumasok ng bahay, may dalang isang palumpon ng mga pulang rosas para sa akin. Pilit kong itinago ang panginginig ng aking mga kamay at ang galit sa aking dibdib nang halikan niya ako sa pisngi, tulad ng utos ng aking biyenan.

Nakahanda ang isang marangyang hapunan sa aming mahabang lamesa. Nakaupo ako sa isang gilid, si Tristan sa kabila, at si Doña Carmela sa kabisera.

“Mom, anong meron? Bakit ang daming pagkain? At bakit naka-itim kayong dalawa ni Liana?” nakangiting tanong ni Tristan habang nagsasalin ng alak sa kanyang baso.

Hindi sumagot si Doña Carmela. Sa halip, kumuha siya ng isang makapal na itim na folder at malakas itong ibinagsak sa ibabaw ng hapag-kainan! BAM!

Kasunod nito, bumukas ang dambuhalang pintuan ng aming dining room. Pumasok ang tatlong armadong bodyguards ni Doña Carmela, at kaladkad nila ang isang babaeng nakaposas at duguan ang gilid ng labi.

Nanlaki ang aking mga mata. Ang babaeng nakapula! Ang babaeng kahalikan ni Tristan sa mall kanina!

Nalaglag ang baso ng alak mula sa kamay ni Tristan. Nabasag ang kristal sa sahig at namutla siya na parang nakakita ng multo. “M-Mom?! Anong ibig sabihin nito?! Bakit nandito si Valerie?!”

“Maupo ka, Tristan,” dumadagundong na utos ni Doña Carmela, ang kanyang boses ay nagpapanginig sa mga dingding ng mansyon. “Ngayong gabi, malalaman ng asawa mo ang karumal-dumal mong sikreto. Isang sikreto na sana ay tinapos mo na, ngunit pinili mong ipagpatuloy hanggang sa sirain mo ang pamilyang ito.”

Ang Katotohanang Hindi Ko Kayang Harapin

Tinitigan ko si Tristan. Nanginginig ang kanyang buong katawan. Lumapit si Doña Carmela sa akin at dahan-dahang binuksan ang itim na folder.

Inakala kong simpleng kabit lamang ang babae. Ngunit nang makita ko ang mga dokumento at litrato sa loob ng folder, halos tumigil ang pagtibok ng aking puso. Hindi ako makahinga.

Ang laman ng folder ay mga pekeng death certificates, mga kontrata ng bilyun-bilyong life insurance, at mga litrato ng tatlong magagandang babae na halos ka-edad ko. Pare-pareho silang nakangiti. Pare-pareho silang nakasuot ng wedding gown.

“Liana, makinig kang mabuti,” umiiyak ngunit matigas na panimula ni Doña Carmela, hinawakan nang mahigpit ang aking nanginginig na kamay. “Hindi arkitekto ang asawa mo. Isa siyang propesyonal na mamatay-tao. Ang babaeng nasa harapan mo ay hindi niya kabit—siya si Valerie, isang underground chemist na gumagawa ng mga lason na hindi natutukoy sa autopsy.”

Napasinghap ako. Tumingin ako kay Tristan, na ngayo’y nakaluhod na sa sahig at nagmamakaawa.

“Hindi ka ang unang asawa ni Tristan,” pagpapatuloy ng aking biyenan na tuluyang bumasag sa aking utak. “Pang-apat ka. Ang tatlong babaeng nasa litrato ay mga nauna niyang asawa na pawang mayayaman at ulila. Pinakasalan niya sila, kinumbinsing ilipat sa pangalan niya ang kanilang mga trust funds, at pagkalipas ng isang taon… nilalason niya sila nang unti-unti gamit ang gamot na ginagawa ni Valerie. Palaging lumalabas sa doktor na inatake sila sa puso.”

Napasigaw ako sa matinding teror at napatayo mula sa aking upuan! Umatras ako palayo kay Tristan, nandidiri at nanginginig sa takot. Ang lalaking minahal ko… ang lalaking natutulog sa tabi ko gabi-gabi… ay isang serial killer?!

Kinuha ni Doña Carmela ang isang maliit na bote na naglalaman ng malinaw na likido mula sa folder. “Nakita ko si Tristan kaninang umaga na inihahalo ito sa paborito mong kape, Liana. Palihim ko itong pinalitan. Kanina sa mall, nakikipagkita siya kay Valerie upang kunin ang huling dose ng lason na tuluyang papatay sa’yo ngayong gabi.”

“M-Mom! Parang awa niyo na! Pakinggan niyo ako!” humahagulgol na gumapang si Tristan papalapit sa kanyang ina. “Ginagawa ko ‘to para sa atin! Para lumaki ang kumpanya natin!”

“HAYOP KA!” walang-awang sinampal ni Doña Carmela si Tristan nang buong lakas. PAAAK! “Pinalaki kita nang maayos! Ibinigay ko sa’yo ang lahat, pero naging isa kang demonyo! Akala ko nagbago ka na nang pakasalan mo si Liana, pero hindi!”

Humarap sa akin si Doña Carmela. Binigyan niya ako ng isang folder na naglalaman ng bagong pasaporte, plane ticket patungong Switzerland, at mga bank documents kung saan inilipat na niya ang lahat ng aking trust fund sa isang ligtas na offshore account.

“Tumakas ka na, Liana. Nasa labas na ang sasakyan na magdadala sa’yo sa airport,” umiiyak na utos ng aking biyenan. “Naparating ko na sa NBI ang lahat ng ebidensya. Paparating na sila para arestuhin ang sarili kong anak. Hindi ko hahayaang may mamatay pang inosente dahil sa halimaw na ginawa ko.”

“L-Liana, babe… please… mahal kita…” umiiyak na pagmamakaawa ni Tristan, pilit na inaabot ang sapatos ko habang nakadapa sa sahig.

Sa edad kong dalawampu’t apat, naranasan ko ang pinakamatinding bangungot. Tinitigan ko ang lalaking minsang tinawag kong asawa—isang demonyong nag-aabang sa aking kamatayan. Umatras ako, walang naramdamang awa kundi purong pandidiri.

Niyakap ko nang mahigpit si Doña Carmela. Ang inang nagluwal sa halimaw ay siya ring nagligtas sa aking buhay. Tumakbo ako palabas ng mansyon patungo sa naghihintay na sasakyan. Habang bumibiyahe palayo, narinig ko ang nakakabinging wang-wang ng mga sasakyan ng pulis na papasok sa gate ng mga Imperial. Inakala ko na ang pagtataksil sa mall ang pinakamasakit na matutuklasan ko, ngunit ang katotohanang natutulog ako sa bisig ng mismong kamatayan ay isang sikretong kailanman ay hindi ko na malilimutan.